KING OF PRISM Music Ready Sparking! トーク&ハイタッチ会

ไปงานทอล์ก&ไฮทัชของคิงปุริมาแหละ!

เรื่องงานไฮทัชนี่ต้องเท้าความย้อนไปยาวมาก ตั้งแต่ตอนอัลบั้ม Music Ready Sparking! ซึ่งเป็นอัลบั้มรวมคาแรคเตอร์ซองก์ของเด็กๆ เอเดลโรสเพิ่งเปิดจองหมาดๆ

งานไฮทัชครั้งนี้เป็นงานฉลองวางจำหน่ายอัลบั้มที่ว่านี่แหละ งานจัดสองรอบ ที่โตเกียวรอบนึง ที่โอซาก้ารอบนึง วิธีเข้าร่วมคือต้องซื้ออัลบั้มกับอนิเมทแล้วจะได้ซีเรียลนัมเบอร์มาสมัคร พอเช็กดูว่ารอบโอซาก้ามีใครบ้างก็พบว่าไม่มีอุจิดะยูมะซึ่งเป็นคนที่เราชอบเสียงพากย์มากที่สุดในบรรดาเด็กๆ เอเดลโรส (ถ้าไม่นับโอเวอร์เดอะเรนโบว์) เห็นแบบนั้นแล้วความกระตือรือร้นอยากไปจึงลดลงฮวบฮาบทันที กะว่าถ้าซื้อกับอนิเมทคงลองสมัครขำๆ ได้ก็ดี ไม่ได้ก็ช่าง

แต่แล้ว! เมื่อเดือนสิงหาที่ผ่านมา ฮาตานากะ ทาสุคุที่พากย์เป็นไทกะก็ไปงาน AFA ที่ไทย ซึ่งเราประทับใจทาสุคุจากงานนี้มากมากมากมากมาก และโดนทาสุคุถีบตกหลุมคิงปุริเต็มๆ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นยั้งตัวเองมาตลอด 5555555 (เล่ารายละเอียดคงไม่ดี แต่สรุปสั้นๆ คือได้เจอตอนที่เค้าออกมาเดินเล่นในงาน ถ้าดูสเตจอย่างเดียวคงไม่ทำให้เราติ่งคิงปุริมากขึ้น) จากที่เคยเฉยๆ กับงานไฮทัชที่ไม่มีอุจิดะยูมะก็กลายเป็นหมายมั่นปั้นมือว่า ฉันจะต้องไปหาฮาตานากะ ทาสุคุในงานไฮทัชให้ได้!!!!

หลังจากนั้นพอกลับมาที่ญี่ปุ่นก็เลยรีบพุ่งไปซื้ออัลบั้มมา… สองแผ่น….. น้อยจัง 55555555555 เอาเข้าจริงเราว่าซื้อสองแผ่นก็ยังไม่ถือว่าไฟท์มากอะไร สถานที่จัดงานเล็กนิดเดียวเอง แต่ช่วงนั้นจะไปเที่ยวโตเกียวเลยใช้ตังค์เยอะ ซื้อมากกว่านี้ก็ไม่ไหวเหมือนกัน

kingpri-charasong

ซื้อกับอนิเมทแล้วได้แฟ้มกับเข็มกลัดเป็นของแถมด้วย ตอนพนักงานหยิบของแถมมาให้เยอะแยะแอบตกใจเพราะสิ่งที่เราเล็งไว้มีแค่ซีเรียล ไม่รู้เรื่องเลยว่าแถมอย่างอื่นด้วย (จริงๆ แล้วจะเรียกว่าซื้อซีเรียลแถมซีดีก็ยังได้…)

ได้ซีเรียลมาแล้วเราก็ไปสมัครผ่านทางเว็บของ club animate เสร็จแล้วก็ได้แต่เฝ้ารอผล ระหว่างรอก็ไปเที่ยวสนุกสนานเฮฮาจนลืมๆ เรื่องอีเวนท์นี้ไปเพราะสมองโดนทาเคะคุงครอบงำไปพักใหญ่ๆ 555555555 จนกระทั่งถึงวันที่หมดเขตรับสมัครไปหนึ่งวันแล้วถึงเพิ่งเอะใจว่า เอ๊ะ อีเวนท์จะแจ้งผลทางไปรษณียบัตรนี่หว่า…. แล้วเราเพิ่งย้ายบ้านไม่นาน นี่เรา…. เราเปลี่ยนที่อยู่ในเว็บรึยังนะ!!!!????

วินาทีนั้นสันหลังวาบบบบบ พุ่งเข้าเว็บคลับอนิเมทไปเช็กอย่างว่องไวและพบว่า ที่อยู่ในเว็บยังเป็นที่จิบะอยู่เลยจ้าาา (ที่อยู่ที่จิบะนี่คือสมัยมาแลกเปลี่ยนเมื่อสามปีที่แล้ว…) เห็นแล้วหน้ามืดตาลายคล้ายจะเป็นลม รีบเปลี่ยนที่อยู่ด้วยความเร็วแสง แต่ก็ยังรู้สึกกระวนกระวายไม่สบายใจ ก็เลยส่งเมลไปถามทางอนิเมทว่ากรณีที่เพิ่งมาเปลี่ยนที่อยู่ช้าไปวันนึงแบบนี้จะมีปัญหามั้ยคะ??

