から紅の恋歌

ไปดูโคนันมูฟวี่ภาค から紅の恋歌 (Crimson Love Letter หรือชื่อไทยอย่างเป็นทางการคือ ปริศนาเพลงกลอนซ่อนรัก) มาตั้งแต่ช่วงโกลเด้นวีค วันนี้มาฟังๆ เพลงแล้วนึกถึงหลายๆ ฉากเลยอยากเขียน 感想 เกี่ยวกับภาคนี้เอาไว้หน่อย

ออกตัวก่อนว่าดูโคนันมูฟวี่ไม่ครบทุกภาค เพราะกับโคนันเนี่ยเราเป็นสายอ่านมังงะมากกว่าดูอนิเมะ เคยดูมูฟวี่หลายๆ ภาคแล้วไม่ประทับใจเท่าไหร่ แต่มูฟวี่ภาคที่แล้วกอบกู้ศรัทธากลับมาได้เยอะมาก บวกกับภาคนี้เอาไพ่คารุตะมาเป็นจุดขาย ด้วยความที่เคยดูจิฮายะฟุรุ และเรียนวิชาวรรณคดีญี่ปุ่นมาบ้างก็เลยสนใจจนถ่อไปดูในโรง

แต่หลังจากดูจบแล้วพบว่า อืม การอยากดูเพราะสนใจคารุตะคงเป็นความคิดที่ผิดสินะ (´・ω・`)

 

★SPOILER ALERT

 

 

  • เกริ่นเหมือนจะผิดหวังกับภาคนี้ แต่จริงๆ ก็ไม่ได้ผิดหวังขนาดนั้น เป็นมูฟวี่ภาคที่สนุกใช้ได้ ไม่น่าเบื่อเหมือนบางภาคที่ดูจบแล้วรู้สึกเสียเวลาว่าจะดูทำไมเนี่ย
  • ภาคนี้ก็สไตล์เดียวกับมูฟวี่หลายๆ ภาคนะ เกิดคดีฆาตกรรม สืบสวนไปเรื่อยๆ เกิดเหตุระเบิดตูมตามให้ตื่นเต้นพอเป็นพิธีบ้าง โคนันใช้อุปกรณ์เวอร์ๆ ทำอะไรเวอร์ๆ เป็นระยะๆ บ้าง และแน่นอนว่ามีมุมทายปริศนาของด็อกเตอร์เช่นเคย
  • พิเศษหน่อยตรงที่ภาคนี้ดำเนินเรื่องที่ฝั่งคันไซ เฮย์จิกับคาซึฮะเลยมีบทบาทเด่น
  • ก่อนดูแอบคาดหวังว่าจะใช้โลเคชั่นแถวนี้เยอะๆ เผื่อจะหาเรื่องไปเที่ยวตามรอย เพราะเห็นไกด์บุ๊กเที่ยวตามรอยโคนันฝั่งคันไซเพิ่งออกวางขาย แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ค่อยมีสถานที่แปลกใหม่น่าสนใจเท่าไหร่
  • ขนาดศาลเจ้าโอมิที่ใช้เป็นฉากในโปสเตอร์ยังไม่มีในเรื่องเลยจ้าาา รู้สึกเหมือนโดนหลอก 555555555 แต่จริงๆ จะมีหรือไม่มีมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับเนื้อเรื่องขนาดนั้น
  • คนที่ชอบคู่เฮย์จิกับคาซึฮะน่าจะเป็นกลุ่มคนที่ดูภาคนี้ได้สนุกที่สุด เพราะเป็นภาคที่พูดถึงความสัมพันธ์ของสองคนนี้ โดยมีปัจจัยหนึ่งมาขับเคลื่อน นั่นคือตัวละครที่ชื่อโอโอกะ โมมิจิ

  • สิ่งที่เราและฝ.ซังที่ไปดูด้วยกันสงสัยตรงกันเกี่ยวกับโมมิจิคนนี้คือ ทำไมเจ๊ต้องนมใหญ่ขนาดนั้นคะ???? (ฝ.ซังกล่าวว่า อาจอยากแสดงให้เห็นถึงความเป็นสาวเกียวโต)
  • ดูจากตัวอย่างหนังนึกว่าโมมิจิเป็นสาวคูลๆ เท่ๆ เล่นคารุตะเทพๆ แต่กลับพบว่าไม่ใช่อย่างที่คิด ยกเว้นเรื่องเล่นคารุตะเทพ
  • โมมิจิโผล่มาถึงก็มาเคลมว่าตัวเองเป็นว่าที่เจ้าสาวของเฮย์จิ แล้วไปๆ มาๆ ก็มาท้าคาซึฮะให้มาแข่งคารุตะแย่งเฮย์จิกัน โอเค สรุปคือภาคนี้ใช้คารุตะแย่งปู้จายกันนะคะ
  • ไพ่คารุตะในภาคนี้ จะว่ามีบทเยอะก็เยอะอยู่ แต่สำคัญมั้ย เอาจริงๆ ก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น หรือเราคาดหวังมากเกินไปว่าอยากเห็นเรื่องนี้ใช้ประโยชน์จากคารุตะมากกว่านี้ก็ไม่รู้
  • คือสุดท้ายคารุตะก็เป็นแค่ ① เครื่องมือของคนร้ายในคดี ② เกมที่ผู้หญิงสองคนเอามาใช้ตบแย่งเฮย์จิกัน (หมายถึงตบไพ่)
  • ชอบตรงที่เลือกกลอนบทนึงในเฮียคุนินอิชชุ (ที่อยู่ในไพ่คารุตะนั่นแหละ) มาสื่อถึงความรู้สึกของคาซึฮะที่มีต่อเฮย์จิ ดูเป็นฉากที่ เอ้อออ แบบนี้ค่อยใช้คารุตะให้เป็นประโยชน์กับเนื้อเรื่องหน่อย แต่มันก็เป็นแค่ส่วนยิบย่อยนิดๆ หน่อยๆ พอให้ก๊าวใจเฉยๆ ซึ่งถ้าไม่อินกับคู่เฮย์คาซึหรืออินกับกลอนญี่ปุ่นก็คงรู้สึกว่า อืม แล้วไง
  • และคนที่ไม่รู้จักวิธีเล่นคารุตะต้องดูแล้วงงมากแน่นอน เพราะในเรื่องไม่มีการอธิบายใดๆ เลย (ดีนะเราดูจิฮายะมาก่อน ขอบคุณไทจิคุงมา ณ ที่นี้)
  • แต่ถึงจะไม่รู้วิธีเล่นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจเนื้อหาคดีนะ คือไม่ต้องรู้วิธีเล่นคารุตะก็เข้าใจเนื้อเรื่องได้แหละ
  • คดีคราวนี้ดูมีความพยายามที่จะสับขาหลอกคนดูอยู่เหมือนกัน ให้คะแนนความพยายามจุดนี้ แต่ก็ไม่ใช่คดีที่โอ้โหววววววอะไรขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้เรียบง่ายถึงขนาดว่า คนร้ายคนนี้เป็นคนฆ่าคนนั้นนะ จบ มันซับซ้อนกว่านั้นนิดหน่อย
  • เสียดายฉากแข่งคารุตะ คาดหวังไว้เยอะว่าต้องทำออกมาดุเดือด แต่เอาเข้าจริงฉากแข่งโดนตัดให้เห็นแค่ตอนเริ่มกับตอนแข่งเสร็จซะเยอะ มีแค่ฉากสุดท้ายที่รู้สึกว่าทำดีหน่อย
  • จุดนึงที่รู้สึกว่าเด็กๆ ชมรมคารุตะทั่วประเทศญี่ปุ่นมาดูอาจจะโมโหได้คือ คาซึฮะซ้อมคารุตะอยู่แค่วันสองวันแต่กลับเอาชนะนักเรียนทั่วประเทศจนเข้าไปถึงรอบชิงชนะเลิศได้ ถึงจะเกริ่นมาก่อนว่าคาซึฮะเคยไปช่วยเป็นคู่ซ้อมให้เพื่อนอยู่บ่อยๆ กับงัดไม้ตาย ให้แม่เฮย์จิที่เป็นอดีตควีนแห่งวงการคารุตะ (ทำไมแม่ทุกคนต้องเป็นควีนของอะไรสักอย่าง…?) มาช่วยฝึกซ้อมให้ก็เถอะ แต่มือใหม่ที่เพิ่งมาฝึกซ้อมวันสองวันจะเอาชนะเด็กๆ ชมรมคารุตะทั่วประเทศที่ฝึกอย่างจริงจังเป็นปีๆ ได้ง่ายขนาดนั้นได้ยังไง…
  • แต่ก็นะ นี่มันไม่ใช่การ์ตูนไพ่คารุตะ ถ้าอยากดูอะไรที่จริงจังกับคารุตะขนาดนั้นควรกลับไปดูจิฮายะ 555555555 เราผิดเองที่คาดหวังตรงนี้มากไปหน่อย แต่หนังโปรโมทแล้วโปรโมทอีกว่ามีเฮียคุนินอิชชุกับคารุตะเป็นจุดขาย จะไม่ให้คาดหวังกับตรงนี้ได้ยังไง (TωT)
  • แอนี่เวย์ เฮย์จิน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

  • ปกติไม่ได้ชอบเฮย์จิเป็นพิเศษ แต่มีฉากนึงในภาคนี้ที่ชอบมากคือตอนที่คาซึฮะฟิตซ้อมคารุตะอย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วเฮย์จิจะไปช่วยฝึกแต่โดนไล่กลับมา เฮย์จิทำหน้าจ๋อยน่าเอ็นดูมาก (≧∀≦)
  • อ้อ ภาคนี้พูดสำเนียงคันไซกันเยอะมาก เยอะแบบดูจบแล้วต้องเผลอพูดเหน่อกันบ้าง
  • ฝ.ซังถามว่าปกติแล้วสำเนียงคันไซของเฮย์จิมันคันไซจัดจ้านขนาดนี้เชียวเหรอ เรื่องนี้เป็นประเด็นน่าสนใจอย่างนึงของโคนัน เป็นเรื่องที่อาจารย์เราเคยหยิบยกมาพูดถึงในคลาสอยู่บ่อยๆ ว่าสำเนียงคันไซของฮัตโตริ เฮย์จิเนี่ยจงใจให้คันไซเกินจริงมากจนไม่เป็นธรรมชาติ ยุคนี้ไม่มีวัยรุ่นโอซาก้าคนไหนพูดจาเหมือนเฮย์จิแน่ๆ ซึ่งการใช้สำเนียงคันไซเวอร์เกินความจริงนี่เป็น function อย่างนึงของภาษาที่แสดงอัตลักษณ์ของตัวละครใน fiction ออกมา (ใครสนใจลองไปศึกษาเรื่อง Role language ดูได้)
  • จริงๆ แล้วโคนันเวอร์ชั่นต้นฉบับดั้งเดิมในภาษาญี่ปุ่นเนี่ยมีการใช้ภาษาของตัวละครที่น่าสนใจหลายอย่างเลย ภาษาของด็อกเตอร์ก็ด้วย แต่พอแปลไทยแล้วมันเก็บสิ่งเหล่านี้เอาไว้ได้ยาก เป็นเรื่องน่าเสียดายอย่างนึง
  • สิ่งที่ดีที่สุดในภาคนี้คือเพลง ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
  • หลังจากดูจบก็พบว่าเนื้อเพลงเขียนจากมุมมองของโอโอกะ โมมิจิชัดๆ แต่ลองอ่านๆ ความเห็นคนอื่นดู บางคนก็บอกว่าคิดในมุมของคาซึฮะหรือเฮย์จิได้เหมือนกัน สรุปว่าแล้วแต่คนคิด….. แต่สำหรับเรา นี่คือเพลงของโมมิจิอย่างไม่สามารถคิดเป็นอื่นได้
  • เสียดายที่เพลงเพราะและเขียนเนื้อเพลงมาดีขนาดนี้ แต่เนื้อเรื่องไม่ได้ทำให้เราอินกับความรู้สึกของโมมิจิเท่าไหร่เลย
  • รู้สึกจะบ่นเสียดายหลายอย่างจัง 55555555555 แต่อย่างที่บอกตอนแรกว่าภาคนี้สนุกใช้ได้ ดูแล้วไม่เสียดายตังค์ ไม่เสียดายเวลาที่ไปดู ชอบมากกว่ามูฟวี่หลายๆ ภาค มีฉากตลกๆ ให้ขำเยอะมาก และเฮย์จิน่ารักมาก (≧ω≦)
  • อยากดูมูฟวี่ 22 แล้ว!!

Gundam Front Tokyo

ตอนที่ไปโตเกียวรอบที่แล้วเผื่อเวลาสำหรับเที่ยวไว้วันนึง แต่จริงๆ ในใจก็ไม่มีที่เที่ยวที่อยากไปเป็นพิเศษ คาเฟ่พ่อบ้านก็จองไม่ทัน และไหนๆ ก็กำลังกันดั้มฟีเวอร์อยู่ เลยตัดสินใจว่างั้นไปกันดั้มฟรอนท์ที่โอไดบะละกัน เมื่อก่อนนี้เคยไปโอไดบะอยู่หลายครั้งแต่ไม่เคยเข้ากันดั้มฟรอนท์ซะที รอบนี้ได้ข่าวว่าจะปิดทำการเดือนเมษาก็เลยแวะๆ ไปหน่อย (ตอนนี้ปิดทำการไปละ ลาก่อน)

กันดั้มฟรอนท์ตั้งอยู่ในห้างไดเวอร์ซิตี้ ห้างเดียวกับที่เคยมีกันดั้มของอามุโร่อยู่หน้าหน้าห้างนั่นแหละ แต่กันดั้มฟรอนท์นี่จะไปซ่อนอยู่ในหลืบ ต้องขึ้นไปถึงชั้นเจ็ดแล้วเดินไปสุดหลืบนึงของห้างอีกทีนึง

ไปถึงด้านหน้าก็ตกใจในความร้าง….. คือมองเข้าไปแล้วไม่มีคนเลยนอกจากพนักงาน รู้สึกกดดันมาก เพราะพนักงานที่ถือป้ายอยู่ก็มองหน้าเราและตะโกนเรียกลูกค้าอย่างขยันขันแข็ง ช่างเป็นการตะโกนเรียกลูกค้าที่ระบุตัวชัดเจนมาก

และในเมื่อมาถึงแล้วจะไม่เข้าก็ไม่ได้! ว่าแล้วก็เดินเข้าไปซื้อตั๋ว พนักงานก็ยิ้มแย้มต้อนรับอย่างดี ค่าตั๋ว 1,200 เยน ซื้อแล้วก็ได้มาทั้งตั๋ว โมเดลพลาสติกที่เป็นชิ้นส่วนของอะไรสักอย่าง (ความรู้เรื่องพลาโมเป็นศูนย์) แผนที่ภายในกันดั้มฟรอนท์ และกระดาษสำหรับเขียนข้อความอะไรก็ได้ให้กันดั้ม

ตั๋วมีหลายลาย ไม่รู้ว่ามีลายอะไรบ้าง แต่เราได้คิระมาแหละ ดีใจที่อย่างน้อยก็เป็นตัวละครจากภาคที่ชอบ ถึงจะไม่ใช่คนที่ชอบที่สุดในเรื่องก็เถอะ

เข้าไปในโซนอะไรสักอย่างที่กว้างๆ แล้วก็เจอมิกะสึกิทันที สวัสดีมิกะะะะะ

ตรงนี้จะมีกล่องให้หย่อนกระดาษเขียนข้อความถึงกันดั้ม ตอนนั้นไม่รู้ว่าคนอื่นเค้าเขียนอะไรกันบ้าง เราเลยเขียนไปว่า “กาเอลิโออย่าตายนะ!” (วันที่ไปเป็นตอนที่ออร์แฟนส์ออกอากาศถึงตอนที่ 48 ซึ่งชะตากรรมของตัวละครทุกตัวในเรื่องกำลังชวนเสียวไส้)

หันมาอีกด้านจะเจอโมเดลโน่นนี่นั่นที่จำลองมาจากกันดั้มภาคต่างๆ เช่นยาน Core Fighter สุดอลังการ ไปยืนดูแล้วก็อืมๆ ไม่สนใจเท่าไหร่ ไม่ได้ชอบดูกันดั้มเพราะ Mechanics อยู่แล้ว (ชอบเพราะผู้ชายเค้าดี) ตรงส่วนนี้เลยแค่ไปยืนอ่านๆ ป้ายกับถ่ายรูปนิดหน่อยให้รู้สึกคุ้มค่าเข้า ก่อนจะเดินมายังจุดถัดมา ซึ่งก็คือ Character Photo Spot

ตรงนี้จะมีหน้าจอกับราวแขวนเครื่องแบบให้หยิบมาใส่ถ่ายรูปกับตัวละคร

บนหน้าจอจะมีให้เลือกภาค แล้วค่อยเลือกตัวละคร พอกดสตาร์ท ตัวละครที่เราเลือกก็จะโผล่ขึ้นมาบนจอ พอเราเดินมากดๆ หน้าจอ พนักงานก็รีบพุ่งเข้ามาแล้วถามว่าถ่ายรูปให้มั้ยคะ!! แต่เราบอกไปว่าไม่เป็นไรค่ะ แล้วก็กดๆ เลือกตัวละครที่อยากถ่ายรูปขึ้นมาถ่ายหน้าจออย่างเดียว ไม่กล้าถ่ายด้วยอะะะ เขิน (///ー///)

ตอนที่เราเข้าไปมีคนเดินอยู่ข้างในแค่สามสี่คน เราเลยจิ้มหน้าจอเล่นได้อย่างสนุกสนานเพราะไม่มีคนต่อคิว แต่จะเล่นเยอะก็เขินพนักงาน สุดท้ายเลยถ่ายรูปมาแค่กาเอลิโอกับไอน์คุง (ความจริงอยากถ่ายแมกกี้มาด้วย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเขินพนักงานทำไม ฮือ) เสียดายจังที่ไม่มีวีดาร์กับกาเอลิโอในซีซั่นสอง TωT

เจอเรื่องน่ารักอย่างนึงคือมีคุณพ่อคนนึงมากับลูกชาย แล้วคุณพ่อก็จับลูกชายตัวเล็กๆ ใส่เครื่องแบบสีแดงของซาฟท์ น้องตัวเล็กนิดเดียวเครื่องแบบเลยยาวลากพื้น น่าร้ากกกกกกกกกกกก (≧∀≦) แต่คุณพ่อดันเลือกฟลิตจากภาค AGE มาถ่ายรูปกะน้องซะงั้น เอ้าาา ทำไมไม่เลือกซาฟท์มาสักคนล่ะคะะะะ 55555555555

นอกจากตรงนี้มีจุดถ่ายรูปอีกจุดนึงคือค็อกพิทของภาคไหนสักภาค

เดินเลยมาอีกมุมนึงจะเจอสไตรค์ฟรีด้อมขนาด 1/1 แต่มีแค่ครึ่งตัว

จริงๆ สไตรค์ฟรีด้อมเป็นกันดั้มไม่กี่ตัวที่เรารู้สึกสนิทสนมด้วยเพราะเราดูภาคซี้ดและซี้ดเดสทินี่บ่อยที่สุด (สมัยมัธยมแทบจะดูทุกปิดเทอม) แต่มาเห็นตอนนี้กลับไม่รู้สึกตื่นเต้นโอ้วว้าวอเมซิ่งอะไรเท่าไหร่ ตอนไปดูเอวาขนาดเท่าของจริงที่ฟูจิคิว (มีครึ่งตัวเหมือนกัน)  ยังตื่นเต้นกว่า ส่วนนึงอาจเพราะดิสเพลย์มันไม่เร้าใจด้วยมั้ง เดินเข้ามาในฮอลล์นี้ก็เจอเลย อย่างเอวานั่นเอาไปซ่อนไว้ท้ายๆ ต้องผ่านหลายด่านกว่าจะเจอก็เลยชวนกรี๊ดมากกว่า แล้วสไตรค์ฟรีด้อมนี่ก็ไม่มีโชว์อะไรให้ดูด้วย แต่เข้าไปนั่งในค็อกพิทได้นะ

ข้างๆ ฟรีด้อมมีคิระด้วย

ส่วนข้างๆ คิระเป็นป้ายบอกประวัติความเป็นมาของอนิเมะกันดั้มจากอดีตจนถึงปัจจุบัน

ในส่วนฮอลล์ใหญ่จะมีแค่นี้แหละ จริงๆ มีโดมสำหรับฉายหนังสั้นๆ ให้ดูด้วย แต่เราไม่ได้เข้าไปดู รู้สึกทำตัวไม่ค่อยคุ้มค่าเข้าเลย 555555555555 แต่เราแค่อยากมาดูให้รู้ว่าเป็นไงก่อนมันปิด และไม่มีที่เที่ยวที่อื่นที่นึกออก (อยากไปดิสนีย์ซีอยู่หรอกนะ แต่ไปคนเดียวมันเศร้าเกิน ค่าเข้าก็โคตรแพง) ในแง่การมาดูให้รู้ว่าเป็นไงก็ถือว่าคุ้มแล้วแหละมั้ง

เดินออกจากโซนนี้จะเจอ Gunpla Labo กับ Gunpla Factory สำหรับให้ทดลองเล่นต่อกันพลาได้ ซึ่งเราเดินผ่านโซนนี้ไปอย่างเย็นชาจนไม่รู้ว่าพนักงานที่สบตาเราแวบหนึ่งจะรู้สึกเสียเซลฟ์หรือไม่ แต่ขอโทษจริงๆ วันนี้ไม่ได้ตั้งใจจะมาหัดต่อกันพลา บัยยยยย

ตรงทางออกที่เชื่อมกับร้านมีป้ายนึงน่าสนใจมาก!! ป้ายที่ว่าคือป้ายรวมลายเซ็นนักพากย์กันดั้มภาคต่างๆ เรายืนดูป้ายนี้อยู่นานมาก ไล่หาลายเซ็นนักพากย์ที่ชอบก็สนุกแล้ว (นี่คือหนึ่งในการพยายามทำตัวให้คุ้มค่าเข้า แต่จริงๆ แล้วโซนนี้เป็นโซนที่ไม่ต้องเสียตังค์ก็เข้าได้เพราะมันอยู่ในส่วนร้านค้า)

ขำที่ลายเซ็นมิโดรินน่ารักมาก ขัดกับชื่อฮีโร่ที่เขียนอยู่ข้างๆ เหลือเกิน 555555555555

โซนร้านค้ามีนิทรรศการเล็กๆ อยู่มุมนึง เป็นนิทรรศการเกมกันดั้ม รวบรวมเกมกันดั้มกับเครื่องเกมต่างๆ ในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมาเอาไว้ ชอบมุมนี้มาก เดินดูเครื่องเกมก็สนุกแล้ว มีเครื่องเกมที่เคยอ่านเจอในนิยายแต่ไม่เคยเห็นของจริงอย่างเวอร์ชวลบอยด้วย!

ออกจากตรงนี้ก็เดินดูร้านค้า แน่นอนว่าสินค้าส่วนใหญ่เป็นกันพลา

ที่นี่มีกันพลาเยอะมาก และแพงมากเช่นกัน จากการเข้าร้านโมเดลอย่างบ้าคลั่งตลอดเดือนมีนาคม (ไม่ได้ตามหาโมเดลหรอกนะ หา Orphanchu ต่างหาก) ทำให้ตกใจกับราคากันพลาที่นี่มาก บางรุ่นร้านอื่นขายพันเยน ที่นี่ขายพันห้า เห็นนักท่องเที่ยวจีนหิ้วกันพลาสามสี่กล่องไปแคชเชียร์แล้วอยากวิ่งเข้าไปบอกว่า ม่ายยยยย ไปซื้อโยโดบาชิถูกกว่าาาาาาาา แต่กลัวพนักงานปรี่เข้ามาตบกะโหลก ก็เลยได้แต่ยืนมองนักท่องเที่ยวจีนจ่ายเงินอยู่เงียบๆ โดยไม่เอ่ยคำใด ได้แต่หวังว่านักท่องเที่ยวจีนคนนั้นจะไม่เดินเข้าร้านโมเดลร้านอื่นให้เจ็บช้ำใจก็แล้วกัน

นอกจากโมเดลก็มีสินค้าอื่นๆ ด้วย หลายๆ อย่างเหมือนที่ขายในกันดั้มคาเฟ่นั่นแหละ ของพวกนี้จะราคาเท่าๆ กับในกันดั้มคาเฟ่เพราะเป็นร้านออฟฟิเชียลเหมือนกัน แต่บางอย่างที่มีขายที่โยโดบาชิ (อย่างเช่นเพลทคาแรคเตอร์) โยโดบาชิจะถูกกว่าเยอะ

ที่จริงในร้านมีสินค้าของกันดั้มหลายภาค แต่ช่วงนี้ติ่งออร์แฟนส์เลยถ่ายรูปมาแต่ของออร์แฟนส์ 55555555555 ของภาคเก่าๆ สินค้าไม่เยอะเท่าภาคใหม่ด้วยแหละ สินค้ากันดั้มนี่หายากหาเย็นไม่เว้นแม้แต่ในร้านค้าออฟฟิเชียลเลย ฮือ (T_T)

ในร้านมีกันพลาที่ต่อเสร็จแล้วเป็นตัวอย่างให้ดูด้วย มีของออร์แฟนส์หลายตัวเลย!

เดินถัดออกมาจากโซนร้านโมเดลและของจุกจิกต่างๆ จะเจออีกร้านนึงชื่อร้าน STRICT-G ร้านนี้เน้นขายพวกเสื้อผ้า, แอคเซสเซอรี่ต่างๆ ซึ่งสินค้าจะหน้าตาดูดีมีระดับกว่าร้านเมื่อกี้นิดนึง และราคาแพงระยับกว่ากันมาก

สินค้าส่วนใหญ่ดูทำมาให้ผู้ชายใส่มากกว่า เราเลยไม่ได้ซื้ออะไรสักอย่าง แม้ว่าที่จริงก็นิยมชมชอบปาร์ก้ากาลาฮอร์นอยู่เหมือนกัน แต่เผอิญไม่มีตังค์แล้วอะ ฮือ (TωT)

ร้านนี้สาขากันดั้มฟรอนท์ปิดไปแล้ว แต่มีสาขาใหม่เพิ่งเปิดที่โตเกียวสกายทรี ตอนแรกกะว่าถ้ามีเวลาว่างเหลือๆ ก็อยากไปสาขาสกายทรีด้วย แต่พอมาสาขานี้แล้วก็ขี้เกียจ ไปสาขานั้นสินค้าคงไม่ต่างกันเท่าไหร่ แค่อยากไปสักการะป้ายวีดาร์ที่มีลายเซ็นมัตสึคาเสะซังเฉยๆ รู้สึกไม่คุ้มที่จะเสียเงินเสียเวลาถ่อไป (นี่ถ้าเป็นป้ายกาเอลิโอกับน้องไอน์คงพุ่งไปแล้ว มีความลำเอียงแบบงงๆ)

หน้าร้าน STRICT-G มีป้ายใหญ่เบ้อเริ่มติดข้อความที่แฟนๆ เขียนให้กันดั้ม ไปยืนดูแล้วเจออะไรตลกๆ เยอะมาก มีคนเขียนถึงออร์แฟนส์เยอะแยะเลยด้วย (^∀^)

เดินถัดมาอีกนิดก็ถึงทางออกซึ่งเป็นทางเดียวกับทางเข้า แต่ตรงทางออกยังมีอีกห้องให้ดู เป็นโซนที่ไม่ต้องเสียตังค์ก็ดูได้ คือห้องรวมกันพลาทุกรุ่นทุกแบบ (มั้ง คิดว่าน่าจะรวมไว้ครบนะ?) 

ตรงหน้าห้องมีป้ายออร์แฟนส์กับทีวีที่ฉายพีวีให้ดูอยู่ด้วย ไปยืนดูอยู่พักนึงรอให้บนจอฉายภาพกาเอลิโอ แต่ไม่เห็นฉายซะที ขี้เกียจรอเลยถ่ายๆ มิกะมาแทนก็ได้

ส่วนห้องโชว์กันพลานี่ถ้าใครชอบกันพลาต้องกรี๊ดเยอะมาก มันเยอะแยะไปหมด ขนาดเราซึ่งดูกันดั้มเพราะผู้ชายโดยไม่สนใจหุ่นยนต์ยังใช้เวลาอยู่ในห้องนี้นานมากๆ

อนึ่ง ประทับใจตัวนี้สุดแล้ว

คิมาริสสายย่อ 55555555555555555555 ใครจัดท่าให้คะะะะะะ เฟี้ยวมาก!! ตื๊ดมาก!!

เดินกันดั้มฟรอนท์จนพอใจแล้วก็ลงมากันดั้มคาเฟ่ด้านนอก กันดั้มคาเฟ่สาขานี้อยู่แถวๆ ตรงที่เคยมีกันดั้มของอามุโร่นั่นแหละ พอเดินออกประตูห้างมาก็เจอกันดั้มของอามุโร่เหลืออยู่ในสภาพนี้…….

หน้าตาเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่ขายาวๆ ในสตาร์วอร์สมากกว่ากันดั้มนะเนี่ย….. แต่ไม่เป็นไรเพราะเมื่อก่อนเคยมาดูแล้วหลายรอบ ได้ข่าวว่าเดี๋ยวจะเอายูนิคอร์นมาตั้งแทน ไว้ถึงตอนนั้นจะมาสักการะใหม่นะ

ส่วนกันดั้มคาเฟ่สาขานี้ เล็กยังไงก็เล็กอย่างงั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง 555555555 ข้างในมีเคาน์เตอร์ขายอาหารแต่ไม่มีโต๊ะให้นั่ง เป็นกันดั้มคาเฟ่สาขาที่เศร้าที่สุดเท่าที่เคยเข้ามา ข้อดีคือมีของขายเยอะกว่าสาขาอากิฮาบาระ แต่เทียบกับสาขาโอซาก้าแล้วจิ๊บจ๊อยมาก

ออกจากกันดั้มคาเฟ่แล้วก็ไปเข้ากันดั้มคาเฟ่ต่อ (เอ๊ะ?) คือออกจากโอไดบะแล้วรู้สึกเคว้งคว้างไม่มีอะไรทำ เหลือเวลาอีกมากมายกว่าจะถึงเวลานัดกับเพื่อนตอนค่ำๆ ก็เลยไปแวะเดินเล่นอากิฮาบาระซะหน่อย

กันดั้มคาเฟ่สาขาอากิฮาบาระนี่เป็นสาขาที่เราเข้าบ่อยสุดแล้ว เข้าไปแบบไม่ตื่นเต้นใดๆ ทั้งสิ้นทั้งปวง คราวนี้ก็ไปแวะนั่งกินข้าวอย่างปกติธรรมดา สั่งเมนูของกันดั้มวิงมากินกับกาแฟมิกะสึกิ

เมนูกันดั้มวิงที่สั่งมาอร่อยมากกกกกกกกกกกกกก แสงพุ่งออกจากปาก ชวิ้งงงงงงงงงง เมนูนี้ชื่อว่า Meteor Grill (เมนูร้านนี้ล้วนชื่อน่าอายจนเวลาสั่งต้องจิ้มๆ แล้วบอกว่าเอาอันนี้ค่ะ) ตอนแรกดูหน้าตานึกว่าเนื้อ ปรากฏว่าจริงๆ แล้วมันคือหมูอิเบริโกะซึ่งนุ่มมากกกกกกกกกก แทบละลายในปาก สุดยอดที่สุดตั้งแต่กินอาหารในกันดั้มคาเฟ่มา ไม่คิดว่ามันจะอร่อยขนาดนี้ แต่ปริมาณน้อยจนกินแค่นี้ไม่อิ่ม เราเลยสั่งขนมปังฝรั่งเศสมาเพิ่ม นี่ถ้ามีให้เลือกข้าวหรือขนมปังในเมนูด้วยเลยจะเพอร์เฟคต์มาก

ช่วงนั้นในร้านมีเทศกาล Orphanchu ด้วย ในร้านเลยวางแซมเปิ้ล Orphanchu เซ็ตแรกเอาไว้ กับแปะภาพร่างต่างๆ รอบร้าน อยากเดินดูให้ทั่วแต่ร้านมันแคบจนเกรงใจลูกค้าคนอื่นๆ สุดท้ายเลยได้แต่ดูดิสเพลย์หน้าร้านกับภาพร่างที่อยู่ใกล้ๆ โต๊ะตัวเอง ฮือ

  

ยิ่งดูก็ยิ่งอยากได้ ฮือออออออ ผลิตเซ็ตแรกมาเพิ่มทีเถอะได้โปรด ตอนนี้ได้เหมียวแมกกี้มาแล้ว แต่ยังขาดเหมียวกาเอลิโอกับหนูตะเภาไอน์คุง ถ้าผลิตเซ็ตแรกออกมาอีกยอมซื้อยกบ็อกซ์เลยเอ้า!!

สรุปแล้ววันนี้เป็นหนึ่งวันในโตเกียวที่สุดจะกันดั้ม 55555555555 จริงๆ แล้วไปแวะสถานีคกไซเทนจิโจเพื่อสักการะป้ายที่เรียงติดกันตรงบันไดมาด้วย คิดถูกมากที่แวะไปก่อนเพราะแทบไม่มีคนเลย ถ้าไปวันรุ่งขึ้นที่มีงาน Anime Japan คงเดินถ่ายรูปริมบันไดชิลๆ ไม่ได้แหงๆ

แอนี่เวย์ จุดประสงค์ที่แท้จริงของการแวะสถานีนี้ไม่ใช่กันดั้มหรอก

………แต่เป็นสตามิวต่างหาก 555555555555

เดินขึ้นๆ ลงๆ บันไดเลื่อนตรงนี้อยู่หลายรอบเพื่อถ่ายรูปเด็กๆ จนกว่าจะพอใจ ถ้ามีคนเห็นเราผ่านกล้องวงจรปิดต้องคิดว่าเป็นบุคคลน่าสงสัยแหงๆ เลย 555555555555

เป็นอันว่าทริปโตเกียวรอบนี้วนเวียนอยู่แต่แถวๆ โอไดบะ ได้แว้บไปช็อปแถวอากิบะกับอิเคะบุคุโระแค่แป๊บเดียว วันรุ่งขึ้นก็อยู่โตเกียวบิ๊กไซท์ทั้งวัน แต่เป็นทริปที่ได้ติ่งสนุกสนานสะใจดีมาก! เย้ \(^o^)/

黒子のバスケ LAST GAME with greeting

ไปดูคุโรโกะลาสท์เกมแบบมี 舞台挨拶 มาแหละ!

เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ดูหนังโรงแบบมีบุไตไอซัทสึก่อนหน้านี้เคยสมัครของไฮสปีดครั้งนึงแล้วก็ไม่ได้ คราวนี้ม.ซังกดสมัครตั๋วแบบสุ่มสองใบและได้ตั๋วมาอย่างน่ามหัศจรรย์! (แต่ก็อาจไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ เพราะขนาดที่โตเกียวยังเหลือมาขายรอบทั่วไปเลย) อันที่จริงเราไปดูแบบปกติธรรมดามาแล้วรอบนึง รอบนี้จึงเป็นการดูลาสท์เกมครั้งที่สองของเรา

รอบที่เราไปมีนักพากย์มาสองคนคือโอโนะ เคนโช กับโอโนะ ยูกิ ถึงแม้ว่าเราจะสนใจรอบที่มีสึสึเคนกับทานิยามะซังมากกว่า แต่สองคนนั้นดันไปแค่แถวๆ อากิตะกับเซนไดอันสุดแสนไกลโพ้นจากที่นี่ ลาก่อน ขอเจอแค่สองโอโนะก็พอ

ความที่ไม่เคยดูหนังแบบมีบุไตไอซัทสึมาก่อนเลยทำตัวไม่ค่อยถูก ตอนแรกนึกว่าสองโอโนะจะโผล่มาเจอกันก่อนแล้วค่อยฉายหนังให้ดู ปรากฏว่ารอบที่เราไปเป็นแบบดูหนังจบก่อนแล้วค่อยเข้าช่วงทอล์ก (ซึ่งเค้าก็เขียนบอกไว้ในเว็บแต่แรกแล้วว่ารอบไหนจะทอล์กก่อนหรือหลังฉายหนัง) ดังนั้นช่วงทอล์กก็เลยพูดถึงเนื้อเรื่องกันได้เต็มที่โดยไม่ต้องเกรงใจว่าจะสปอยล์ผู้ชม

และด้วยเหตุนี้ เราจึงจำเป็นต้องสปอยล์เหมือนกัน

 

***SPOILER ALERT***

 

ขอพูดถึงตัวหนังก่อนแล้วกัน

ภาค Last game นี่คือการเอามังงะภาค Extra game มาทำเป็นอนิเมะนั่นแหละ เนื้อเรื่องคร่าวๆ คือมีทีมสตรีทบาสจากอเมริกามาญี่ปุ่นจนจับพลัดจับผลู(?)มาแข่งบาสกับพวกคิเซกิ+คากามิ+คุโรโกะ จบ แต่นอกจากเนื้อหาในมังงะแล้วจะมีการเพิ่มฉากใหม่ที่ไม่มีมาก่อนตอนต้นกับตอนจบเรื่องด้วย ตอนที่ไปดูรอบแรกเราไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน พอมาอ่านฟีดแบคคนญี่ปุ่นตามเว็บถึงรู้ว่ามันเป็นฉากที่เพิ่มมา แล้วก็เลยไปอ่าน Extra game รวดเดียวจบ โดยส่วนตัวชอบเวอร์ชั่นอนิเมะมากกว่านะ ฉากที่เพิ่มมาให้ความรู้สึกว่า อาาา จบแล้วจริงๆ แฮะ มากกว่าด้วย

จริงๆ ก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรจะพูดถึงหนัง…. คือไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากมันดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก (+ก.ไก่อีกแปดล้านตัว) ตอนไปดูครั้งแรกก็ประทับใจมากๆๆๆแล้ว พอมาดูรอบสอง ได้เก็บดีเทลแล้วยิ่งชอบ ฉากแข่งบาสทำดีมากกกกกก ทั้งภาพและเสียง งานดีงานละเอียด ชอบทั้งความเนี้ยบของภาพ มุมกล้อง จังหวะต่างๆ นานา และซาวด์เอฟเฟคต์เวลาเล่นบาสพอฟังในโรงก็สุดยอดมาก ชอบมาก ชอบมากมาก ชอบมากมากมากมาก คีจังหล่อมากกกกกก มุคคุงน่ารักมาก!! ทุกคนดีมาก ดีใจที่ได้ดูในโรง (≧∇≦)

ฉากที่ชอบเป็นพิเศษคือช่วงที่คิเสะเริ่มใช้เพอร์เฟคต์ก๊อปปี้กับเข้าโซน (ถึงจะคิดว่าเวลาเข้าโซนกันมันดูตลกๆ ก็เถอะ ดูยังไงก็ไม่ชินกับอภินิหารเหล่านี้…) อันนี้ชอบเพราะโอชิตัวเองหล่อ 555555555555 แต่เราว่าฉากแข่งเนี่ย ช่วงครึ่งหลังสุดยอดมากจริง ฮือออออ

อย่างไรก็ตาม คาแรคเตอร์ตัวร้ายแบนไปหน่อยนะ (ขำ) รู้สึกเหมือนไม่เจอคาแรคเตอร์ตัวร้ายที่ร้ายกาจ 100% ขนาดนี้มานานมากแล้ว พอมาเจอตัวร้ายแบบร๊ายร้ายแล้วหงุดหงิดบอกไม่ถูก ไม่ได้หงุดหงิดที่คาแรคเตอร์แบนเกินไป แต่หงุดหงิดเพราะดูแล้วอิน อยากทะลุจอเข้าไปต่อยหน้าคนละทีสองที (ว่าแต่ปกติการ์ตูนกีฬามันมีตัวร้ายด้วยเหรอ….. แต่เราว่าทีม Jabberwock นี่ร้ายกาจเข้าขั้น villain แล้ว ไม่ใช่แค่ antagonist)

ส่วนฉากจบที่เพิ่มมาตอนหลังคือคากามิบอกเพื่อนๆ ในทีมเซรินว่าจะย้ายไปเรียนโรงเรียนม.ปลายในอเมริกา พวกคิเซกิได้ยินดังนั้นเลยชวนเซรินมาแข่งกับคิเซกิเป็นแมทช์สุดท้าย แต่ไม่มีฉากแข่งให้เห็นหรอกนะ ไม่มีบอกผลแพ้ชนะด้วย แล้วแต่ผู้ชมจะจินตนาการเองเลย

หลังจากนั้นพวกเซรินก็ไปส่งคากามิที่สนามบิน ฉากนี้สุดแสนจะโชโจมังงะซะจนทำเอาตกใจว่า เอ๊ะ จะดีเหรอ (ฮา) ตอนดูจบหมาดๆ เจอบทสัมภาษณ์อ.ฟูจิมากิในเว็บไหนสักเว็บนึงบอกว่าเพิ่มฉากนี้เข้ามาเพราะอยากให้คากามิร้องไห้ ซึ่งเราว่าฉากที่เพิ่มมามันก็แอบซึ้งอยู่นะ ตอนดูรอบแรกเกือบร้องไห้ตาม ถ้าเป็นช่วงที่อินๆ กับเรื่องนี้มากกว่านี้หน่อยอาจจะร้องไห้ไปแล้ว ไม่ใช่ว่าอินกับคากามิร้องไห้หรอก แต่ฉากนั้นมันชวนให้นึกถึงเนื้อเรื่องที่ผ่านๆ มาด้วยแหละ คนที่ตามเรื่องนี้มาอย่างเหนียวแน่นยาวนานมาเห็นฉากนี้คงใจหายกันน่าดู

เราว่าลาสท์เกมปิดฉากเรื่องนี้ได้อย่างน่าประทับใจนะ ชอบ คีจังหล่อ!! (สำคัญมากเลยต้องพูดอีกรอบ)

มาพูดถึงช่วงทอล์กรอบที่ไปดูบ้าง

ตอนหนังฉายจบโรงหนังก็เปิดไฟ มีคนที่เพิ่งเข้ามาช่วงนี้หลายคนเลย ค่าตั๋วสองพันเยน+ค่านู่นนี่อีกรวมแล้วก็ราวๆ สองพันห้าร้อยเยน แต่ก็ยังมีคนยอมมาดูเฉพาะช่วงทอล์กโดยไม่ดูหนังเยอะเหมือนกัน เดาเอาเองว่าอาจเป็นคนที่ตามดูทอล์กทุกรอบในวันนี้ เป็นเราเราก็ขี้เกียจดูหนังเรื่องเดิมติดๆๆๆกันเหมือนกัน 5555555555

พอคนที่เข้ามาใหม่เริ่มนั่งกันเรียบร้อย สต๊าฟตั้งกล้องกันเสร็จสรรพแล้ว พิธีกรสาวคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น พิธีกรมาทักทายว่าคนนิจิวะ แล้วพอเสียงคนดูตอบเบาไป เค้าก็ให้ทักทายใหม่ไปเรื่อยๆ ประหนึ่งพี่สันฯในงานรับน้อง พอเค้าได้ฟังคำว่าคนนิจิวะที่ดังจนพอใจแล้วก็เปลี่ยนมาบอกว่า ให้ทุกคนคอลว่า เซริน! เซริน! เซริน! เพื่อเรียกให้นักพากย์ทั้งสองออกมา คราวนี้คนดูส่งเสียงเรียกและตบมือกันอย่างตั้งอกตั้งใจมากกว่าตอนพูดคนนิจิวะเมื่อกี้มาก

คอล เซริน! เซริน! เซริน! กันไม่นาน เคนโชกับโอโนะยูก็โผล่มา พิธีกรสาวชวนคุยว่าเมื่อกี้ทั้งสองคนเพิ่งไปโรงหนังที่นัมบะมา แล้วมาที่นี่ต่อ เคนโชเลยเล่าว่ารู้สึกเหมือนวาร์ปมาเพราะขึ้นรถปุ๊บก็หลับทันที ตื่นมาอีกทีก็อยู่ที่นี่แล้ว

คุยไปคุยมาสักพักก็เพิ่งนึกได้กันว่ายังไม่ได้แนะนำตัวเลย พิธีกรสาวจึงให้ทั้งสองคนทักทายคนดู เคนโชทักทายว่าวันนี้เป็นวันเอพริลฟูลส์ เพราะฉะนั้นจะพูดโกหกด้วย! ส่วนโอโนะยูก็แนะนำตัวตามปกติว่าชื่อโอโนะ ยูกิ พากย์บทคากามิ ไทกะ แล้วทั้งสองคนก็บอกว่าถึงวันนี้จะได้มาพูดแค่สั้นๆ แต่ก็ฝากตัวด้วยนะ

พิธีกรสาวบอกว่ารอบนี้เป็นรอบสุดท้ายในวันนี้ที่ทอล์กหลังฉาย ดังนั้นจึงเป็นรอบสุดท้ายที่คุยได้อย่างเต็มที่! ทั้งสองคนเลยบอกว่าดีจัง เพราะเวลาทอล์กก่อนฉายจะต้องกั๊กๆ ไว้ พูดอะไรไม่ค่อยได้ หลังจากนั้นพิธีกรสาวก็ถามคำถามทั้งสองคน เริ่มจากถามบรรยากาศตอนอัดเสียง ทั้งสองคนก็เล่าว่าใช้เวลาอัดเสียงแค่วันเดียวเลยรู้สึกเหมือนมันเกิดขึ้นเร็วมาก แป๊บๆ ก็จบแล้ว เคนโชบอกว่ารู้สึกเหมือนบทมีเล่มเดียวเอง แต่โอโนะยูบอกว่าบทมีสามเล่มต่างหาก!

ข้อต่อมาคือถามฉากที่ชอบ ข้อนี้เคนโชบอกว่ามีอยู่ฉากนึงที่มั่นใจว่าเล่าไปแล้วจะต้องตลกแน่ๆ พิธีกรสาวเลยหันมาบอกคนดูว่า เอ้า ทุกคนเตรียมตัวขำด้วยนะคะ แล้วเคนโชก็ทำท่าจะเล่า แต่ดันหลุดหัวเราะออกมาเองก่อนที่จะเล่า ทั้งพิธีกร ทั้งโอโนะยู ทั้งคนดูเลยหัวเราะตามเคนโชกันหมดตั้งแต่ยังไม่ทันได้ฟังอะไรเลย

พอหยุดขำเคนโชก็เล่าว่ามีฉากนึงตอนที่คิเสะคุงใช้เพอร์เฟคต์ก็อปปี้เลียนแบบอาโอมิเนะ แล้วคากามิพูดขึ้นมา ว่าแล้วเคนโชก็หันไปหาโอโนะยู ขอให้ช่วยพูดบทพูดตอนนั้นหน่อย โอโนะยูก็ถามว่า ตอนนั้นพูดว่าอะไรนะ…? แล้วทั้งสองคนก็พูดขึ้นมาพร้อมๆ กันว่า「あいつら、息ぴったりじゃねえか」แล้วก็ทำท่าพร้อมกัน คือท่าวิ่งแบบสโลว์โมชั่นเลียนแบบคิเสะกับอาโอมิเนะในหนัง ตอนที่ดูหนังเราไม่ขำหรอกนะ แต่พอสองคนนี้เอามาเล่าพร้อมทำท่าเลียนแบบแล้วขำก๊ากเลย จะว่าตลกมันก็ตลกจริงๆ นั่นแหละ 555555555555555

ส่วนโอโนะยูบอกว่าฉากที่ชอบคือตอนที่คุโรโกะตามพ่อริโกะไปรปปงงิ แล้วคิเซกิกับคากามิวิ่งหน้าตาตื่นไปตามหา โอโนะยูบอกว่าชอบฉากนั้นเพราะในขณะที่คนอื่นๆ วิ่งเหมือนนักกีฬาตามปกติ มิโดริมะดันวิ่งแบมืออยู่คนเดียวเลยรู้สึกตลกดี เล่าไปก็ทำท่าวิ่งแบมือให้ดูไปด้วย คือสองคนนี้เป็นอะไรกับฉากวิ่งเหรออออออออออ (ขำ)

ถัดจากนั้นพิธีกรสาวก็ชวนคุยเรื่องเพลง Against The Wind ของเคนโชที่ประกอบในเรื่อง เคนโชเล่าว่าเพลงนี้อัดไว้ก่อนหน้านี้ตั้งนานแล้ว นานจนลืมไปซะสนิท พอเคนโชไปดูลาสท์เกมในโรงครั้งแรกก็จดจ่ออยู่กับตัวหนัง จนกระทั่งเพลงขึ้นมาแล้วก็รู้สึกว่า เอ๊ เพลงนี้คุ้นๆ เหมือนเคยฟังเลยแฮะ เสียงก็คุ้นๆ… ก่อนจะนึกได้ว่า อ๊ะ นี่มันเพลงที่เราร้องนี่นา น่าอายจังเลย (ㅎ.ㅎ)

หมดคำถามแล้วพิธีกรสาวก็บอกว่าหมดเวลาแล้ว น่าเสียดายนะคะ (จริงๆ เค้าคุยโน่นนี่กันเยอะกว่านี้ แต่จำรายละเอียดไม่ค่อยได้ละ จำได้แต่ที่ตลกๆ 555555555) แล้วก็ถึงเวลาที่ทั้งสองคนต้องบอกลาคนดูจนได้ ฮืออออ บุไตไอซัทสึนี่มันสั้นจัง

ตอนบอกลาเคนโชเล่าว่าตอนนี้ตัวเองอายุ 27 เท่ากับตอนที่โอโนะยูได้รับบทคากามิพอดี พอคิดแบบนี้แล้วก็รู้สึกว่า อา นี่เราก็แก่ขึ้นนะเนี่ย เพราะตอนที่ตัวเองได้รับบทคุโรโกะนั่นเพิ่งอายุ 21 เอง …..ฟังเคนโชพูดแล้วก็ลูบตีนกาตัวเองตามไปด้วย เวลาผ่านมาเร็วจังเลย TvT

ส่วนโอโนะยูบอกว่าอยากให้ทำต่อจัง เป็นภาคคากามิไปอเมริกาก็ได้ เคนโชเลยบอกว่างั้นก็จะกลายเป็นคากามิโนะบาสเก็ตสินะ เพราะไม่มีคนอื่นอยู่เลยนอกจากคากามิ โอโนะยูเลยบอกว่าถ้าเป็นแบบนั้นคงเหงาๆ เนอะ แต่ก็อยากให้ทำจริงๆ นั่นแหละ (ตอนพูดประโยคสุดท้ายพูดแบบขมุบขมิบเหมือนรู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้แต่ก็อยากให้ทำจริงๆ น้าาา ไรงี้ น่ารักดี 55555555) แล้วโอโนะยูก็บอกว่าวันนี้เป็นบุไตไอซัทสึรอบสุดท้ายของเขาแล้ว เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่จะได้แนะนำตัวว่า โอโนะ ยูกิ รับบทคากามิ ไทกะ เคนโชเลยพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า 卒業おめでとうございます (ㅎ.ㅎ)

ตอนสุดท้ายพิธีกรสาวก็ถามคนดูว่ามีใครจะดูรอบต่อไปอีกมั้ย ปรากฏว่าเค้ายกมือกันเกือบทั้งโรง โหดมาก กลายเป็นว่าเราเป็นคนส่วนน้อยที่มาดูแค่รอบเดียวสินะ……

ถึงจะเป็นช่วงทอล์กแค่สั้นๆ แต่ก็รู้สึกคิดถูกที่มาดู ขอบคุณทั้งสองคนมากๆ นะคะ (^^)

お疲れ様でした!

Anime Japan 2017

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาไปงาน Anime Japan ที่โตเกียวบิ๊กไซท์มาแหละ!

ทริปนี้เป็นการไปที่ค่อนข้างกะทันหันพอสมควร เรื่องมันเริ่มมาจากเมื่อตอนต้นเดือนเราไปเห็นทวีตออฟฟิเชียลของสตามิวบอกว่าในงานนี้จะมีบูธอีเวนท์ที่มีทอล์กของนักพากย์ด้วย

พออ่านเงื่อนไขแล้วพบว่าการเข้าร่วมง่ายมาก แค่ไปรับบัตรคิว(แบบสุ่ม) แต่ถึงจะไม่ได้บัตรคิวก็น่าจะได้ดู แถมรายชื่อคนที่มาวันแรกโคตรเข้าทางเรา ว่าแล้วก็เล็งๆ ไว้ก่อน แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะไป เพราะต้องรอผลปุริไลฟ์กับอีเวนท์โค้ดเรียลไลซ์ประกาศก่อน เกิดได้สองอีเวนท์ติดๆ กันขึ้นมาคงไม่มีตังค์ไปงานนี้แล้ว

ซึ่ง… หลังจากนั้นก็พบว่าไม่ได้ทั้งตั๋วปุริไลฟ์และอีเวนท์โค้ดเรียลไลซ์ (ว่าแล้วก็น้ำตาจะไหล) พอวืดอีเวนท์ต่างๆ นานาติดกันรัวๆ (ก่อนหน้านี้ก็วืดไลฟ์คารุไนไปทีนึงแล้ว ถึงจะได้ดูไลฟ์วิวก็เถอะ) ก็เลยรู้สึกว่าเราคงต้องไปหาเคนนุในงานนี้แล้วแหละ ไปให้เคนนุช่วยปลอบใจหน่อย (´・ω・`)

ว่าแล้ววันที่ 22 ก็กดจองตั๋วบัสไปโตเกียว แล้วออกเดินทางคืนวันที่ 23 เป็นการจองบัสที่กะทันหันมาก แต่ก็ยังได้มาในราคา 4500 เยน ถือว่าถูกแล้วแหละสำหรับการจองแบบเร่งด่วนขนาดนี้

อีเวนท์มีวันเสาร์อาทิตย์แต่เราตัดสินใจไปแค่วันเสาร์วันเดียวเพราะวันอาทิตย์จะกลับมาดูกันดั้มแบบเรียลไทม์ (เหตุผลแบบว่า…..) คืนวันศุกร์ก็ไปอาศัยนอนห้องบ.ซัง เพื่อนที่จะไปงานนี้ด้วยกัน ตอนเช้าจะได้ออกไปด้วยกันเลย

ตอนแรกกะว่างานเริ่มสิบโมง ไปแบบชิลๆ สักแปดเก้าโมงก็ได้มั้ง แต่คุยกันไปคุยกันมา อยู่ดีๆ ก็ตกลงกันว่าไปขึ้นรถไฟเที่ยวแรกเลยละกัน เพราะไม่รู้ว่าบัตรคิวมันจะหมดช้าเร็วแค่ไหนยังไง

แต่กระนั้น ด้วยความที่ตอนกลางคืนมัวแต่โอ้เอ้ดูโอโตเมทปาร์ตี้ที่บ.ซังเพิ่งไปซื้อแผ่นมาสดๆ ร้อนๆ วันนั้น สุดท้ายเลยนอนดึกกันจนตอนเช้าเรามัวแต่งัวเงียไม่ยอมลุกอยู่ประมาณสิบนาที ส่งผลให้ไปขึ้นรถไฟเที่ยวแรกไม่ทัน ได้ขึ้นเที่ยวตีห้ายี่สิบสองนาทีซึ่งเป็นเที่ยวที่สามแทน OTL

ระหว่างอยู่บนรถไฟก็เจอคนถืออิตะแบ็กประปรายทำให้มั่นใจได้ว่ายังไงก็ไม่หลงทางแน่นอน ตามๆ พวกเดียวกันไปเรื่อยๆ นี่แหละง่ายดี กว่าจะไปถึงสถานีหน้าโตเกียวบิ๊กไซท์ก็ประมาณหกโมงกว่าๆ  และกว่าจะเดินจากสถานีไปถึงจุดต่อคิวได้มันช่างไกลแสนไกลเหลือเกิน เดินไปสักพักถึงพบว่าคนส่วนใหญ่ล้วนลงผิดสถานี ถ้านั่งรถไฟสายยูริคาโมเมะมาที่นี่ สถานีอาริอาเกะจะใกล้จุดต่อคิวมากกว่า แต่คนส่วนใหญ่จะไปลงที่สถานีคกไซเทนจิโจเซมง ซึ่งเราและบ.ซังก็เช่นกัน… จะจำไว้ว่าคราวหน้าต้องลงอาริอาเกะ!

ตอนเราไปถึงมีคนมาต่อคิวก่อนหน้าพอสมควร น่าจะราวๆ หลายร้อยคน แต่ยังไม่เยอะถึงขั้นน่าตกตะลึง และคิดว่ายังไม่โหดเท่าคอมิเกะด้วย (แต่ตอนไปคอมิเกะเราก็ไม่ได้ออกเช้าขนาดนี้ด้วย ออกสายๆ แบบกว่าจะไปถึงก็คนเป็นล้านแล้ว)

ตั๋วเข้างานที่เราซื้อมาเป็นตั๋วธรรมดา ซื้อที่แฟมิลี่มาร์ท เข้างานได้ตอนสิบโมง แต่ที่จริงมันมีตั๋ว Fast ticket ที่ให้เข้าได้ตั้งแต่เก้าโมงครึ่งด้วย ตั๋ว Fast ticket นี่ปิดขายไปตั้งแต่วันที่ 16 มีนา และแน่นอนว่าเราซื้อไม่ทันเพราะมัวแต่พิรี้พิไรรอดูผลปุริไลฟ์ก่อน ดังนั้นจึงต้องต่อคิวรอเข้างานตอนสิบโมงอย่างน่าเศร้า

ตอนต่อคิวสต๊าฟจะบอกให้นั่งเรียงแถว แถวละหกคน แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ค่อยนั่งกันตามนั้นเท่าไหร่ แถวเรามีกันสี่คนเอง คนส่วนใหญ่เตรียมอุปกรณ์สำหรับนั่งรอมากันอย่างดี ทั้งผ้าปู เก้าอี้ ผ้าห่ม ฯลฯ ส่วนเราและบ.ซังแทบจะมากันตัวเปล่า มีเพียงไคโระชิ้นเล็กๆ คนละอันที่คาดหวังว่าจะช่วยให้มืออุ่นได้บ้าง แต่ตรงนั้นมันอยู่ริมทะเลเลยค่อนข้างหนาวจนไคโระไม่ก่อประโยชน์อันใดกับชีวิต

ตอนนั่งรอเวลาก็สังเกตการณ์คนรอบตัวไปเรื่อยๆ มีผู้คนมาจากหลากหลายแฟนด้อม แต่เราเจอแม่ยกอุตะปุริเยอะเป็นพิเศษ ไม่รู้เพราะเป็นคนแฟนด้อมเดียวกันรึเปล่า 55555555 แต่แม่ยกอุตะปุริสังเกตง่ายนะ ถ้าไม่ถืออิตะแบ็กมาก็ต้องมีพร็อพอะไรสักอย่างของอุตะปุริมา ไม่ตุ๊กตาก็แมว ผ้าห่ม เสื้อ เห็นแล้วก็เสียดายที่ไม่ได้หอบหิ้วอิตะแบ็กไปบ้าง หิ้วไปแต่ถุงผ้าของไชน์นิ่งดรีมเฟสต้า

พอแอบดูคนอื่นจนเบื่อ บ.ซังก็ยื่นคินเดิลมาให้ยืม เลยนั่งอ่านอาคาสึกิโนะโยนะไปสองเล่ม ระหว่างอ่านก็พูดคำว่าซูวอนเป็นคนดีจังเลยไปประมาณสองร้อยรอบ (เผลอเรียกว่าเพฮาจนเพื่อนงงว่าซูวอนเปลี่ยนชื่อตั้งแต่เมื่อไหร่ คือติดเรียกซูวอนว่าเพฮาตั้งแต่ไปดูซีรีส์เกาหลีแนวย้อนยุค 555555555) พอมีกิจกรรมให้ทำแล้วค่อยรู้สึกเวลาผ่านไปเร็วหน่อยๆ เผลอแป๊บๆ สต๊าฟก็เรียกให้ลุกขึ้นเตรียมเลื่อนแถวละ

เราได้เข้าไปในงานประมาณสิบโมงกว่าๆ เข้าไปถึงก็รีบวิ่งไปบูธ NBC ที่แจกบัตรคิวสตามิวก่อน ตอนนั้นวิ่งง่ายเพราะงานกว้างมากแล้วคนยังเข้ามากันไม่เยอะ แต่ไปถึงก็พบว่าบัตรคิวหมดแล้ว……. เฮลโหล เพิ่งเปิดงานไม่ถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำนะะะะะะ Σ(゚д゚;)!!

แต่รับบัตรคิวไม่ทันก็ไม่ค่อยเฟลเท่าไหร่เพราะดูจากลักษณะบูธแล้วยืนดูข้างนอกได้ไม่ยาก คือหลายๆ บูธที่มีเวทีจะจัดในลักษณะคล้ายๆ กันคือมี 優先エリア สำหรับคนได้บัตรคิว ใครไม่ได้บัตรก็ต้องยืนดูไกลกว่า ว่าแล้วเรากับบ.ซังก็วิ่งไปดูบูธอื่นๆ ที่เล็งทอล์กไว้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้บัตรคิวเลยสักบูธ น่าเศร้ามาก 5555555555  ถ้าปีหน้าไปอีกจะซื้อ Fast ticket ให้ได้ ฮึ่มมมมม

ระหว่างวิ่งดูบูธอื่นๆ ก็คอยเล็งตารางทอล์กแต่ละบูธไว้ด้วย เพิ่งรู้ว่างานนี้มีทอล์กของนักพากย์ตามบูธเยอะมาก เยอะแบบตามดูทอล์กอย่างเดียวก็หมดเวลาไปแล้ววันนึงโดยที่แทบไม่ได้เข้าไปดูแต่ละบูธให้ละเอียดๆ เลย แค่เดินๆ แบบสุ่มสี่สุ่มห้าในงานก็อาจจะเจอนักพากย์กำลังพูดอยู่ (บูธแรกที่เราเจอนักพากย์พูดอยู่คือบูธอะไรไม่รู้ รู้แต่เจออิชิอิ มาร์ค! คุโรโนะคุง!!) หรือเจอนักพากย์เดินสวนไป ตอนที่เรารู้สึกว้าวมากคือตอนเดินหาเวทีที่จะดูทอล์กของไดกิกับอุเมะฮาระแล้วทีมนักแสดงบุไต Ensemble Stars เดินสวนเราแบบใกล้มาก แทบจะเดินชนกัน คือเราไม่ได้ติ่งเรื่องนี้และไม่รู้จักนักแสดงหรอก แต่ก่อนหน้านั้นเห็นเค้าอยู่บนเวที แล้วนี่เค้าก็มาเดินสวนไปเฉยๆ เลยรู้สึกว่าว้าววววววววว อนิเมแจแปนโคตรรรรเจ๋ง!!!! ถ้าติ่งนักแสดงบุไตคงเป็นลมตายไปตรงนั้นเลย

ที่จริงงานนี้จะมีสเตจแบบที่ต้องสมัครล่วงหน้าด้วย แต่เราสมัครไม่ทันเลยสักสเตจ เค้าสมัครกันไปตั้งแต่ต้นเดือนมีนาแล้ว เสียดายนิดนึงเพราะหลายๆ สเตจน่าดูมาก แต่ไอ้การสมัครเนี่ยใช้ระบบสุ่ม ต่อให้สมัครทันก็ไม่ใช่ว่าจะได้ดูแน่นอนอยู่ดี และถึงจะไม่ได้ดูสเตจพวกนั้น พวกสเตจในงานก็มีให้ดูเยอะแยะมากมายไม่หวาดไม่ไหวละ

เวทีแรกที่เราไปดูคือทอล์กโชว์ของเกม 戦刻ナイトブラッド ที่เวที Marvelous คนที่มาขึ้นเวทีคือยามาชิตะ ไดกิ กับอุเมะฮาระ ยูอิจิโร่ งานนี้เราไม่ได้ตั้งใจจะมาเจอไดกิเลย ไม่รู้มาก่อนว่าไดกิมาด้วย ไม่รู้อะไรเลยนอกจากตั้งใจจะมาหาเคนนุ 555555555555 มีการหาข้อมูลล่วงหน้าน้อยมาก แต่ข้อมูลสเตจตามบูธมันหายากด้วยแหละ มาวิ่งเช็กเอาในงานเลยชัวร์กว่า

ทอล์กโชว์ไดกิกับอุเมะเริ่มตอน 11:40 ซึ่งเรากับบ.ซังตกลงกันว่าจะดูแค่แป๊บเดียว แล้วพอใกล้ๆ เที่ยงจะหลบออกไปกดตั๋วปุริไลฟ์รอบอิปปังกัน ตอนเดินออกรู้สึกผิดเบาๆ ฮืออออออ ขอโทษนะไดกิ ขอโทษนะอุเมะ แต่การกดตั๋วปุริไลฟ์ก็สำคัญมากจริงๆ

พอถอยออกไปกดตั๋วก็…….. เว็บล่ม……… เข้าเว็บได้อีกทีตั๋วก็หมดไปแล้ว บาย นี่เราทิ้งไดกิกับอุเมะออกมาเพื่ออะไรรรรรรร

โชคดีที่ตอนเห็นว่าตั๋วหมด ทั้งสองคนยังอยู่บนเวทีก็เลยเดินกลับไปดู แต่ช่วงที่เราเดินออกมากดตั๋วพลางเฝ้ามองเวทีอยู่ห่างๆ นั่นเค้าดูสนุกกันมากเลย มีเล่นเกมอะไรสักอย่างกันด้วย ฮือออออออ พลาดไปหมด

ช่วงแรกก่อนเดินออกมานี่เราได้ที่ยืนไม่ถึงขั้นใกล้เวทีแต่ก็ไม่ไกลเลย เพราะคนดูยังไม่เยอะเท่าไหร่ เห็นไดกิกับอุเมะชัดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ชัดแบบออร่าอุเมะทิ่มแทงตาแทบบอด หล่ออะไรขนาดนั้นคะะะะะะะะะะ มัวแต่จ้องหน้าอุเมะสลับกับไดกิจนแทบไม่ได้ฟังเนื้อหาเลย 555555555555

เนื้อหาที่คุยกันตอนแรกๆ ก็แนะนำเกม 戦刻ナイトブラッド พอเป็นพิธี ตอนแนะนำตัวละครมาถึงกองทัพทาเคดะ ไดกิก็บอกว่าทีมนี้ดูแข็งแกร่งเวลาออกอีเวนท์ คือมีแต่คนที่ออกอีเวนท์แล้วมันส์ 55555555 แล้วไดกิ อุเมะ กับพิธีกรก็เมาท์โคนิชิซังกันนิดหน่อย ประมาณว่าโคนิชิซังเวลาออกอีเวนท์จะตลกมาก จำรายละเอียดเรื่องที่เมาท์กันไม่ค่อยได้ จำได้แต่ไดกิหัวเราะน่ารักเหลือเกิลลลลลลลลลล ฮรือออออออออออออ ไดกี่ยยยยยยยยยยยย์♥♥

ส่วนอุเมะฮาระก็ยังมาแนวนิ่งๆ เนิบๆ เหมือนเดิม 5555555555 แต่คราวนี้เราตื่นเต้นกะเค้ามากกว่าตอนเจอรอบที่แล้ว เพราะช่วงนี้ติ่งกันดั้ม และเราชอบยูจีน! เผอิญตอนเจอรอบที่แล้วยังไม่มีตัวละครของเค้าที่เราชอบเป็นพิเศษ

ตอนท้ายๆ มีเปิดพีวีเกมกับประกาศทำอนิเมะด้วย พอเห็นประกาศทำอนิเมะ คนที่ยืนดูอยู่ก็พากันร้อง เอ๋? เบาๆ แบบงงๆ ไม่ได้ร้อง เอ๋อ๋อ๋อ๋??? แบบตื่นเต้น เพราะประกาศทำอนิเมะมันมาแบบเนิบมาก ไดกิเห็นปฏิกิริยาคนดูแล้วก็หัวเราะบอกว่ารีแอคชั่นทุกคนตลกมาก คงจะงงกันมากสินะ! งงสิคะ อยู่ดีๆ เล่นประกาศทำอนิเมะซะเรียบง่าย…….

ทวีตออฟฟิเชียลของเกม 戦刻ナイトブラッド ลงรูปเอาไว้ด้วย

จบสเตจนี้ก็รีบจ้ำไปบูธคาโดคาวะกันต่อ ไปรอดูไซโต้ โซมะที่มาโปรโมทเรื่อง ロクでなし魔術講師と禁忌教典 ตอนเดินผ่านบูธที่อยู่ข้างๆ บูธคาโดคาวะก็เจอนักพากย์สาวสามคนพูดอะไรสักอย่างกันอยู่ งานนี้เราไม่ค่อยสนนักพากย์หญิงเท่าไหร่เพราะไม่ค่อยรู้จัก แต่ตอนเดินผ่านบูธนี้กรี๊ดดังมากเพราะคนนึงในนั้นคืออุจิดะ มาอายะ!!!!! ตอนเดินผ่านเลยกรี๊ดใส่เพื่อนว่า แกรรรรรรรรรร เราชอบน้องชายเค้าาาาาาาาาาาาาา /พูดพลางเดินผ่านไปบูธคาโดคาวะโดยไม่มีการหยุดดูคุณพี่สาวแต่อย่างใด ถึงอย่างไรไซโต้ โซมะก็ต้องมาก่อนพี่สาวของอุจิดะ ยูมะอยู่ดี (แต่ถ้ายูมะมาเองเราคงไม่ไปหาโซมะ 55555555555) แต่คุณพี่สาวตัวจริงน่ารักมากเลยนะ (≧д≦)

ตอนเราไปถึงบูธคาโดคาวะมีคนมารอดูกันเยอะแล้ว ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย มีผู้หญิงอยู่ไม่กี่คนเอง

ชอบที่บูธคาโดคาวะหาง่ายเพราะด้านบนมีลูกโป่งใบใหญ่ๆ อยู่ สะดุดตาดีมาก!

สเตจนี้นอกจากโซมะแล้วมีนักพากย์หญิงอีกสองคนคือฟุจิตะ อาคาเนะ กับมิยาโมโตะ ยูเมะซึ่งเราไม่รู้จักทั้งคู่เลยไม่ตื่นเต้น ตลอดเวลาที่ดูก็จ้องแต่โซมะคนเดียว แต่เพราะยืนอยู่ด้านนอก เสียงไมโครโฟนเลยส่งมาไม่ค่อยถึง แทบไม่ได้ยินเสียงโซมะพูดเลย สเตจนี้เน้นจ้องหน้าอย่างเดียว 555555555

ดูสเตจนี้จบแล้วบ.ซังกล่าวว่า โซมะกับไดกิเนี่ยดูคล้ายๆ กันนะ แต่เราว่าไดกิดีดกว่าเยอะ 55555555555 ตอนไดกิขึ้นเวทีมากับอุเมะนี่ไดกิเหมือนดูดพลังงานจากอุเมะไปหมดแล้ว ร่าเริงสดใสเคลื่อนไหวไม่หยุดอยู่คนเดียว คนละแนวกับโซมะเลย โซมะจะดูนิ่งๆ ยืนยิ้มๆ ท่าทางเรียบร้อยและดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเยอะ (ได้ข่าวว่าไดกิแก่กว่า ก๊าก) แต่ไม่รู้ว่าเพราะโซมะมาพร้อมสาวๆ เลยดูเรียบร้อยผิดปกติรึเปล่านะ ปกติเราก็ไม่ได้ติดตามโซมะเยอะแยะขนาดนั้น แค่รู้สึกว่าในงานนี้เค้าดูเรียบร๊อยยยยเรียบร้อย

ถัดจากสเตจนี้เราก็พุ่งไปดูสเตจคิงปุริที่บูธ Avex ส่วนบ.ซังขอตัวไปสแตนด์บายที่บูธ NBC เพราะอยากดูมาเอโนะแบบใกล้ๆ ที่จริงเราก็อยากเจอมาเอโนะ เคนนุ และทาเคอุจิคุงแบบใกล้ๆ นะะะะ (อุเมะเจอใกล้ๆ ไปแล้วตอนเที่ยง) แต่จะให้ทิ้งทาสุคุไปเฉยๆ เราก็ทำไม่ด้ายยยย ฮือออออออออ

และแล้วเราก็มายืนดูสเตจคิงปุริตามลำพัง ถึงจะไม่ได้ยืนในโซนคนมีบัตรคิว แต่ก็อยู่แถวเกือบหน้าสุดของด้านนอก ถือว่าใกล้มากอยู่ดี (คำพูดติดปากในวันนั้นคือ ใกล้กว่าเวลาไปดูเซย์ยูอีเวนท์ตั้งเยอะ!)

คนที่มาสเตจคิงปุริวันนี้ได้แก่เทราชิมะ จุนตะ (ชินคุง) ฮาตานากะ ทาสุคุ (ไทกะ) อิการาชิ มาซาชิ (มินาโตะ) นางาสึกะ ทาคุมะ (น้องเลโอ) เราได้ยืนฝั่งที่เห็นทาสุคุชัดสุด ชัดจนบางทีเค้ามองมาแล้วเผลอหลบ หลบทำไมไม่รู้ 55555555555555

รู้สึกดีที่ไม่ได้ทิ้งคิงปุริไปรอดูสตามิว เพราะสเตจนี้ตลกมากกกกกกกกกก สนุกมากกกกกกกกกกก ส่วนใหญ่อิการาชิซังจะเป็นคนชงมุกแล้วทาสุคุคอยตบมุก

เนื้อหาที่คุยกันช่วงแรกจะเริ่มจากการทักทายทีละคน แล้วก็คุยกันเรื่อง PRIDE the HERO ที่เป็นภาคต่อของคิงปุริ ทั้งสี่คนเล่าว่าเพิ่งอัดเสียงเสร็จหมาดๆ ภาคนี้จะเร่าร้อนยิ่งกว่าภาคที่แล้วซะอีก เป็นภาคที่เนื้อหามันส์ระเบิดระเบ้อจนทุกคนดูแล้วจะอยากเอาใจช่วยยิ่งกว่าเก่า คือทุกคนพูดโฆษณาอย่างขยันขันแข็งจนเราอยากดูเดี๋ยวนั้นเลยอะ ฮืออออ กว่าจะฉายก็เดือนมิถุนาแน่ะ

โฆษณาภาคต่อแล้วก็โฆษณาคอลลาโบะอีเวนท์ของคิงปุริกับโอเอโดะอนเซ็น และโฆษณาเพลงยูนิตกันด้วย แล้วพิธีกรก็ให้แต่ละคนบอกว่าเพลงยูนิตที่ตัวเองร้องมีจุดเด่นตรงไหนบ้าง อันนี้เราจำได้แค่ทาสุคุบอกว่าการร้องรับส่งของไทกะกับคาซึกิสุดยอดมาก อิการาชิซังบอกว่าของโคจิกับมินาโตะเนี่ย ให้ตั้งใจฟังชื่ออาหารที่จะออกมาในเพลงให้ดีๆ แล้วพิธีกรก็บอกว่าวันนี้จะให้ฟังแซมเปิ้ลเพลงนึง คือเพลงคู่ของโคจิกับมินาโตะ! แต่เท่าที่เราฟังยังไม่เจอชื่ออาหารนะ ฮาา

นอกจากฮาร์ดเซลล์กันอย่างดุเดือดแล้วยังมีมุมตอบคำถามจากทางบ้านกันเล็กน้อย คือพิธีกรเอาคำถามที่เปิดรับในทวิตเตอร์มาถามบนเวที คำถามแรกคือถ้าไปอยู่หอ คิดว่าตัวละครของตัวเองจะพกอะไรไปด้วย จุนตะตอบว่าลูกฟุตบอล เพราะชินคุงชอบเล่นฟุตบอล ทาสุคุตอบว่าตุ้มถ่วงน้ำหนักขาสำหรับซ้อมเต้นเบรคแดนซ์ นางาสึกะคุงตอบว่าอุปกรณ์ทำผม เพราะความสามารถพิเศษของเลโอคือทำผม ส่วนอิการาชิซังโดนพิธีกรแกล้งโดยการข้ามไป แล้วให้ไปตอบข้อต่อไปเป็นคนแรกแทน ขำที่พิธีกรดูชอบแกล้งอิการาชิซังเป็นพิเศษ มีรอบนึงเค้าลุกขึ้นมายืนพูด พิธีกรก็ไล่ให้นั่งๆ ลงไปซะ 55555555555555

คำถามอีกข้อถามว่าถ้าให้ไปกินข้าวกับตัวละครในคิงปุริอยากกินกับใคร ข้อนี้จำได้แต่ของทาสุคุ (ไม่ค่อยจะลำเอียง ทุกอย่างจำของทาสุคุได้มากสุด 5555555555) แต่ช่วยไม่ได้ ในเมื่อของทาสุคุก๊าวมากเพราะมีความชงคาเคไท! ทาสุคุตอบว่า คาซึโอะ (ตลกการเรียกคาเครุว่าคาซึโอะอย่างเป็นธรรมชาติ) และให้คำอธิบายว่าสำหรับไทกะแล้ว การกินข้าวคือการต่อสู้ เป็นการต่อสู้ระหว่างตัวเองกับอาหาร เพราะฉะนั้นไทกะจะตั้งใจกินเงียบๆ และชอบกินข้าวคนเดียวมากกว่า แต่ถ้าคาซึโอะกินข้าวกับไทกะก็คงจะช่วยให้ไทกะสนุกขึ้นมาได้ด้วย ….คือทำไมไปๆ มาๆ ทาสุคุตอบคำถามในฐานะไทกะเฉยเลย 5555555555

ตอนสุดท้ายมีจับฉลากแจกโปสเตอร์พร้อมลายเซ็นด้วย จับเฉพาะคนที่ได้บัตรคิว ซึ่งเราไม่ได้…… ตอนจับฉากจะให้จับทีละคน พิธีกรบอกให้ทำเสียงแบบตัวละครที่ตัวเองพากย์ด้วย ตลกดี ทุกคนมันส์กันมาก สมเป็นคิงปุริ

ตอนกล่าวลาทุกคนพูดฝากให้ไปดูภาคต่อ แล้วพิธีกรก็ให้ผู้ชมช่วยกันตะโกนคำว่า “คิงออฟพริซึ่ม” ก่อนจะแยกย้ายกันไป เป็นสเตจที่ตลกสุดในวันนั้นเลย

อย่างไรก็ตาม เรื่องน่าเศร้าคือพอจบสเตจนี้แล้วเดินไปบูธ NBC ที่อยู่ติดกันก็พบว่า คนเยอะเกินจนสต๊าฟมาคอยยืนกั้นไว้ไม่ให้เข้าไปยืนดูแล้ว ตึงงงงงงงงงง เงิบหนักมาก เพราะที่ลงทุนลงแรงนั่งบัสกลางคืนเก้าชั่วโมงมาถึงโตเกียวก็เพื่อเวทีสตามิวนะ เธอจะไม่ให้ฉันเข้าไม่ได้นะะะะะะะะ

แต่ก็นั่นแหละ เข้าไม่ได้ก็คือเข้าไม่ได้…… ตอนแรกเราเลยใช้วิธีไปยืนดูอยู่ห่างๆ ที่อีกบูธนึงเพราะเห็นมีคนยืนๆ รอดูอยู่ แต่สักพักสต๊าฟก็มาไล่ไม่ให้ยืน ปวดใจเหลือเกิน แต่ถ่อมาขนาดนี้แล้วมีหรือจะยอมแพ้ง่ายๆ เราเลยดูสเตจนี้โดยใช้วิธี… เดินวนรอบเวทีไปเรื่อยๆ……..

ตอนนั้นเป็นเวลาบ่ายกว่าๆ แล้ว คนเข้างานกันมาเยอะมากแล้ว การเดินวนรอบเวทีจึงไม่ได้ง่ายดายสบายบรื๋อเหมือนตอนเช้า ต้องค่อยๆ เดินไหลไปตามฝูงชนเรื่อยๆ จนถึงขอบเวทีด้านนึงแล้วค่อยเดินกลับ สบตากับสต๊าฟหน้าเดิมๆ อยู่หลายรอบ แต่ตราบใดที่เราไม่ได้หยุดยืนอยู่ตรงที่เค้าห้ามยืน เค้าก็ไม่มีสิทธิ์มาห้ามเรา เพราะเราไม่ได้ทำผิดกฎอะไรเลย กรั่กๆๆๆๆ

สเตจสตามิววันนี้ประกอบด้วยมาเอโนะ โทโมอากิ (คุงะ) เคนนุ (โทราอิชิ) ทาเคอุจิ ชุนสุเกะ (นันโจ) และอุเมฮาระอีกแล้ว (คิตาฮาระ) ซึ่งจริงๆ แล้วนี่เป็นสเตจที่เราอยากดูมากที่สุด แต่ดันได้ดูอยู่ไกลที่สุด ด้วยวิธีที่ลำบากที่สุด และแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรจากบูธเลยจ้าาา ตึงงงงงง 5555555555 โชคดีที่บ.ซังเข้าไปในบูธได้ ก็เลยให้บ.ซังช่วยสรุปให้ฟังทีหลัง แต่บ.ซังไม่เคยดูสตามิวมาก่อนเลยจำชื่อตัวละครไม่ค่อยได้ แป่ว

ถึงจะต้องดูแบบไกลๆ แต่ก็ไม่ไกลเกินไปจนน่าเศร้านะ แค่ไม่ค่อยได้ยินเสียง แต่ยังเห็นหน้าทุกคนชัดแจ๋วอยู่

สเตจนี้ไม่มีพิธีกรโดยเฉพาะ มาเอโนะเลยรับบทพิธีกรและเดินออกมาเป็นคนแรกสุด หลังจากนั้นค่อยเชิญคนอื่นๆ ออกมา ตอนเคนนุเดินออกมานี่เราแทบล้มทั้งยืน ฮือออออออ เคนนุขาาาาาาาา ในที่สุดก็ได้เจอกันซะที คลาดกันมาหลายงานเหลือเกิน (;____;)

เคนนุทักทายด้วยเสียงโทราอิชิด้วยนะ แต่จำไม่ได้ว่าพูดว่า 子猫ちゃん หรือ お姉さん รู้แต่ฟังแล้วหมั่นไส้มาก ฮึ้ยยยยยย /กัดผ้าเช็ดหน้าพลางทำตาเป็นรูปหัวใจ

และหลังจากนั้นเราก็เดินไปเดินมา จ้องหน้าเคนนุสลับกับทาเคอุจิคุง ทาเคอุจิคุงออร่าแรงมาก ฮือ นั่งข้างอุเมะแต่ทำเอาเราไม่สนใจอุเมะเลย จ้องทาเคะคุงเยอะสุด ทั้งๆ ที่ในสี่คนนี้เราชอบเคนนุมากที่สุด และเคนนุเป็นคนเดียวที่ไม่เคยเจอ ทำไมสายตาเอาแต่มองน้องก็ไม่รู้ ขอโทษนะคะเคนนุ #รักแท้แพ้ความสดใสของวัยรุ่น

เนื้อหาเท่าที่พอได้ยินจากที่ไกลๆ คือพูดคุยกันถึงซีซั่นสองและตัวละครใหม่ แต่เก็บรายละเอียดไม่ได้เลยเพราะได้ยินเป็นคำๆ ยังดีที่บนเวทีมีจอใหญ่ๆ ฉายภาพให้ดู เลยเห็นว่าเค้าเปิดภาพแผนผังความสัมพันธ์ตัวละครที่ลงในเว็บแล้วคุยกันเรื่องนั้น

คุยเรื่องสตามิวแล้วก็มีคุยสัพเพเหระนิดหน่อย ได้ยินชัดๆ แค่ตอนมาเอโนะถามเรื่องงานอดิเรกแล้วทาเคอุจิคุงตอบว่าใช้คอมพิวเตอร์ทำเพลง มาเอโนะเลยบอกว่าสักวันอยากร้องเพลงที่ทาเคอุจิคุงแต่งบ้างจังเลย

บ.ซังเล่าว่าช่วงคุยสัพเพเหระแอบมีโมเมนต์เคนนุกับมาเอโนะสวีทกันเล็กน้อย คือเคนนุพูดว่าห้องตัวเองไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ มาเอโนะเลยบอกว่า ไม่จริงหรอก ห้องเคนนุน่ะเรียบร้อยมาก เคนนุก็แก้เขินว่าเป็นเพราะนายจะมา ฉันถึงต้องจัดห้องให้เรียบร้อยไงเล่า! คนดูฟังแล้วก็ฮิ้วววววกันไป

บ.ซังมาถามทีหลังว่าคนที่ในชื่อมีคันจิตัวดอกไม้เป็นใคร ทำไมทุกคนพูดถึงบ่อยมาก โอ๊ย ขำ 55555555555555 เท็นเก็นจิเป็นที่รักของทุกคนจริงๆ 5555555555555 ไม่รู้ว่าเท็นเก็นจิโดนแซวอะไรไปมั่ง แต่เราฮาร์ดเซลล์ใส่บ.ซังไปเยอะมากว่าถ้าอยากรู้ว่าทำไมทุกคนถึงรักเท็นเก็นจิต้องไปดูสตามิวซะ!

นอกจากนั้นก็มีช่วงเล่นเกมด้วย เป็นเกมให้ตอบคำถาม คำถามเหล่านี้จะให้ตอบเป็นชื่อตัวละคร ซึ่งคำตอบเนี่ยเค้าให้แฟนๆ โหวตกันมาก่อนแล้ว (ไปโหวตกันตอนไหน ทำไมเราพลาด พอไปติดกันดั้มอยู่ดาวอังคารแล้วพลาดหมดทุกสิ่งอย่าง) เช่น ถามว่าคนที่สาวๆ อยากคบด้วยมากที่สุดคือใคร โดยการให้คะแนนจะซับซ้อนนิดหน่อย คือถ้าตอบตัวละครที่ได้อันดับ 1 จะได้ 1 คะแนน ไล่ไปถึงอันดับ 5 จะได้ 5 คะแนน เพราะอันดับแรกสุดเดาง่ายเลยได้คะแนนน้อย

เกมนี้สุดท้ายอุเมะฮาระคุงชนะก็เลยได้ซีดีไปเป็นรางวัลแผ่นนึง บ.ซังบอกว่าเป็นซีดีที่ยังไม่วางขาย แต่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าซีดีอะไร ส่วนเรามองอยู่ไกลๆ และได้ยินเสียงแว่วๆ จึงไม่รู้เช่นกัน OTL

สรุปแล้วเก็บเนื้อหาสเตจมาได้ประมาณ 10% ของทั้งหมด อนาถมาก (T_T) แต่ไม่เป็นไรเพราะเราแค่อยากมาเจอสี่คนนี้ ถึงจะได้ดูอยู่ห่างๆ แต่ก็ได้เจอแล้ว (〃ω〃)

เรื่องตลกคือตอนเดินวนไปวนมา คนที่เดินผ่านบูธนี้โดยบังเอิญก็จะตื่นเต้นตกใจแล้วกรี๊ดๆ กันว่า หล่อมาก! หล่อจัง! เท่จัง! บางทีก็อยากรู้เหมือนกันว่าเค้ากรี๊ดคนไหน แต่จะหันไปถามก็ไม่ใช่เรื่อง…… จุดพีคคือมีผู้ชายคนนึงพูดด้วยเสียงตื่นเต้นว่า อุเมะฮาระ ยูอิจิโร่โคตรหล่อ ฮือ เราเข้าใจคุณนะคะ 555555555555

ช่วงท้ายๆ สเตจพอเค้าเริ่มกล่าวอำลากันทีละคน เราก็เลิกดูแล้วไปยืนตรงทางออกด้านหลังเวทีแทน ไม่ได้ดูสเตจใกล้ๆ ก็ขอดักตรงทางออกเผื่อได้เจอแบบใกล้ๆ หน่อยเถอะ (เล่าให้เพื่อนฟังแล้วโดนถามว่า ทำไมมาเหนือ) ความที่บูธ NBC อยู่กลางฮอลล์ ด้านหลังเวทีเลยมีคนเดินไปเดินมากันเรื่อยๆ ตอนแรกที่เราไปยืนรอมีแต่คนเดินผ่านไปผ่านมา แต่สักพักก็เริ่มมีคนมาดักรอเหมือนกัน

ระหว่างดักรอหลังเวทีก็ยืนดูทัตสึมินไปพลางๆ เป็นหลังเวทีที่อลังการมาก กรี๊ดเยอะมาก

และแล้ว! ยืนกรี๊ดทัตสึมินได้ไม่นาน มาเอโนะก็เดินนำออกมาคนแรก ตามด้วยอุเมะฮาระที่ใส่แมสก์บังไปครึ่งหน้า และตามด้วยเคนนุ!!!! โอ๊ยยยยย การพุ่งมาดักรอนี่มันคุ้มค่ามากกกกกกกก ได้เจอสามคนนี้แบบใกล้มากกกกกกกกก ถึงจะไม่ได้อยู่แถวหน้าสุดของคนที่มารอ แต่ก็ห่างไม่เกินสองเมตรอะะะ ฮือออออออออออ

มาเอโนะกับอุเมะฮาระเดินออกมาด้วยสีหน้านิ่งๆ ไม่หือไม่อือแล้วเดินผ่านไปเลย ในขณะที่เคนนุยิ้มแย้มทักทาย โบกไม้โบกมือให้แฟนๆ รอบทิศ จุดนั้นคือเราแทบเป็นลม ทรุดลงล้มตาย ตายไปเลย ตายแล้วตายอีก ตายไม่ฟื้น โอ๊ยยยยย เคนนุระยะประชิด ฮืออออออออ คิดไปเองว่าได้สบตากันแว้บนึงด้วย อ๊าก เค้ายิ้มให้เรา!! เค้า ยิ้ม ให้ เรา!!!!! แอ๊กกกกกกกกก ทำไมน่ารักเงี้ยยยยยยยยยย♥♥♥

ส่วนทาเคอุจิคุง ไม่รู้น้องหายไปไหน กลัวป้าๆ ที่มุงอยู่ข้างนอกจนไม่กล้าเดินออกมาหรือยังไงคะ 555555555555555 เสียดายนิดนึงที่อดเจอทาเคอุจิคุงระยะประชิด แต่แค่เคนนุหันมายิ้มให้ทีเดียวก็คุ้มแสนคุ้มแล้ว ดีจังที่อุตส่าห์ถ่อมา ฮืออออออออ ได้เจอเคนนุตัวจริงเสียงจริงซะที เค้ามีตัวตนอยู่จริงๆ ด้วย T___T

จริงๆ แล้วการเจอเคนนุเป็น new year’s resolution ของเราในปีนี้เลยนะ (เป็นเป้าหมายที่ไร้สาระมาก…….) ไม่นึกว่าจะได้เจอเร็วขนาดนี้ ขอบคุณสตามิวที่จัดสเตจนี้ขึ้นมาให้ดูได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องซื้อซีดีมาเสี่ยงดวง /กราบแรง

ดีใจที่ได้เจอทั้งสี่คนนะคะ ถึงจะแบบห่างๆ ก็เถอะ (〃▽〃)

หมดสเตจสตามิวเราก็หมดธุระแล้ว ที่เหลือก็ปล่อบให้บ.ซังลากเราไปมาตามใจชอบ บ.ซังเลยพาเราพุ่งไปหาอิชิคาวะ ไคโตะที่สเตจยูเมะ100 ต่อ

ตอนเดินหาสเตจยูเมะ100 แอบงงๆ หลงทางหาเวทีไม่เจอกันเล็กน้อย หันไปหันมา อ้าว เวทีก็อยู่ข้างๆ ตรงที่ยืนงงกันอยู่นั่นแหละ 555555555 คือเวทีของบูธนี้มันเตี้ยมาก มองเห็นแต่คนมุงๆ กันอยู่ หาเวทีไม่เจอเลย ต้องเข้าไปยืนมุงด้วยถึงจะเห็นไคโตะนั่งอยู่กับฟุคุคุงโอซากะ เรียวตะ

ตอนเราไปฟังเป็นช่วงที่เค้าพูดกันใกล้ๆ จบแล้ว ได้ยืนแบบใกล้มาก น่าจะใกล้ที่สุดเท่าที่ดูในวันนั้นเลยมั้ง แต่มุมที่เราไปยืนดูเป็นมุมที่โอซากะคุงหันข้างเกือบๆ จะหันหลังให้ เราเลยเห็นแต่หน้าไคโตะคนเดียว ส่วนเนื้อหาที่คุยกันก็มีเรื่องเกมกับเรื่องอนิเมะ และแนะนำวิธีดูอนิเมะผ่านแอพ ซึ่ง… เราไม่ได้เล่นเกมนี้เลยจำไม่ได้ว่าเค้าคุยรายละเอียดอะไรยังไงกันบ้าง ได้แต่ไปยืนตื่นเต้นที่ได้เจอโอซากะคุงเพราะดูรายการที่เค้าจัดอยู่ทุกเดือนแต่เพิ่งเคยเจอตัวจริงครั้งแรก *0*

สเตจนี้ไคโตะดูค่อนข้างเรียบร้อย ไม่รู้เพราะนั่งคุยรึเปล่า (เกี่ยวเหรอ…) หรืออาจจะเพราะเราไปตอนท้ายๆ แล้ว ไคโตะแผลงฤทธิ์ไปก่อนหน้านั้นแล้วรึเปล่าก็ไม่อาจทราบได้

จบสเตจนี้ก็พุ่งไปสแตนด์บายที่บูธคาโดคาวะกันอีกรอบนึง คราวนี้ก็มารอดูไคโตะอีกนั่นแหละ แต่คราวนี้ไคโตะมาโปรโมทอนิเมะเรื่อง Sagrada Reset กับยูกิ อาโออิ

รอบนี้เราไปยืนรอก่อนเริ่มพักใหญ่เลยได้ที่หน้าๆ ด้านนอกบูธ เห็นเวทีชัดเจนแจ่มแจ้งดีมาก เห็นชัดกว่าเวทียูเมะ100 อีก เพราะเวทีนี้ให้ยืนพูด ตอนแรกไคโตะกับอาโอจังก็พูดแบบเรียบร้อยๆ ดี แต่คุยกันไปสักพักจะเริ่มเล่นตลกบ้าบอกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนตอนหลังอาโอจังบอกว่า เชิญคนจากโปรฟิต (ต้นสังกัดของทั้งสองคน) มาด้วยกัน ผลก็ออกมาเป็นแบบนี้แหละ โอ๊ย ทำไมชาวโปรฟิตตลกกันมาก 55555555555555

เนื้อหาที่คุยกันก็แพทเทิร์นคล้ายๆ สเตจอื่นนะ มีแนะนำเรื่องที่มาโปรโมท พูดถึงตัวละครของตัวเอง เล่าบรรยากาศตอนอัดเสียง แต่พอพิธีกรชวนคุยเกี่ยวกับเนื้อเรื่องแล้วไคโตะกับอาโอจังไม่ค่อยอยากพูดเท่าไหร่เพราะกลัวสปอยล์ แล้วทั้งสองคนก็บอกว่าถ้าดูไปเรื่อยๆ เดี๋ยวจะเข้าใจเองว่าทำไมทั้งสองคนถึงมาโปรโมทด้วยกัน ตัวละครของอาโอจังมีความสำคัญยังไง ต้องติดตามกันต่อไป (เค้าก็โฆษณากันเก่งนะ พูดซะเราอยากดูเลย)

ขำมากตอนที่เค้าคุยกันว่าตัวละครที่อาโอจังพากย์ตายตั้งแต่แรก ซึ่งแม้แต่อาโอจังที่ผ่านการพากย์ตัวละครที่ต้องตายมาเยอะแยะก็ยังไม่เคยพากย์ตัวละครที่ตายแบบนี้มาก่อน คือตอนอาโอจังเล่าว่าตัวละครของตัวเองตายบ่อยดูน่าสงสารมาก 555555555555

หมดสเตจไคโตะที่บูธคาโดคาวะเราก็ไม่ได้ไปวิ่งตามดูใครต่อละ ที่จริงมีสเตจทาสุคุตอนห้าโมงเย็น แต่เป็นเรื่องที่ไม่สนใจ และได้เจอทาสุคุในสเตจคิงปุริไปแล้ว เรากับบ.ซังเลยไปนั่งแหมะหมดแรง รอเพื่อนอีกคนมาสมทบ ซึ่งตอนนั้นก็เย็นแล้วแหละ มาสมทบก็ไม่ได้ไปดูอะไรด้วยกันเท่าไหร่ละ 555555555 แค่ไปหาข้าวกินด้วยกันหนึ่งมื้อ ซึ่งโซนฟู้ดปาร์คที่มีอาหารคอลลาโบะขายคนเยอะมากกกกกกก พวกเราเลยไปจบลงที่แมคโดนัลด์หน้าสถานีแทน

สุดท้ายยยย แปะรูปที่ถ่ายมาบางส่วน

จริงๆ ในงานมีโน่นนี่นั่นเยอะแยะมาก แต่เรามัวแต่วิ่งดูสเตจจนไม่ทันเก็บรายละเอียดเท่าไหร่ มีตั้งหลายบูธที่เล็งไว้ กะว่าดูสเตจครบหมดแล้วค่อยกลับมาไล่ดู แต่สุดท้ายก็เหนื่อยจนหมดแรงจะเดินวนรอบงานอีกรอบ เพราะงานจัดในฮอลล์ใหญ่ๆ ตั้งสองฮอลล์ วิ่งข้ามฮอลล์ไปมาทั้งวันก็ขาจะหลุดแล้ว T_T

สิ่งที่เสียดายที่สุดคือไม่ได้ไปต่อคิวทดลองเล่นเกมไชน์นิ่งไลฟ์ที่บูธอุตะปุริ (;__;) แต่บูธนั้นคนเยอะมากกกกกกกกกกก ถ้าไปต่อก็จะอดเจอนักพากย์หลายคนเลย เรายอมรอเล่นทีหลังก็ได้ ยังไงสักวันก็ได้เล่น แต่นักพากย์ใช่ว่าจะได้เจอกันบ่อยๆ

คิดว่าถ้าไปสองวันน่าจะได้ดูงานละเอียดๆ กว่านี้ แต่อีกวันก็มีสเตจน่าดูเยอะอยู่ดีนั่นแหละ ถ้าอยากดูบูธให้ทั่วถึงคงต้องตัดใจจากสเตจไปบ้าง แต่สำหรับเรายังไงๆ นักพากย์ตัวเป็นๆ ก็สำคัญกว่าบูธเปล่าๆ นะ 5555555555

ข้อสรุปและสิ่งที่เรียนรู้จากครั้งนี้

  • ลงที่สถานีอาริอาเกะเดินไปต่อคิวได้ใกล้กว่า
  • ควรวางแผนไปงานแต่เนิ่นๆ จะได้สมัครสเตจแบบสุ่มทัน
  • ซื้อตั๋วที่แฟมิลี่มาร์ทถูกกว่าซื้อผ่านเว็บเพราะไม่ต้องเสียค่าออกตั๋วเพิ่ม
  • ควรไปแต่เช้าเพราะช่วงแรกๆ คนยังโล่ง เดินเช็กตารางแต่ละบูธง่ายกว่ามากๆ
  • และของแจกฟรีบางบูธหมดเร็วมาก
  • เตรียมอุปกรณ์กันหนาวระหว่างนั่งรอไปให้ดีๆ
  • เตรียมเสบียงไปด้วยก็ดี
  • ถ้าเป็นไปได้ควรซื้อ Fast ticket
  • บูธไหนมีถุงใหญ่ๆ แจกฟรีให้รับๆ มาก่อน เพราะมันเอามาใส่ของแจกได้ทุกสิ่งอย่าง
  • งานนี้ของแจกฟรีเยอะมาก ส่วนใหญ่เป็นใบปลิวโฆษณา แต่บางบูธจะให้มาเป็นเล่มๆ เลย
  • การดักตรงทางออกบูธหลังจบทอล์กนั้นได้ผลคุ้มค่า
  • เคนนุมีตัวตนอยู่จริง

ขอบคุณถุงใบใหญ่จากบูธ Marvelous ที่ช่วยให้เรารับของแจกฟรีจากบูธต่างๆ ได้อย่างสบายใจ

ได้อะไรมาก็ยัดลงถุงใบนี้หมด ใบมันใหญ่จนเรายัดถุงผ้าของตัวเองลงใบทั้งใบแล้วยังใส่ของได้อีกเยอะมาก แต่ตอนนี้เราทิ้งถุงไปแล้วเพราะมันเยินสุดๆ หลังจากฟาดฟันกับฝูงชนในงานมาทั้งวัน และเราขี้เกียจขนข้ามจังหวัดกลับมาด้วย (แค่ถือขึ้นรถไฟไปเจอเพื่อนไม่ติ่งเราก็เขินจะแย่ละ 5555555555)

ขอบคุณสตามิวที่มาจัดสเตจในงานนี้ เพราะเรื่องอื่นคงไม่ดึงดูดให้เราถ่อไปได้ง่ายๆ ดีใจจังที่ได้เจอเคนนุซะที♥ และอีเวนท์สนุกเกินคาดมากกกกกกกกกกกกกกก ค่าตั๋ว 1800 เยนคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม เหมือนได้เจอนักพากย์แบบบุฟเฟ่ต์ วันนั้นวันเดียวพูดกับเพื่อนว่า “เป็นโอตาคุเนี่ยสนุกจัง” ไปประมาณล้านรอบ 555555555555

ปีหน้าก็อยากไปอีกนะ! ถ้าว่างจะไปให้ได้เลย

ตามรอย Chihayafuru, Tamako Market และโน่นนี่นั่นอีกมากมาย

ในที่สุดก็ได้ไปศาลเจ้าโอมิมาแล้วแหละ (≧▽≦)

เราหมายมั่นปั้นมืออยากไปศาลเจ้าโอมิหรือโอมิจิงงูมานานมากกกกกกกกก ตั้งแต่ตอนที่ดูจิฮายะฟุรุ นับๆ ดูแล้วก็น่าจะประมาณห้าปี ก่อนหน้านี้เวลามาเที่ยวคันไซก็คลาดกับโอมิจิงงูแบบเกือบจะได้ไปแต่ก็ไม่ได้ไปมาหลายรอบแล้ว ตอนนี้หลังจากเคลียร์โน่นนี่นั่นหลายอย่างเสร็จเรียบร้อยเลยถือโอกาสหาวันอากาศดีๆ ไปหาไทจิคุงซะที!

การเตรียมตัวก่อนเดินทางไปโอมิจิงงูคราวนี้คือ เช็กรอบรถไฟลายจิฮายะ แต่หาในเว็บเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จ.ซังเลยเสนอว่าจะโทรไปถามที่สถานี พอโทรไปล่วงหน้าหลายวันก็ได้ความว่าเค้าจัดตารางรถกันวันต่อวัน ถ้าจะไปวันเสาร์ต้องโทรไปถามตารางรถตอนเย็นวันศุกร์ พอถึงเย็นวันศุกร์เลยโทรไปใหม่อีกรอบ ซึ่งคราวนี้ได้เวลารถมาเป็นตัวเลขเป๊ะๆ ว่ารถไฟลายจิฮายะจะวิ่งออกจากสถานีโอจิยามะเวลา 11 โมง 57 นาที (เค้าบอกมาหลายเที่ยวเลย แต่เล็งเที่ยวนี้ไว้เพราะเวลาโอเคสุด)

เช้าวันเสาร์ เราออกเดินทางกันตอนเก้าโมงกว่าๆ เพราะต้องเดินทางข้ามจังหวัด คือโอมิจิงงูเนี่ยอยู่จังหวัดชิกะซึ่งในความรู้สึกเราแล้วช่างไกลแสนไกล แต่พอเดินทางจริงๆ แล้วก็ไม่ถึงสองชั่วโมงนะ แค่ต้องเปลี่ยนรถไฟหลายรอบหน่อย

เราไปถึงสถานีโอสึเคียวตอนเกือบๆ สิบเอ็ดโมง ยังมีเวลาเหลือเฟือกว่ารถจิฮายะจะมา ว่าแล้วก็เริ่มต้นทำกิจกรรมติ่งกันที่สถานีนี้นี่แหละ

dsc05047

↑ แคปรูปจากในอนิเมะมาเสร็จสรรพ พร้อมมั้ยล่ะ!

สถานีนี้เป็นสถานีที่อาราตะมาเปลี่ยนรถไฟ ไม่รู้มีฉากอื่นอีกรึเปล่าเพราะเราเปิดจิฮายะทบทวนดูแค่ตอน 13 ของซีซั่นแรกที่มีฉากโอมิจิงงู

พอเดินลงมาตรงหน้าที่ตรวจตั๋วก็จะเจอป้ายจิฮายะใหญ่เบ้อเริ่ม

dsc05050

ยังไม่ทันไปถึงไหนก็ได้เจอไทจิแล้ว ดีจัง เรารักเมืองโอสึ (〃∇〃)

ออกมาหน้าสถานีก็เล็งๆ หามุมที่อาราตะมายืนโพสท่ายกมือบังแดด แต่ดูทรงแล้วจะถ่ายให้มุมเป๊ะน่าจะยาก ต้องลงไปยืนกลางถนน เลยถ่ายรูปมาแบบองศาไม่เป๊ะแทน (ถ้าคนในรูปเป็นไทจิเราอาจจะยอมเสี่ยงตายไปยืนกลางถนนแล้ว /สองมาตรฐานสุดๆ)

dsc05052

มุมนี้ถ่ายรูปยากมากเพราะแสงจ้าเหลือเกิน ถ่ายมากี่รูปๆ ก็เห็นจอไม่ชัดเลย (TωT)

ถ่ายรูปกันเสร็จแล้วยังเหลือเวลาอีกมากมายก็เลยเดินหาข้าวกินกัน แถวๆ หน้าสถานีมีคาเฟ่เล็กๆ ติดป้ายว่ามีอาหารกลางวันอยู่ พอเห็นป้ายก็เดินเข้าไปแบบไม่คิดจะหาร้านอื่นแล้ว ขี้เกียจ 55555555 คาเฟ่นี้เป็นคาเฟ่โลคอลที่มีคุณป้าเฝ้าร้านอยู่หนึ่งคน ในร้านเปิดรายการวิทยุที่คาดว่าน่าจะเป็นรายการวิทยุท้องถิ่น เป็นการกินข้าวที่ได้ฟีลออกมาเที่ยวต่างเมืองดีนะ

พอใกล้ๆ ได้เวลารถมาก็ไปสแตนด์บายที่สถานีโอจิยามะที่อยู่ใกล้ๆ กับสถานีโอสึเคียว สถานีโอจิยามะเป็นสถานีรถไฟสายเคฮัง ซึ่งรถไฟสายนี้เป็นรถไฟเล็กๆ หน้าตากระเดียดไปทางรถรางมากกว่า

dsc05056 dsc05058

ระหว่างรอรถไฟท่ามกลางสายลมเหน็บหนาวก็คุยกันเล่นๆ ว่าเดี๋ยวไม่ใช่รถที่วิ่งมาเป็นลายจิฮายะเวอร์ชั่นหนังนะ! พอคิดแบบนั้นแล้วก็เริ่มลุ้นกันว่ามันจะเป็นลายอะไร (ตอนนั้นยังไม่รู้ว่ามันมีขบวนเดียว ลายเดียว)

แล้วพอถึงเวลา 11.57 ก็ได้ยินเสียงรถวิ่งมา!! ไหนชะโงกดูรถหน่อยซิ!!!!!!!

………..อ้าว

ทำไมเป็นสีเขียวธรรมดา

รถจิฮายะอยู่ไหน!!!??? ヾ(。`Д´。)ノ彡

จุดนั้นยืนเงิบๆ งงๆ กันอยู่สักพัก ไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อ แล้วจ.ซังก็พุ่งไปถามนายสถานี ให้เค้าเช็กเที่ยวรถให้ เค้าก็หยิบกระดาษตารางรถขึ้นมาแล้วบอกว่า “อืม ดูเหมือนว่าวันนี้จะหยุดวิ่งนะ”

ห๊ะ…….. อะไรนะ…………………….

ได้ยินแบบนั้นแล้วก็เงิบกว่าเดิม แต่นายสถานีบอกว่าให้ลองไปถามที่สถานีโอมิจิงงูมาเอะที่อยู่ถัดไปสถานีนึงจะชัวร์สุด เราเลยเดินไปสถานีนั้นกัน เดินประมาณสิบนาที ระหว่างทางก็เดินบ่นว่า เคฮังเรลเวย์จะทำแบบนี้กับเราไม่ได้นะ! ไปตลอดทาง

ถึงสถานีโอมิจิงงูมาเอะก็เจอป้ายจิฮายะตั้งอยู่ ถ่ายรูปมาหนึ่งแชะแต่ไม่มีอารมณ์จะตื่นเต้นแล้ว มัวแต่กลัวไม่ได้เจอไทจิบนรถไฟ

dsc05059

สถานีโอมิจิงงูมาเอะไม่มีนายสถานีอยู่ตรงชานชาลา แต่เค้ามีออฟฟิศของรถไฟเคฮังซ่อนอยู่ด้านหลัง พอเจอออฟฟิศก็เลยบุกเข้าไปถามว่า รถไฟจิฮายะอยู่ไหนคะ ทำไมเมื่อกี้มันไม่มา (ตอนก่อนบุกเข้าไปมีการปรึกษากันว่าจะเข้าไปด้วยท่าทีหัดฟัดหัวเหวี่ยงระดับไหนดี แต่สุดท้ายพอเข้าไปจริงๆ ก็ทำตัวจ๋อยมาก)

พอถามหารถไฟจิฮายะ ลุงคนนึงก็หยิบตารางรถไฟขึ้นมาไล่ๆ ดูแล้วก็บอกว่า วันนี้ไม่วิ่งนะ รถเข้าอู่อยู่

ทว่า แม้จะได้ยินดังนั้น จ.ซังกลับยังไม่ยอมแพ้! บอกลุงไปว่าเมื่อวานนี้อุตส่าห์โทรมาเช็กแล้วดิบดีนะคะ ทำไมวันนี้อยู่ดีๆ ก็ไม่วิ่งซะงั้น!? ลุงตอบว่า ก็เมื่อวานนี้ยังไม่รู้นี่นาว่าวันนี้รถจะเข้าอู่ แล้วพอจ.ซังถามลุงว่า ขอแค่ไปดูรถเฉยๆ ก็ไม่ได้เหรอ ลุงก็ตอบทันทีทันใดว่า ไม่ได้ ….เรายืนฟังเฉยๆ โดยไม่พูดอะไร ในใจรู้สึกปวดร้าวบอกไม่ถูก ทำไมซวยขนาดนี้หนอ (T∇T)

เราและจ.ซังยืนบ่นอุบอิบกันเองว่าอุตส่าห์มาแล้วแท้ๆ เมื่อวานก็โทรมาแล้วแท้ๆ ทำไมถึงอดนั่งนะ ฮือๆๆ บ่นกันนานมากไม่ยอมเดินออกมาซะที (เราจะไม่เงิบกันฝ่ายเดียว ลุงต้องเงิบเพราะพวกเราบ้าง) สักพักก็ควักใบปลิวสถานที่ท่องเที่ยวจิฮายะที่หยิบมาจากทัวริสท์อินฟอร์เมชั่นแถวๆ สถานีฮามะโอสึเมื่อนานมาแล้วออกมา แสดงความมุ่งมั่นให้ลุงเห็นเต็มที่ว่าวันนี้มาเพื่อจิฮายะจริงๆ (ที่ถูกต้องคือมาเพื่อไทจิ) สุดท้ายลุงเลยใจอ่อน ยอมพาไปดูรถจิฮายะที่จอดอยู่ในอู่ด้านหลัง อ๊ากกกกกกกกกก กราบลุงเยอะมากกกกกก ขอบคุณค่ะ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณค่ะ T____T

ระหว่างพาเดินไปที่รถไฟ ลุงก็บอกว่าเคสที่รถเกิดเสียจนต้องเข้าอู่ขึ้นมาแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ และเคสที่ลุงพาเข้ามาดูในอู่แบบนี้ก็ไม่ได้มีบ่อยๆ ด้วย โชคดีที่ตอนนั้นเป็นช่วงพักเที่ยงของคนในอู่เค้าเลยยอมให้เราเข้าไปดูได้ เป็นความโชคดีในความโชคร้ายจริงๆ ฮืออออออออ

และแล้วก็ได้เจอรถไฟจิฮายะ ยะฮู้ววววววววววว \(^o^)/

dsc05061

ลุงยืนเฝ้าอยู่หน้ารถแล้วบอกว่าถ่ายรูปให้เต็มที่เลยนะ แถมช่วยถ่ายรูปเรากับรถไฟให้ด้วย! ลุงน่ารักมากๆๆๆๆ ประทับใจมากกกกกกกกกก จากที่ตอนแรกบ่นเคฮังเรลเวย์กันมาตลอดทาง ตอนนี้ประทับใจไม่รู้ลืม เลิฟยูเคฮัง♥

รอบๆ รถเน้นลายจิฮายะมากกว่าคนอื่น (แหงสิ ก็นางเอก)

SONY DSC

ที่สำคัญ มีไทจิกับอาราตะด้วยนะ!

dsc05068 dsc05075

ไทจี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย์!!!!!!!

ได้เจอไทจิแล้ว ฮืออออออออออออออ /หันไปไหว้ลุงงามๆ

ตอนเดินออกจากสถานีโอมิจิงงูมาเอะรู้สึกมิชชั่นคอมพลีทแล้ว นี่ขนาดยังไปไม่ถึงศาลเจ้าเลย 55555555555 แต่เรามารู้ทีหลังจากบล็อกคนญี่ปุ่นที่ลงรูปรีวิวรถอย่างละเอียดยิบว่าบนรถไฟมันมีลวดลายตามประตูหน้าต่างมากมาย เช่น มีหน้าไทจิแปะอยู่ตรงหน้าต่างและเขียนด้วยคำพูดสไตล์ไทจิว่าห้ามยื่นมือออกนอกหน้าต่างนะ และมีเสียงประกาศของจิฮายะ อาราตะ และไทจิด้วย นั่งฟังคลิปเสียงประกาศที่เค้าอัดมาแล้วน้ำตาจะไหล เราควรจะได้ฟังบนรถไฟสิ ไม่ใช่ฟังผ่าน youtube ฮืออออออออ (T__T)

แต่อันที่จริงวันนั้นได้ไปสักการะด้านนอกรถไฟก็ดีใจมากแล้วแหละ 555555555 เรายังจำความรู้สึกในวินาทีที่นายสถานีคนแรกบอกว่า “วันนี้หยุดวิ่ง” ได้ดีมาก ดังนั้นแค่ได้เจอไทจินอกรถก็อิ่มอกอิ่มใจแล้ว

รถไฟจิฮายะจะวิ่งถึงสิ้นเดือนมีนาปีนี้ ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้ไปอีกมั้ย แต่มันไกลและเปลืองตังค์ อาจจะไม่ไปแล้วมั้ง บ๊ายบายไทจิ (;ω;)

หลังจากถ่ายรูปจนหนำใจและขอบคุณลุงซ้ำแล้วซ้ำอีกก็เดินไปโอมิจิงงูกันต่อ เดินจากสถานีแป๊บเดียวก็ถึงละ

ทางเข้าโอมิจิงงูเขียวชอุ่มสงบร่มเย็นดีมาก เหลียวซ้ายแลขวาไม่เจอใครเลยจ้า

dsc05080

พอเดินเลยตรงนี้ไปอีกหน่อยถึงจะเจอจุดที่หลงใหลใฝ่ฝันมานาน บันไดทางขึ้นศาลเจ้าที่คุ้นหน้าคุ้นตาในอนิเมะนั่นเองงงงง

dsc05083

dsc05081

ความรู้สึกในตอนนั้นคือ บันไดเตี้ยเกินคาด ไม่รู้ทำไมถึงคิดว่ามันสูงมาตลอด (-ω-;)

พอเดินเข้าไปด้านในแล้วก็ไปถ่ายรูปมุมโน้นมุมนี้กันตามอัธยาศัย ที่นี่คนไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ก็มีคนมาไหว้ศาลเจ้าเรื่อยๆ

พาไทจิมาไหว้ศาลเจ้าด้วยแหละ ↓

dsc05090

ตรงนี้เป็นจุดที่ไทจิและเพื่อนๆ มาไหว้ขอพรกันในตอนที่ 13 ซีซั่นแรกอีกเช่นกัน

dsc05098 dsc05100

dsc05101 dsc05102

ตรงใกล้ๆ กับจุดไหว้เทพเจ้าจะมีที่แขวนป้ายขอพรด้วย ไปยืนอ่านๆ ดูแล้วมีคนมาขอพรเรื่องคารุตะกันเยอะอยู่ สมแล้วที่เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของคารุตะ

dsc05091

บันไดทางลงจากตรงนี้เป็นจุดที่จิฮายะเดินสวนกับชิโนบุจังด้วยนะ!

dsc05118

ถ่ายรูปตรงนี้จนพอใจแล้วก็ลงไปเดินวนเวียนตรงลานศาลเจ้ากัน ลานค่อนข้างกว้าง เดินสบายเพราะคนบางตา รอบๆ ศาลเจ้ามีบทกลอนเฮียคุนินอิชชุแปะอยู่ ใครอินกับคารุตะและกลอนญี่ปุ่นน่าจะชอบที่นี่มาก แต่เราชอบเพราะอินกับไทจิ ไม่เกี่ยวกับกลอนแต่อย่างใด

dsc05119 dsc05110

และแน่นอนว่าในเมื่อที่นี่เป็นศาลเจ้าก็ต้องมีสถานที่ขายเครื่องรางและโอมิคุจิ เราซื้อเครื่องรางการเรียนมาหนึ่งอัน จับโอมิคุจิของจิฮายะอีกหนึ่งใบ ได้โอมิคุจิลายคานะจังมาแหละ

dsc05114

dsc05112

วนเวียนตรงนี้จนพอใจแล้วก็เดินไปดูตึกที่ใช้แข่งคารุตะกันต่อ ตึกก็อยู่ติดๆ กับศาลเจ้านั่นแหละ พอได้เห็นของจริงก็รู้สึกว่าเล็กเกินคาดอีกแล้ว (ทำไมทุกอย่างเล็กเกินคาด) แต่ตึกนี้เล็กแบบนึกภาพเวลามีนักเรียนหลายๆ โรงเรียนมารวมตัวกันเพื่อแข่งคารุตะไม่ออกเลย มันน่าจะแออัดพอสมควรนะ

dsc05122 dsc05124

↑ ไทจิดีใจ ได้มาเล่นคารุตะ! วันนี้เหมือนมีไทจิมาด้วยตลอดเวลา บางทีก็หันไปคุยกับไทจิในจินตนาการที่อยู่ข้างๆ ถ้ามาคนเดียวคงโดนมองว่าบ้า 555555555555

แอนี่เวย์ บรรยากาศหน้าตึกเงียบสงัดจนไม่แน่ใจว่าเดินเข้าไปได้มั้ย สักพักก็เห็นน้องคนนึงใส่ชุดคาราเต้ (มั้ง?) วิ่งเข้าไปในตึก เราก็โอเค คงเข้าได้แหละ ว่าแล้วก็เดินตามน้องเข้าไป

ตรงทางเข้ามีไพ่คารุตะกับสินค้าเกี่ยวกับจิฮายะขายนิดหน่อย

SONY DSC

และมีป้ายโน่นนี่นั่นเกี่ยวกับจิฮายะมากมาย

SONY DSC

สำรวจชั้นล่างเสร็จอย่างรวดเร็วแล้วก็ย่องขึ้นไปชั้นสองกัน

ชั้นสองมีข้าวของวางอยู่มากมาย เหมือนมีกิจกรรมอะไรสักอย่างอยู่ในห้อง ซึ่งพอเงี่ยหูฟังดีๆ ก็ได้ยินเสียงอ่านกล่อนและเสียงดังปึงปัง!!! ออกมาจากในห้อง ว้าวววววววว มีคนเล่นคารุตะอยู่แหละ!! อยากเข้าไปมีส่วนร่วมแต่จะเดินดุ่มๆ ไปเปิดประตูคงไม่งาม สุดท้ายเลยได้แต่ยืนฟังเสียงแล้วจินตนาการว่าในห้องนั้นอาจจะมีเด็กชายมาชิมะไทจิอยู่ก็เป็นได้ (คือดูจากรองเท้าและกระเป๋าหน้าห้องแล้วคนในห้องส่วนใหญ่น่าจะเป็นวัยไม่เกินมัธยมต้น)

↓ บรรยากาศในตึกที่ใช้แข่งคารุตะ

SONY DSC

ออกมาจากตึกนี้แล้วก็ยืนงงๆ กันอยู่พักนึงว่าจะไปไหนต่อดี อุตส่าห์ถ่อมาตั้งไกลแล้ว จะกลับตั้งแต่บ่ายๆ ก็เศร้าไป แล้วอยู่ดีๆ ก็นึกกันขึ้นมาได้ว่า เอ๊ะ ไปเกียวโตกันมั้ย ไปหาโมจิโซ! แล้วก็พุ่งออกจากศาลเจ้าไปหาโมจิโซเฉยเลย ไทจ่งไทจิคือใครไม่รู้จักแล้ว

สถานที่ที่เราไปหาโมจิโซคือแม่น้ำคาโมะตรงแถวๆ สถานีเดมาจิยานางิ ซึ่งตรงนี้เป็นจุดที่โมจิโซกับทามาโกะมายืนคุยเรื่องสำคัญกันในทามาโกะเลิฟสตอรี่

dsc05143 dsc05146

แถวนี้น้ำตื้นนะ แต่ช่วงกลางๆ แม่น้ำจะเชี่ยวนิดนึง ทางระหว่างหินก็มีช่องว่างเยอะอยู่ บางช่วงต้องกระโดดกันอย่างจริงจัง แล้วมือก็ถือทั้งกล้องทั้งมือถือ โอ้โห เป็นการข้ามแม่น้ำที่เกร็งไปหมด แต่เพื่อโมจิโซ เราทำได้!

dsc05150

เดินเลยตรงนี้ไปอีกไม่ไกลมากก็จะเจอย่านการค้าเดมาจิที่เป็นฉากหลักๆ ของทามาโกะมาร์เก็ต

dsc05151

SONY DSC

ย่านการค้าที่นี่เล็กนิดเดียว เดินแป๊บๆ ก็สุดทางแล้ว ตอนเดินผ่านร้านดอกไม้อดชะโงกดูคนขายไม่ได้ว่าเป็นโอเน่สุดน่ารัก (CV.โอโนะดี แอร๊มมมมมม) เหมือนในอนิเมะรึเปล่า

↓ เดินๆ อยู่ดีๆ บังเอิญถ่ายติดโมจิโซคุงด้วยนะ! (จำเป็นต้องหลอกตัวเองขนาดนี้มั้ย)

dsc05152 dsc05153

↑ พยายามหาตึกที่ดูคล้ายๆ ในรูปแล้วนะ แต่หาไม่เจอ เลยถ่ายๆ มาแบบแรนด้อม ไม่ค่อยมีความตั้งใจจะให้ตรงฉากเป๊ะเท่ากับตอนไปโอมิจิงงู ป้าขอโทษนะโมจิโซ (;ω;)

ตรงเกือบๆ สุดทางเจอร้านร้อยเยนที่มีโปสเตอร์ทามาโกะใส่กรอบพร้อมลายเซ็นนักพากย์ก็เลยเดินเข้าไปดูกัน พอยืนดูด้วยท่าทางสนอกสนใจ ลุงที่เฝ้าร้านอยู่ก็บอกว่า ตรงม้านั่งข้างร้านขายปลามีสมุดโน้ตกับพวกรูปถ่ายนักพากย์ด้วยนะ ไหนๆ ลุงก็บอกแล้วเลยลองเดินไปดูกัน ตรงนั้นมีสมุดให้แฟนๆ อนิเมะเขียนโน้ต กับอัลบั้มรูปตอนที่นักพากย์มาแถวนี้กัน (มีลุงร้านร้อยเยนอยู่แทบทุกรูป ลุงเป็นใครคะ…)

เราเขียนโน้ตไว้ด้วยนะ แต่เกลียดโน้ตที่ตัวเองเขียนจัง 5555555555

dsc05163

โมจิโซคงอยากบอกว่า แหม เมื่อเช้านี้ยังกรี๊ดแต่ไทจิอยู่เลยนะฮะ เพิ่งจะมานึกถึงผมตอนบ่ายแก่ๆ ไม่ใช่เหรอออออ

อันที่จริงเราเจอร้านโมจิร้านนึงแหละ คนต่อคิวกันเยอะมาก เยอะมากนี่คือเยอะจริงๆ แบบเรียงซ้อนกันสามสี่แถว ดูเหมือนจะเป็นร้านดังของที่นี่เพราะตอนเดินไปที่อื่นก็เห็นคนถือถุงร้านนี้กันเยอะมาก แต่มันไม่ใช่บ้านโมจิโซ เราจึงเดินผ่านมาเลยโดยไม่คิดจะต่อคิว ถ้ามีคอลลาโบะแบบซื้อโมจิแล้วแถมรูปอะไรก็ได้ของโมจิโซอาจจะต่อไปแล้ว

ออกจากย่านการค้าก็กลับมาแถวหินกระโดดกันอีกรอบ (จริงๆ แล้วมันควรเรียกว่าอะไร??) รอบนี้แดดกำลังสวยงาม ถ้าฟ้าเป็นสีส้มอมชมพูอีกนิดคงได้บรรยากาศเหมือนในอนิเมะเป๊ะเลย

dsc05173

dsc05168 dsc05171

จากริมแม่น้ำตรงนี้ก็เดินไปศาลเจ้าชิโมะกาโมะที่อยู่ใกล้ๆ กันต่อ ตอนแรกไม่คิดจะไปเพราะเดือนที่แล้วเพิ่งไปมา แต่พอคิดว่า เอ๊ะ หรือเราควรไปขอพรเรื่องตั๋วปุริไลฟ์!? ขาก็พาพวกเราเดินไปที่นั่นโดยอัตโนมัติ

dsc05177

ศาลเจ้าชิโมะกาโมะเป็นฉากในเรื่องอุโจเต็นคาโซคุ (有頂天家族) ด้วย เดือนที่แล้วที่มาที่นี่ก็มาอีเวนท์ของเรื่องนี้นี่แหละ เป็นเซย์ยูอีเวนท์ที่เราประทับใจมาก เนื้อหาอีเวนท์คือ สวดมนต์ร่วมกับเซย์ยู……. ไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าชีวิตนี้จะได้มานั่งสวดมนต์ในศาลเจ้าร่วมกับซากุไรซัง ขอบพระคุณหัตถ์เทวะของจ.ซังที่กดตั๋วรอบอิปปังมาได้

ศาลเจ้าชิโมะกาโมะคนพลุกพล่านกว่าโอมิจิงงู แต่ก็ไม่ถึงขั้นแน่นขนัดเท่าศาลเจ้าฮิตๆ ที่อื่นของเกียวโต ยังอยู่ในระดับเดินสบายๆ ไม่ต้องเบียดเสียด

พอเข้าไปก็เจอป้ายยาซาบุโร่จากอุโจเต็นคาโซคุตั้งอยู่ แล้วพวกเราก็เดินไปหายาซาบุโร่ราวกับมีแรงดึงดูดโดยไม่ต้องพูดอะไรกันทั้งสิ้น

dsc05183

ร้านขายของในศาลเจ้ามีสินค้าเกี่ยวกับเรื่องนี้และรูปถ่ายจากอีเวนท์เมื่อเดือนที่แล้วด้วย!

dsc05185

จริงๆ แล้วเรายังไม่เคยดูอนิเมะเรื่องนี้เลย 55555555555555 ตอนนั้นอยากไปเจอซากุไรซังก็เลยไป พอเค้าคุยเรื่องอนิเมะกันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราว ยังดีที่จ.ซังคอยสรุปๆ ให้ฟังว่าเรื่องมันเป็นไงมาไง ใครเป็นใครบ้าง แต่เดี๋ยวซีซั่นสองจะฉายละ ต้องไปดูซีซั่นแรกก่อน

กิจกรรมในศาลเจ้าชิโมะกาโมะของเราคือไปขอพรเรื่องตั๋วคอนเสิร์ต (ซึ่งประกาศผลแล้วว่าไม่ได้ บายยยยยยยย) แล้วก็ไปสักการะมุม 申辰 ซึ่งแม่ยกคู่เอเลแกนซ์จากสตามิวชอบมาสักการะกัน

img_2927

เป็นวันที่ติ่งทุกอย่างเท่าที่จะติ่งได้ อุตส่าห์นั่งรถข้ามจังหวัดมาแล้วต้องติ่งให้คุ้ม 55555555555

ก่อนออกมาก็เดินเล่นรำลึกความหลังถึงซากุไรซังกันนิดหน่อย เช่น ตรงนั้นไงที่ซากุไรซังเคยส่งยิ้มมาให้พวกเรา (ทำไมดูกลายเป็นสถานที่แห่งความทรงจำอันสวยงาม จริงๆ แล้วอีเวนท์ตลกมาก คัลท์มาก)

SONY DSC

ตอนอยู่ในชิโมะกาโมะยังเป็นช่วงแดดกำลังสวยอยู่ เสียดายตอนไปโอมิจิงงูไม่ค่อยมีแดดเท่าไหร่ อุตส่าห์เล็งวันที่อากาศดีไม่มีสัญลักษณ์เมฆในพยากรณ์อากาศแล้วนะ (T_T)

ออกจากชิโมะกาโมะก็ไปฟุชิมิอินาริกันต่อ อันนี้ไม่ได้จะมาติ่ง แต่หมายมั่นปั้นมือกันมานานแบบงงๆ ว่าอยากมาที่นี่ตอนกลางคืน คุ้นๆ ว่าเป็นเพราะไปเห็นรูปช่วงเทศกาลแล้วมันสวยดีมั้ง

แต่ตอนที่มาถึงมันยังไม่มืดก็เดินเล่นซื้อของกินกันก่อน ร้านแผงลอยเพียบบบบบบ เราชอบมาก!!! ขำตอนจ.ซังไปซื้อเนื้อย่างเสียบไม้ พ่อค้าที่เป็นคนญี่ปุ่นรัวภาษาจีนใส่ก่อนเลย พูดเสร็จก็หันไปคุยกับลูกค้าญี่ปุ่นอีกคนว่าเนี่ยๆ  เค้าพูดได้หลายภาษาเลยนะ! แต่คือบับ พวกเราไม่ใช่คนจีน 555555555555 จ.ซังเกรงว่าพ่อค้าจะหน้าแตกเลยพูดอังกฤษใส่เค้า แล้วตอนรับเนื้อมาก็เซี่ยเซี่ยไปหนึ่งที โอเค เป็นคนจีนชั่วคราวก็ได้ 555555555555555

ตอนเดินเข้าไปในศาลเจ้า มีแต่คนเดินสวนออกมา แต่คนก็ยังเยอะกว่าที่โอมิจิงงูอยู่ดีนะ แถวนี้นักท่องเที่ยวเยอะมากกกกกกกกกกก ได้บรรยากาศสถานที่ท่องเที่ยวดี

dsc05201

กิจกรรมในฟุชิมิอินาริตอนกลางคืนไม่มีอะไรมาก เดินดูป้ายขอพร เดินถ่ายรูปมุมโน้นมุมนี้ เดินตามเสาโทริอิไปเรื่อยๆ จนพอใจแล้วก็เดินกลับ จบ ไม่ได้ขึ้นไปถึงยอดหรอกนะ ขี้เกียจ แก่แล้ว เหนื่อย 555555555

SONY DSC

ตอนขากลับเดินอ่านชื่อบนเสาแต่ละต้นแล้วก็คิดว่าจะมีกลุ่มติ่งลงขันกันมาสลักชื่อบนเสาให้คนที่ตัวเองติ่งบ้างมั้ยนะ (คือเห็นเสานึงลงชื่อว่าอะไรสักอย่าง一同 ดูเป็นการลงขันกันมาบริจาค) พอคิดแบบนี้แล้วกลุ่มคนที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือกลุ่มแฟนอาโตเบะ (อิมเมจของแฟนอาโตเบะในหัวเรานี่ชักจะเหนือมนุษย์ขึ้นเรื่อยๆ คือทุกคนดูรวยล้นฟ้ามากเหมือนมีพ่อชื่อบิลเกตส์) แล้วก็เพ้อเจ้อกันไปว่าถ้าสักวันได้แต่งงานกับเศรษฐีน้ำมันก็อยากจะสลักชื่อโอชิตัวเองไว้บนเสาบ้างจัง (นี่พวกเธอเห็นเสาโทริอิเป็นอะไร……)

หลังจากนั้นก็ไปเสิร์ชหาว่าต้องบริจาคเท่าไหร่ถึงจะได้สลักชื่อ พบว่าขั้นต่ำคือ 175,000 เยน เฮ้ย ฟังดูเป็นสิ่งที่แฟนอาโตเบะทำได้นะเนี่ย 5555555555

ฟุชิมิอินาริตอนกลางคืนสวยนะ เราชอบมากกกกกกกกกกก เคยมาตอนกลางวันก็ชอบเหมือนกัน แต่กลางคืนก็สวยไปอีกแบบ คนน้อยด้วย มีแต่คนถามว่าไม่น่ากลัวเหรอ เราว่าถ้าไปกับเพื่อนก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น แต่ถ้าไปคนเดียวคงสยองนิดนึงเพราะบางช่วงมันมืดมากแบบไม่มีแสงไฟเลย มีช่วงนึงอยู่ดีๆ เรากับจ.ซังก็สังเกตว่าไม่มีคนอื่นอยู่ใกล้ๆ แล้ว ไม่มีเสียงอะไรเลยด้วย เงียบมาก มืดมาก แต่อยู่กันสองคนเลยไม่กลัว แถมชอบพูดเล่นให้หลอนกันเองอีก แบบเราจะแน่ใจได้ยังไงว่าคนที่เดินสวนมาเป็นคน อะไรแบบนี้ มีการบ่นว่าอยากให้มันมืดกว่านี้ด้วยนะ 5555555555

ความเศร้าคือการจะถ่ายรูปที่นี่ต้องมือนิ่งนิดนึง หรือไม่ก็ต้องมีขาตั้งกล้อง เราเอารูปมาเปิดดูพบว่าเบลอเกือบหมด

dsc05210

SONY DSC

ปกติที่นี่จะมีงานเทศกาลที่แขวนโคมประดับแล้วเปิดไฟสว่างๆ ตอนกลางคืนช่วงเดือนกรกฎา ถ้ามาช่วงนั้นน่าจะสวยมากกกกกกกกกก อยากลองมาอีกจัง

ตอนออกจากฟุชิมิอินาริว่าจะแวะหาข้าวกินในเกียวโตกัน ระหว่างอยู่บนรถไฟก็คุยกันว่า เรายังไม่เคยไปสะพานโกะโจเลย มันมีรูปปั้นโยชิสึเนะกับเบ็งเคเลยอยากไปดู จ.ซังเลยถามว่างั้นลงโกะโจมั้ย ว่าแล้วก็ลงไปหาโยชิสึเนะกันเลย คือวันเดย์ทริปคราวนี้ชอบนึกอะไรได้ปุบปับแล้วก็ไปมันตอนนั้น ไร้การวางแผนใดๆ ทั้งสิ้น 55555555555

อย่างไรก็ตาม รูปปั้นโยชิสึเนะกับเบ็งเคที่สะพานโกะโจเล็กมากกกกกกกกและอยู่ตรงเกาะกลางถนน เข้าไปถ่ายรูปไม่ได้ เราเลยได้แต่ยืนดูอยู่ห่างๆ อย่างเงิบๆ แล้วก็เดินไปหาข้าวกินที่ชิโจกันต่อ

ไปถึงชิโจก็ไม่รู้จะกินอะไร ร้านรวงมันเยอะแยะเกิน แล้วก็นึกได้ว่า เฮ้ย มีอิเคดะยะอยู่!! ว่าแล้วก็เปิดดูในเว็บว่ามันยังมีคอลลาโบะกับฮาคุโอคิอยู่มั้ย คราวที่แล้วประทับใจมาก พอมันดูเหมือนจะยังคอลลาโบะเลยเดินต่อไปจนถึงแถวๆ สะพานซังโจ ปรากฏว่าพอไปถึงเจอคนมุงๆ หน้าร้านเยอะแยะก็เริ่มใจแป้ว แต่พอเข้าไปใกล้ๆ จึงเห็นว่าเค้ายืนรอรถกันเฉยๆ ก็เลยโอเค เดินเข้าร้านไป แล้วพนักงานก็บอกอย่างรวดเร็วว่าร้านเต็มแล้วค่ะ รอสามชั่วโมง โอ้ยยยยยย บายยยยยยยย ลาก่อนโอคิตะซัง สามชั่วโมงก็ไม่ไหวนะคะะะะ

สุดท้ายเลยเดินกลับมากินเบอร์เกอร์ร้านทั่วไปแบบไม่ติ่งกันอย่างเศร้าๆ แม้เบอร์เกอร์จะอร่อยดีก็เถอะ นี่ถ้าวันนี้ได้ปิดท้ายด้วยการกินโอคิตะซัง(?)จะเป็นวันที่เพอร์เฟคต์มาก! แต่ไม่เป็นไร วันนี้เรามิชชั่นคอมพลีทตั้งแต่จุดที่เจอรถไฟจิฮายะแล้ว สถานที่อื่นๆ ต่อมานี่เกินเลยมามาก ตอนแรกไม่อยู่ในแผนด้วยซ้ำ 5555555555555

สรุปแล้วจากที่ตั้งใจจะไปหาไทจิคนเดียว ไปๆ มาๆ เราได้ติ่งหลายสิ่งหลายอย่างมากในวันเดียว ได้ไปฟุชิมิอินาริตอนกลางคืนอย่างที่อยากไปมานานด้วย เป็นวันที่เดินเยอะมากแต่ไม่เหนื่อยเลย เป็นสิ่งมีชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานติ่ง ทำกิจกรรมติ่งตลอดเวลาแล้วจะลืมเหนื่อย สนุกจัง! \(^o^)/

MBS Anime OP&ED 応援シアター

เคยคิดอยู่หลายครั้งเวลาเห็นนักพากย์ที่ชื่ออุเมะฮาระ ยูอิจิโร่ผ่านหน้าจอว่า อยากไปพิสูจน์ออร่าความหล่อของตัวจริงดูสักครั้ง

ในที่สุดวันนี้ความคิดนั้นก็สำเร็จผลแล้ว!

อีเวนท์ที่ไปวันนี้เป็นอีเวนท์ที่จัดโดยช่อง MBS เนื้อหาหลักของอีเวนท์คือการเปิด OP&ED ของอนิเมะเรื่องต่างๆ ในโรงหนังแล้วให้ผู้ชมช่วยกันโบกเพนไลท์เชียร์ ร้องเพลง ตบมือ กรีดร้องกันตามแต่จิตศรัทธา

img_2945

งานนี้มีนักพากย์มาร่วมสามคนได้แก่ คาวานิชิ เคนโงะซัง มุราตะ ไทชิซัง และอุเมะฮาระซังนี่แหละ (เห็นว่าเจ้าตัวไม่ชอบให้คนไม่สนิทเรียกว่าอุเมะจังต่อหน้า ถึงตอนนี้เราจะอยู่ลับหลัง แต่เราก็ไม่ได้ตามผลงานเค้าเยอะแยะเท่าไหร่ ยังไม่ค่อยสนิทขนาดนั้น เรียกซังแล้วกัน) 

สารภาพกันตรงๆ ว่าไม่ได้สนใจอีกสองคนเลย 555555555 งานนี้ไปเพื่ออุเมะฮาระซังจริงๆ ขอบพระคุณจ.ซังที่มาชักชวนและเป็นผู้กดตั๋วรอบอิปปังได้ ไม่งั้นเราคงอดไปยลโฉมอุเมะฮาระซัง เป็นมนุษย์ที่กดตั๋วอิปปังอะไรไม่เคยจะได้เลย (T∇T)

งานวันนี้เริ่มทุ่มครึ่ง ไปถึงโรงหนังตอนเกือบๆ ทุ่มนึง เจอคนที่ดูท่าทางน่าจะมางานเดียวกันอยู่หลายคน มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายปนๆ กัน แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้หญิงอยู่ดี (แหงสิ ถ้าส่วนใหญ่เป็นผู้ชายเราจะตกใจมาก มีแต่นักพากย์ชายนะงานนี้ 5555555) ตอนแรกว่าจะหาซื้ออะไรที่โรงหนังกินก่อนเข้าไป แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้ออะไร ส่วนจ.ซังซื้อน้ำแก้วใหญ่เข้าไปแก้วนึง แต่ตอนงานเลิกเหลือเกินครึ่งแก้วเพราะมัวแต่โบกเพนไลท์กันจนไม่ได้กินน้ำ เป็นงานที่ไม่มีช่วงเวลาให้ได้พักได้ผ่อนเลย ไม่เหมือนตอนไปดูไลฟ์วิวคุณมิยาโนะที่นั่งจกป๊อปคอร์นรัวๆ

ตอนใกล้ๆ ได้เวลาเริ่ม พนักงานโรงหนังก็จะเรียกให้เข้าโรง ที่นั่งเราอยู่แถว K ซึ่งเป็นแถวเกือบหลังสุด พอนั่งแล้วก็บ่นกันสองคนว่าไกลจัง แต่เอาเข้าจริงมันก็ไม่ได้ไกลเลยเมื่อเทียบกับที่นั่งชั้นบนสุดของไซตามะซูเปอร์อารีน่า (เวลาดูอีเวนท์ใดๆ จะชอบเอาที่นี่มาเทียบตลอด เพราะไกลสุดเท่าที่เคยไปอีเวนท์มา…) ตั้งรกรากที่แถว K เสร็จแล้วก็นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ คนก็ทยอยเข้ามากันเรื่อยๆ

แล้วอยู่ดีๆ คุยไปคุยมา นักพากย์ทั้งสามคนก็เดินเข้ามาในโรงหนังแบบไม่มีการเกริ่นอะไรก่อนเลย 555555555555 ตอนนั้นไฟในโรงหนังก็ไม่มีการเปิดให้สว่างขึ้นหรือหรี่ลงหรืออะไรที่ดูเหมือนจะเริ่มงาน คนดูบางคนก็ยังนั่งกันไม่เสร็จเรียบร้อยดี ไม่มีซึ่งพิธีกรมากล่าวเปิดงานใดๆ มีแต่นักพากย์สามคนนี้แหละ ถือไมค์คนละตัวเดินเข้ามาแบบไม่เปิดโอกาสให้คนดูตั้งตัว

เพราะงั้น วินาทีแรกที่ได้เห็นอุเมะฮาระซังเลยรู้สึกว่า เอ๊ะ? อ๊ะ? หือ? นี่จะไม่มีการเกริ่นนำอะไรกันก่อนเลยเหรอ…?

งานนี้ทั้งสามคนใส่เสื้อคลุมกันดั้ม Iron-Blooded Orphans มาร่วมงาน

↑ สามคนที่มาวันนี้คือสามคนซ้าย เราเพิ่งมารู้หลังเลิกงานว่าเค้าไปอีเวนท์ที่อนิเมทแถวนั้นกันก่อนแล้วค่อยมางานนี้ ตอนแรกนึกว่าถ่อมาถึงคันไซเพื่องานนี้อย่างเดียวซะอีก

อีเวนท์วันนี้เหมือนกันดั้มภาคนี้จะเป็นตัวชูโรง ช่วงทอล์กก่อนเริ่มอันสุดแสนสั้นก็เลยคุยกันเรื่องกันดั้มเยอะมาก มีพูดบทพูดจากในเรื่องด้วย แล้วเราก็ไม่เข้าใจเพราะไม่ได้ดูภาคนี้……. เล็งๆ จะดูมาหลายทีแล้วตั้งแต่ตอนเห็นในทวิตเตอร์กรี๊ดๆ คู่ชิโนะยามะกัน แต่ป่านนี้ยังไม่ได้ดูจนมันจะฉายจบอยู่แล้วเนี่ย (´・ω・`)

อยากเขียนรีพอร์ทช่วงทอล์กโดยละเอียดนะ แต่มานึกๆ ดูแล้วทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก และเค้าคุยสิ่งที่เราไม่เข้าใจกันเยอะมากเลยไม่รู้จะเขียนอะไร 5555555555 รู้แต่ว่าได้เจออุเมะฮาระซังแล้วแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ คืองานนี้ทอล์กไม่น่าจะถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำมั้ง ไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆ คืออุเมะฮาระซังหล่อจริง! (จริงๆ แล้วที่มาเขียนนี่แค่อยากบันทึกไว้เป็นอนุสรณ์ว่าได้ไปเจออุเมะฮาระซังตัวจริงมาแล้ว 55555555555)

ช่วงทอล์กส่วนที่เราพอเข้าใจเพราะมันไม่เกี่ยวกับกันดั้ม คือตอนที่ทั้งสามคนช่วยกันพูดเกี่ยวกับงานวันนี้ มีการอธิบายมารยาทในการร่วมงาน บอกให้ทุกคนช่วยกันทำให้งานวันนี้สนุกสนาน แล้วก็แนะนำว่าวันนี้จะมีเพลงจากอนิเมะเรื่องอะไรบ้าง ตอนที่บนจอฉายลิสท์เพลงให้ดู ทั้งสามคนก็คุยกันว่าชอบเพลงไหน ชอบศิลปินคนไหน อันนี้เราจำได้แต่ว่าเคนโงะซังชอบลาร์ค ส่วนอุเมะฮาระซังชอบใครสักคนที่เราจำชื่อไม่ได้ แป่ววว

ทั้งสามคนมาพูดนิดพูดหน่อยแล้วก็จากไปอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันดื่มด่ำกับอุเมะฮาระซังตัวเป็นๆ จนสาแก่ใจเลย ฮือออออ แต่เจอตัวจริงแล้วก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่มีต่อเค้าเปลี่ยนแปลงไปเท่าไหร่นะ คือหล่อยังไงก็หล่ออย่างงั้น เท่าที่เราดูรายการของเค้าไม่กี่รายการจะรู้สึกว่าเค้าเป็นคนนิ่งๆ เนิบๆ ไม่ค่อยมีช่วงไฮเทนชั่นขึ้นมาเท่าไหร่ และอุเมะฮาระซังที่เจอในวันนี้ก็เป็นแบบที่เจอตามรายการต่างๆ นั่นแหละ คือนิ่งๆ เนิบๆ 5555555555 สมฉายา 梅爺 จริงๆ!

ถึงจะได้เจอกันแค่แว้บๆ แต่ก็ดีใจที่ได้พบนะคะอุเมะฮาระซัง (〃ω〃) เอาไว้สตามิวซีซั่นสองฉายเมื่อไหร่เราคงสนิทกันมากขึ้นจนถึงขั้นเรียกอุเมะจังลับหลังได้ (เหรอ….)

พอจบช่วงทอล์กแล้วก็เข้าช่วงเปิด OP&ED ให้ดู รวมทั้งหมด 42 เพลง ภาพที่ฉายจะเป็นแบบไม่มีเครดิตและมีเนื้อเพลงให้ด้านล่าง นี่มันงานคาราโอเกะเป็นหมู่คณะชัดๆ

เรื่องที่เปิดในงานนี้มีหลายเรื่องมาก ความจริงแล้วเราก็เคยดูไม่กี่เรื่องนะ แต่เรื่องที่ไม่เคยดูก็สามารถมันส์ไปกับคนอื่นได้ ขอเพียงบรรยากาศในโรงมันส์ อะไรๆ ก็มันส์หมด 5555555555 ยิ่งพอถึงเรื่องที่เราเคยดูหรือติ่งอยู่แล้วนะ โอ้โห สนุก!

ขอเขียนถึงบางเพลงและเรื่องที่นึกออกเป็นข้อๆ

  • เพลงที่มันส์สุดสำหรับเราคือมาจิเลิฟ 1000% และ 2000% สองเพลงนี้คอลสนุกมาก! ทุกคนในโรงดูร้องเพลงนี้ได้ เสียงกรี๊ดเร็นกับมาซาโตะเยอะมาก
  • พวกเพลงแนวสงคราม หุ่นยนต์โน่นนี่นั่นก็สนุก!! เราชอบตอนเพลง invoke ของกันดั้มซี้ดมากๆๆ คือตอนคิระออกมาคนดูก็แค่โบกเพนไลท์ร้องเพลงกัน แต่ฝั่งซาฟท์ออกมาปุ๊บ โอ้โหหหหห สาวๆ ในโรงแข่งกันกรี๊ด อัสสุรานนนนนนนน อิซ้ากกกกกกกกก ดีอักก้าาาาาาาาา นิโคลลลลลลลลล กรี๊ดกันจนเราสงสารฝั่งพระเอก 555555555555 (แน่นอนว่าเราก็กรี๊ดอัสรันไปเยอะมาก)
  • ตอนก่อนเริ่มงานมีโฆษณามาครอสเดลต้า แต่งานนี้ไม่มีเพลงภาคเดลต้า มีแต่ภาคฟรอนเทียร์ ซึ่งดีมากเพราะเราชอบเชริล แล้วช่วงก่อนเริ่มเพลงมันจะมีภาพให้ดูก่อนว่าต่อไปจะเป็นเพลงอนิเมะเรื่องอะไร พอขึ้นมาเป็นมาครอสฟรอนเทียร์ปุ๊บ ได้ยินเสียงคนกรี๊ดว่า อารุโตะซาม้าาาาาาาาาาา ก่อนเลย สมแล้วที่ประชากรส่วนใหญ่ในโรงวันนี้เป็นผู้หญิง มาเพื่อกรี๊ดผู้ชายกันจริงๆ 555555555555
  • อีกเรื่องที่กรี๊ดกันเป็นบ้าเป็นบอทั้งโรงคือคุโรบาส เรื่องนี้ฉายสองเพลงคือ Can Do กับ The Other self กรี๊ดคิเซกิกันสนุกสนาน เราว่าเรื่องที่กรี๊ดกันสติหลุดสุดคืออุตะปุริกับคุโรบาสนี่แหละ (มั้ง หรือเป็นแค่เราคนเดียวไม่รู้นะ……)
  • มีหลายเรื่องมากที่พอเพลงขึ้นมาแล้วทุกคนดูงงๆ ไม่รู้จะเปิดเพนไลท์สีอะไรดี บางทีคนข้างๆ ก็หันมามองเรา แต่เราก็งงๆ อยูเหมือนกัน 55555555555 เรื่องไหนเราไม่ได้ดูก็เปิดๆ ตามคนส่วนใหญ่ไปนั่นแหละ
  • เสียดายตอนเพลงนานะสึโนะไทไซขึ้นมา เพนไลท์เราดันถ่านหมดพอดี!!!! อุตส่าห์อยากเปิดสีชมพูของกิลธันเดอร์อปป้า ฮืออออออออ
  • แล้วระหว่างเปลี่ยนถ่านเพนไลท์ เพลงชินเกคิโนะเคียวจินก็ดังขึ้นมา อ๊ากกกกกก
  • เพลงกุเรนโนะยูมิยะตลกมาก เพลงนี้ไม่มีเนื้อร้องมาให้ (ไม่รู้ว่าเพลงนี้มีปัญหาอะไรกับเนื้อร้อง ในคาราโอเกะก็ไม่มีเนื้อร้องให้เหมือนกัน) แต่พอใกล้ๆ ถึงท่อน “เย้กาาาาา” มันจะมีตัวอักษรขึ้นมาตรงมุมจอว่า อีกสามวินาทีจะถึงท่อน เยเกอร์ แล้วก็นับถอยหลังให้ทุกคน เย้กาาาาาา!!!! พร้อมกัน ขำก๊ากกันทั้งโรง เยเกอร์กันเสียงดังมากแบบน่าจะได้ยินไปถึงสามโรงถัดไป
  • เพลงที่มันส์อย่างไม่น่าเชื่อคือเพลงของเซนโกคุบาซาร่า ซึ่งเราไม่เคยดูและไม่เคยฟังเพลงเรื่องนี้เลย แต่ความที่เพลงมันส์ คนดูมันส์ เราเลยมันส์ไปด้วยแบบงงๆ
  • เพลงโฮสึกิโนะเรเทตสึสนุกมากกกกกกกกก เพลงนี้น่ารักมากๆๆอยู่แล้ว พอทุกคนมาช่วยกันร้องในโรงหนังแล้วยิ่งได้บรรยากาศสนุกสนานร่าเริง ชอบมาก
  • เพลงอัสลานเซนคิก็กรี๊ดผู้ชายกันสนุกอย่างไม่น่าเชื่อ ตอนภาพขึ้นมาว่าต่อไปจะเป็นเพลงนี้ เรานี่ตะโกนเด็งกะะะะะะ!!!คนแรกเลย แล้วพอบนจอฉายภาพดารูน คนข้างหลังเราก็ตะโกนว่า โฮโซยะ!!!!! เค้าตะโกนโฮโซยะกันหลายรอบมาก พอถึงฉากที่กีฟออกเราเลยตะโกนว่า เคนนุ!!!!! รู้สึกเหมือนเป็นการแข่งขันอะไรสักอย่าง 55555555555
  • ช่วงคั่นรายการมีวิดีโอเมสเสจจากซากุไรซังด้วย! ซากุไรซังก็พูดถึงกันดั้ม Iron-Blooded Orphans อีกเหมือนกัน (โอย เราควรไปดูกันดั้มภาคนี้ซะที ตัวที่ซากุไรซังพากย์หล่อด้วยไงประเด็น ไหนจะน้องยามางิสุดน่ารักอีก) ซากุไรซังบอกว่าเค้าชอบเพลงคิมิโนะชิราไนโมโนกาตาริ กับเพลงของซิโดเนีย แล้วก็บอกว่าเพลงที่จะได้ฟังกันเป็นเพลงต่อไปเนี่ย มาจากเรื่องที่เค้าผูกพันมาก เราเลยเดาว่าอาจเป็นโค้ดเกียส แล้วก็ใช่จริงๆ!
  • แต่เพลงเกียสเนี่ยเราไม่ได้กรี๊ดสุซาคุหรอกนะ 555555555 ตอนนั้นเริ่มๆ จะหมดแรงเพราะก่อนหน้านั้นมีเพลงพีคๆ ติดกันรัวๆ พอถึงเพลงเกียสเลยนั่งโบกเพนไลท์อย่างเดียว เปิดสีม่วงของลูลูชไปเพราะไม่รู้ว่าสีของสุซาคุควรจะเป็นสีอะไร………
  • ตอนเพลงกันดั้ม 00 เราเปิดสีเขียวของล็อคออนแบบไม่ต้องลังเลใดๆ แล้วพอถึงเพลงของซีซั่นสอง จ.ซังก็หันมาบอกว่า เค้าไม่ใช่ล็อคออนคนเดิมแล้วนะ….. เออจริงด้วย เศร้าเลยทีนี้ (TωT) แต่จะเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินก็สงสารล็อคออนเบอร์สอง สุดท้ายเลยเปิดๆ สีเขียวไปจนจบเพลงแม้เราจะไม่ได้ชอบล็อคออนเบอร์สอง
  • เพลง Preserved Roses อาดรายหล่อมากเลยฮือออออออออ เลิฟฟฟฟฟฟฟ♥♥♥ น้องแอลเอลฟ์ก็น่ารักจัง (≧ω≦) เราไม่ชอบอนิเมะเรื่องนี้เท่าไหร่ ดูไม่จบด้วย แต่ปู้จายเค้าดีจริง อยากกรี๊ดอาดรายให้คนทั้งโรงรู้อยู่เหมือนกัน แต่ชื่อออกเสียงยากจัง กรี๊ดเงียบๆ ในใจพอ
  • เพลงสุดท้ายคือเพลงของกันดั้ม Iron-Blooded Orphans ตอนช่วงทอล์กทั้งสามคนบอกไว้แล้วว่าเพลงนี้จะเป็นเพลงสุดท้าย ขอให้ทุกคนช่วยกันร้องด้วย อุเมะฮาระซังบอกว่าอาจจะร้องยากไปหน่อย ถ้าร้องไม่ได้อย่างน้อยก็ร้องตรง “โอ—” ช่วงขึ้นท่อนฮุคพอ แล้วเค้าก็ร้องว่า “โอ—-” แบบลากเสียงยาวๆ ให้ฟัง ตลกดี 55555555
  • สิ่งที่ตลกสุดในเพลงสุดท้ายคือหลังจากคนข้างหลังกรี๊ดว่า โฮโซยะ!! มาหลายเพลง พอมาถึงเพลงนี้เค้าก็ซุบซิบๆ กันว่า โฮโซยะ? โฮโซยะ? เสียงเบาๆ แบบไม่ค่อยแน่ใจ พอมั่นใจว่าใช่โฮโซยะแน่ๆ แล้วถึงตะโกนขึ้นมาว่าโฮโซย้าาาาาาา!!!!! เราขำแบบที่นั่งสั่นหนักมาก 5555555555555

พอจบเพลงสุดท้ายก็จบแล้วจบเลย นักพากย์ทั้งสามคนไม่ได้กลับมาหาอีก ลาก่อน คนดูก็แยกย้ายกันกลับบ้าน แต่เป็นงานที่สนุกเกินคาดมากกกกกกกก สนุกแม้แต่ช่วงเพลงที่ไม่รู้จัก กรี๊ดเยอะมาก ร้องเพลงสนุกมาก เยเกอร์มันส์มาก โบกเพนไลท์หนักมากจนถ่านหมดคามือ เรื่องที่เอามาฉายวันนี้มีหลายเรื่องมากที่เคยดูแล้วอยากกลับไปดูอีก เรื่องที่ยังไม่ได้ดูแล้วคิดไว้ว่าจะดูก็เยอะแยะ แต่อันดับแรกเลยควรไปดูกันดั้มก่อน แมกกี้รอเราก่อนนะ!

遊☆戯☆王 THE DARK SIDE OF DIMENSIONS×TOWER RECORDS CAFE

เดือนนี้ยูกิโอภาคหนังโรงมีคอลลาโบะคาเฟ่กับทาวเวอร์เรคคอร์ด ก็เลยไปแอ่วมาตามหน้าที่ของพนักงานดีเด่นแห่งบริษัทไคบะคอร์เปอเรชั่น!

คาเฟ่ของทาวเวอร์เรคคอร์ดใช้ระบบจองตั๋วล่วงหน้าผ่านเว็บ ticket pia โดยจะแบ่งเวลาเข้าร้านเป็นรอบๆ แต่ถ้าขี้เกียจซื้อตั๋วล่วงหน้าก็ไปเสี่ยงดวงเอาหน้าร้านได้เลย ถ้ามีที่เหลือก็ได้เข้า ซึ่งเราก็กะไม่ถูกว่ามันจะฮิตมากน้อยขนาดไหน ดูเอลลิสท์ทั่วภูมิภาคจะแห่แหนไปดรอว์การ์ดกันในร้านหรือไม่ อย่างไร เพื่อความชัวร์ก็เลยจองตั๋วไปก่อนละกัน จองไปสองที่ ราคาสองพันเยน ซึ่งราคานี้เอาไปใช้หักค่าอาหารในคาเฟ่อีกที เหมือนจ่ายค่าอาหารไปล่วงหน้าสองพันเยนนั่นแหละ

หลังจากฝากให้จ.ซังช่วยจองรอบบ่ายสามโมงห้านาทีของวันที่ 12 เสร็จสรรพ เราก็เพิ่งไปเช็กดูรายละเอียดคาเฟ่ในเว็บแล้วพบว่าที่รองแก้วลายท่านไคบะจะเริ่มแจกตั้งแต่วันที่ 19…… พนักงานบริษัท KC ทั้งสองต่างก็เงิบๆ กันไป ก่อนจะคิดปลอบใจตัวเองว่าเอาวะ อย่างน้อยที่รองแก้วเซ็ตแรกก็มีโจวโนะอุจิคุงละกัน!

พอจองเสร็จจ.ซังก็ถามว่า ต้องใส่สูทไปมั้ย ไหนๆ เราก็จะไปกันด้วยการโรลเพลย์ว่าเป็นพนักงานบริษัท KC กันแล้วต้องไปให้สุดทาง แต่สภาพอากาศช่วงนี้ดูไม่ค่อยจะอำนวยให้ใส่สูทเดินไปเดินมาเท่าไหร่ เลยตัดสินใจเปลี่ยนเซตติ้งว่าพวกเราเป็นพนักงานบริษัท KC ที่มาทำงานนอกสถานที่กันแทน ไม่ได้เข้าออฟฟิศ ไม่ต้องใส่สูทก็ได้ (ทำไมการเข้าคาเฟ่จะต้องคิดเซตติ้งกันเยอะแยะขนาดนี้ 555555555555)

ตอนเดินทางไปที่ร้านแอบนึกภาพว่าในร้านน่าจะมีผู้ชายสายเล่นการ์ดมากันบ้าง แต่ปรากฏว่าพอไปถึงหน้าร้านเข้าจริงๆ ทุกคนที่ต่อแถวอยู่เป็นผู้หญิงกันหมดเลย……… ทุกคนมาสักการะท่านไคบะสินะ!! (เป็นความคิดที่เสียมารยาทกับตัวละครอื่นๆ มาก แต่ช่วยไม่ได้ เราเป็นพนักงานดีเด่นแห่งไคบะคอร์เปอเรชั่น! ท่านประธานของเราต้องเจ๋งที่สุด!)

และยังไม่ทันเข้าร้าน เราก็เจอกับ……..

ผ่าง!!!!!!!!!!

img_2550

ท่านประธานของเรา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ทั้งๆ ที่ท่านประธานมีงานยุ่งมากมาย ต้องประดิษฐ์คิดค้นอุปกรณ์ดูเอลสุดล้ำต่างๆ นานา แต่ท่านก็ยังอุตส่าห์มาเฝ้าหน้าคาเฟ่ด้วยตนเอง ช่างเป็นท่านประธานที่ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!! ท่านไคบะคือความภูมิใจของพวกเราชาว KC อย่างแท้จริง!!! *ปรบมือรัว*

ซูมท่านประธานสักนิด

img_2551

อิริยาบถยามจิบกาแฟของท่านประธานช่างสูงส่งเลอค่าแฟบิวลัสยิ่งนัก ยากจะเชื่อว่าเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยมัธยมปลาย (ดิฉันไม่ได้ว่าท่านไคบะหน้าแก่นะคะ!) ในฐานะพนักงานลูกกระจ๊อกแห่งบริษัท KC คนหนึ่งแล้วสุขใจเหลือเกินที่ได้เห็นอิริยาบถจิบกาแฟสบายๆ(?)ของท่านประธานในยามบ่ายวันธรรมดาเช่นนี้

ความที่มัวแต่ยืนชื่นชมท่านประธาน พอถึงคิวที่สต๊าฟเรียกเข้าร้านเลยเอ๋อกันอยู่พักนึงเพราะไม่เคยมาคาเฟ่ของทาวเวอร์เรคคอร์ดมาก่อน เพิ่งรู้ว่าเค้าใช้ระบบสั่งก่อนเข้าร้าน และสั่งได้แค่รอบเดียวเท่านั้น เป็นระบบคาเฟ่แบบที่เราไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะเกิดได้ของแถมไม่น่าพอใจก็จะไม่สามารถสั่งเพิ่มได้อีกเลย สงสัยเข้าที่ประชุมบริษัท KC คราวหน้าต้องไปเสนอท่านประธานให้เปลี่ยนระบบในคาเฟ่แล้วล่ะ (อินมากบอกเลย)

แต่ถึงจะไม่ได้เลือกเมนูกันมาล่วงหน้า พวกเราก็สามารถเลือกได้อย่างรวดเร็ว เพราะพวกเราคือพนักงานบริษัท KC! ทุกเมนูที่สั่งจึงล้วนเกี่ยวข้องกับ KC ทั้งสิ้น!

สั่งอาหารเสร็จสต๊าฟก็จะพาไปนั่งที่โต๊ะ ซึ่งด้านหลังโต๊ะเรามีป้ายรูปสถานีอวกาศขนาดใหญ่ของท่านประธานให้นั่งดูเล่น แม้จะไม่ใช่ใบหน้าของท่านประธาน แต่เพียงแค่ได้นั่งมองที่ทำงานของท่านประธาน(?)ก็อิ่มเอมใจ

img_2542

อันที่จริงถัดไปทางซ้ายอีกนิดนึงมีจอฉายเทรลเลอร์และโฆษณาภาคหนังโรงให้ดูรัวๆ ยิ่งเห็นยิ่งอยากดูอีกรอบ แผ่นรีบออกๆ มาได้แล้ว ฮืออออออออ

อย่างไรก็ตาม ระหว่างรออาหาร มองไปรอบๆ ร้านก็ไม่พบคนถือการ์ดมาดูเอลกันเลย มีแต่แฟนเกิร์ลท่านประธานเต็มไปหมด ซึ่งเราไม่ได้คิดไปเองหรอกนะ ดูเมนูที่สั่งก็รู้แล้วว่าใครเป็นติ่งใครบ้าง 555555555

อ้อ มีสิ่งนึงที่ประทับใจมากตั้งแต่ตอนยืนรอหน้าร้าน พอเข้ามาแล้วยิ่งประทับใจ คือเพลงที่เปิดในร้านแต่ละเพลงอีปิคมากกกกกกกกกก มันก็เป็นเพลงซาวด์แทรคหนังนั่นแหละ แล้วเวลาเพลงฉากเล่นการ์ดบรรเลงขึ้นมานะ อื้อหือออ อยากจะทุบโต๊ะแล้วตะโกนว่า ดรออออออออวววววววววววววววว์!!!! เกิดมาไม่เคยเข้าคาเฟ่ที่เปิดเพลงได้อีปิคขนาดนี้มาก่อน

หลังจากพนักงานบริษัท KC ทั้งสองนั่งนินทาประธานบริษัทกันอยู่สักพัก (ส่วนใหญ่จะเป็นการชื่นชมว่าท่านไคบะช่างเป็นคนตลกเหลือเกิน) อาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟ

อาหารที่สั่งได้แก่

① KC ลาเต้

กาแฟมีลาเต้อาร์ทให้เลือกสามลาย ซึ่งแน่นอนว่าเป็นพนักงานบริษัท KC ก็ต้องเลือกลาย KC

img_2533

โปรดอย่าสนใจบัตรพนักงานสุดแสนยับเยิน เราทำไว้ตั้งแต่ตอนไปดูหนังรอบ 応援 ซึ่งตอนนั้นใส่สูทและพกบัตรพนักงาน (แฮนด์เมด) ไปด้วย พอมาค้นอีกทีก่อนเข้าคาเฟ่หนึ่งวันถึงเพิ่งเห็นความเยิน จะไปปรินท์ใบใหม่ที่คอนบินิก็ดูจะลงทุนเกินไปนิดนึง เลยใส่ฟิลเตอร์ว่า โอเค เราคือพนักงานบริษัท KC ที่ทำงานหนักจนบัตรพนักงานเยินไปหมด! ไงล่ะ! ทุกปัญหามีทางแก้ เพียงแค่เปลี่ยนวิธีคิด!

ส่วน KC ลาเต้ก็…. รสชาติเป็นกาแฟ อืม จบ

② Deep-Eyes White Soda

img_2536

อันนี้เป็นเครื่องดื่ม ซึ่งที่จริงเราก็ไม่ได้อินอะไรกับมังกรนะ (เป็นคนไม่อินกับการ์ดใดๆ ยกเว้นพวกที่มีเรื่องราวเบื้องหลัง เช่นแบล็คเมจิกเชี่ยนไรงี้ ใบนี้อินมาก) แต่มันดูมีความเกี่ยวข้องกับท่านไคบะ ก็สั่งๆ มา

ขำที่เป็นเมนูดีพอายส์ไวท์ดราก้อนแบบฟังดูเท่ม๊ากมาก แต่หน้าตาโคตรน่ารัก ถ้าหยิบรูปมังกรด้านบนออกไปเราคงตั้งชื่อเมนูใหม่ว่าเมอร์เมดโซดาหรืออะไรประมาณนี้ ซึ่งเราว่ามันหน้าตาน่าอร่อยนะ กินแล้วก็อร่อยจริงด้วย ไม่ผิดหวัง ชอบเมนูนี้ (≧∀≦)

③ น้ำส้มของโมคุบะ

img_2537

เราและจ.ซังก็ไม่ได้ชอบโมคุบะเป็นพิเศษหรอกนะ แต่นี่เมนูน้องชายท่านประธานไง ในฐานะพนักงานบริษัท KC ที่ดีก็ต้องสั่ง เป็นหน้าที่ (謎の使命感) ซึ่งรสชาติก็….. เป็นน้ำส้ม

และเมนูสุดท้ายยยยยยยยยยยยย

④ KAIBA Parfait

img_2540

เมนูนี้มาเสิร์ฟหลังสุด ตอนแรกเราลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีเมนูนี้ด้วย มาช้าจนลืม ขอโทษค่ะท่านประธาน T_T

แน่นอนว่าเมนูนี้อร่อยมาก!!!!!!!!! อร่อยตั้งแต่มีคำว่าไคบะในชื่อเมนูแล้ว /พนักงานบริษัทผู้งมงาย ส่วนผสมมันก็ไม่ได้มีอะไรมากมายนะ ไอศกรีม วิปครีม บลูเบอร์รี่ คอนเฟลค มาร์ชเมลโล่ เอามาผสมๆ กัน คือมันไม่มีตรงไหนที่จะไม่อร่อยเลยอะ ทุกส่วนของท่านไคบะอร่อยไปหมด แผล่บ /เดี๋ยวนะ

โดยรวมแล้วเราชอบอาหารคาเฟ่นี้นะ ถึงเมนูที่ธรรมดามันจะธรรมดามากๆ เช่นน้ำส้มและลาเต้ แต่พาร์เฟ่ต์กับไวท์โซดานั่นอร่อยจริงไม่ได้อวยเวอร์เกิน เสียดายไม่ได้ลองของคาวเพราะช่วงที่เราไปยังไม่เจอของคาวน่ากินและเกี่ยวข้องกับท่านไคบะ (TωT)

อนึ่ง คาเฟ่นี้จะแจกที่รองแก้วสำหรับค่าอาหารทุกๆ 1,000 เยน งานนี้เราได้มาสามใบ แน่นอนว่าเล็งโจวโนะอุจิกันไว้ตั้งแต่ก่อนเข้าคาเฟ่ (เพราะลายท่านประธานยังไม่มาาาา ฮืออออออออ พนักงานลูกกระจ๊อกเสียใจจังค่ะ) ตอนสต๊าฟเอามาวางคว่ำไว้ให้ก็พูดกันเล่นๆ ขำๆ ก่อนเปิดว่า “เดี๋ยวไม่ใช่เปิดมาไม่มีโจวโนะอุจิเลยสักใบนะ”

แล้วพอเปิดมาก็…….

img_2538

ไม่มีโจวโนะอุจิจริงๆ ด้วย สมพรปากแท้ๆ (T∇T)アハハハッ

ก่อนออกจากร้านก็เดินถ่ายรูปนิดหน่อยพอเป็นพิธี รอบร้านมีป้าย KC ติดอยู่ตรงโน้นตรงนี้บ้าง

img_2545

img_2548

img_2547

จ.ซังบอกว่าให้ใส่ฟิลเตอร์ว่าคาเฟ่นี้คือร้านอาหารใต้ตึกบริษัทไคบะคอร์เปอเรชั่น …..จะเห็นได้ว่าเราเปลี่ยนฟิลเตอร์กันตลอดเวลา ก่อนหน้านี้ยังเป็นพนักงานบริษัทออกมาทำงานนอกออฟฟิศกันอยู่เลย 5555555555555

และในส่วนของป้ายหน้าร้านป้ายอื่นๆ นั้น (ตอนก่อนเข้าไม่สนใครเลยนอกจากท่านประธาน สมเป็นพนักงานดีเด่นจริงๆ)

img_2549

img_2553

img_2531

img_2530

หลังจากยืนพิจารณาป้ายโจวโนะอุจิกันอยู่ครู่หนึ่ง พนักงานแห่งบริษัท KC ทั้งสองผู้ไม่ได้ชิปไคบะxโจวโนะอุจิก็เริ่มสงสัยว่าจริงๆ แล้วรูปนี้จงใจวาดให้มีโมเมนต์ระหว่างคู่นี้หรือไม่ เพราะขนาดชิปไม่ชิปยังรู้สึกว่าดูน่ารักบอกไม่ถูก (ส่วนอันซุที่นั่งดูอยู่ห่างๆ เปรียบเสมือนฟุโจชิที่เฝ้ามองด้วยสายตาอบอุ่น) 

ทั้งนี้ทั้งนั้น อยากดู The Dark Side of Dimensions อีก(หลายๆ)รอบแล้วววว ฮืออออ ฉะโจววววววว