พออ่านเมลที่อนิเมทตอบกลับมายิ่งรู้สึกเหมือนมีคนเอาอะไรมาทุบให้โลกแตก อนิเมทตอบเราแบบที่สรุปได้สั้นๆว่า คุณหมดสิทธิ์แล้ว บายนะ เป็นเมลที่อ่านแล้วรู้สึกเจ็บใจกับความโง่ของตัวเองมาก ทำไมเพิ่งมานึกได้ช้าไปวันนึง ทำมัยยยยยยยย!!!! (;___;)

แต่หลังจากนั้นก็ยังไม่ยอมแพ้ ส่งเมลไปตื๊ออนิเมทอีกว่าไม่ได้เลยเหรอ?? ไม่ได้จริงๆ เหรอ?? ลงทุนซื้อสองแผ่นเพื่อการนี้โดยเฉพาะเลยนะ จะไม่แก้ข้อมูลให้หน่อยเหรอ อนิเมทก็ยังคงตอบกลับมาว่าไม่ได้จริงๆ แก้ไม่ทันแล้ว จะส่งไปรษณียบัตรแจ้งผลในเร็วๆ นี้แล้ว เสียใจด้วยนะ

พออนิเมทตอบกลับมาแบบนั้นเราก็สิ้นหวังมาก อ่านเมลซ้ำไปมาแล้วก็เจ็บใจ ส่วนนึงเป็นเพราะเสียดายที่จะไม่ได้เจอทาสุคุอย่างที่ตั้งใจ แต่ที่เสียดายมากกว่าคือค่าซีดีที่อุตส่าห์ซื้อซ้ำแต่ดันสูญเปล่าเพราะความโง่ของตัวเอง (.__.) หลังจากนั้นก็เฮิร์ทจนทนเห็นซีดีแผ่นนี้ไม่ได้ไปพักใหญ่ ต้องเอาไปซ่อนไว้ในหลืบตู้เสื้อผ้า (แต่ยังฟังเพลงในซีดีแผ่นนี้ตามปกตินะ ซื้อมาแล้วต้องฟังให้คุ้มๆ!!) ทนเห็นหน้าทาสุคุก็ไม่ค่อยจะได้ เห็นหน้าแล้วปวดใจ

ทว่า!!! ประมาณสองสัปดาห์ต่อมา เมื่อเรากลับมาที่ห้องและสำรวจตู้ไปรษณีย์ตามปกติ เราก็พบกับ……

ไปรษณียบัตรแจ้งถูกรางวัลจ้าาาาาาาาา เอ๊าาาาาาาาาาาาาาา มาได้ไง๊!!!!!!??????????

วินาทีที่เห็นกระดาษแผ่นนี้วางอยู่ในตู้ไปรษณีย์ รู้สึกเหมือนโลกที่หมองหม่นพลันกลับมาอาบไล้ด้วยประกายแสงแห่งพริซึ่ม สายรุ้งพุ่งออกจากปาก ขวดน้ำผึ้งพุ่งออกจากตรูด ยืนช็อกอยู่หน้าตู้ไปรษณีย์ประมาณห้าวินาทีกว่าจะตั้งสติได้ พอเก็บมาวางบนโต๊ะในห้องก็นั่งจ้องกระดาษแผ่นนี้อยู่หลายรอบด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา แต่ไม่ว่าจ้องยังไงก็เขียนว่า 当選 ตำตา และอีกด้านก็เป็นชื่อเราจริงๆ แล้วไอ้ที่อนิเมทบอกว่าหมดสิทธิ์แล้วคืออะไร……. เอาช่วงเวลาที่เราทนเห็นหน้าทาสุคุไม่ได้คืนมานะ………

แต่เราเดาเอาเองว่าอนิเมทไม่ได้แก้ข้อมูลให้เราหรอก แค่รอบโอซาก้าจัดทีหลังก็เลยใช้ข้อมูลอันที่เราแก้แล้วเท่านั้นแหละมั้ง ถ้าสมัครรอบโตเกียวที่แจ้งผลเร็วกว่าก็อาจจะหมดสิทธิ์ไปแล้วจริงๆ (แต่ถ้าอุตส่าห์แก้ให้เพราะเราตื๊อก็จะกราบเยอะมาก)

จริงๆ แล้วถ้าไม่ได้ไปอีเวนท์ก็คงไม่เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเพราะเรารู้ตัวว่าตัวเองโง่มากจริง 5555555555 แต่ไหนๆ เรื่องก็จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งแล้ว มาเล่าไว้เป็นอุทาหรณ์สอนใจติ่งหน่อยก็ดีเหมือนกัน เวลาใครจะสมัครอะไรก็อย่าลืมเช็กข้อมูลกันดีๆ นะ!

หลังจากรู้ผลก็เตรียมเขียนจดหมายกับซื้อขนมไปฝากทาสุคุ ตอนแรกตั้งใจว่าถ้าไม่ได้ไปอีเวนท์นี้จะเขียนแฟนเลทเทอร์ส่งไปหาที่โตเกียว แต่พอได้ไปก็เขียนไปหย่อนที่งานเองเลย

จดหมายที่เขียนให้ทาสุคุคงเป็นแฟนเลทเทอร์ฉบับเดียวที่เราได้ใช้คำขึ้นต้นว่า お世話になりました (ขึ้นต้นได้เป็นงานเป็นการมาก 5555555555555) เนื้อหาในจดหมายไม่ได้อลังการงานสร้างอะไร แค่ขอบคุณสำหรับตอน AFA ชมว่าเพลงในอัลบั้มดีมากๆ และบอกว่าจะคอยเชียร์คิงปุริต่อไปนะ ประมาณนี้

ตอนเขียนจดหมายถามเพื่อนว่า แกๆ ชั้นจะเขียนว่า 「タイガくんの出番を全裸待機です!」ดีมั้ยนะ เพื่อนก็ตอบว่า ดี เพราะคนที่ดูคิงปุริก็น่าจะคิดอะไรแบบนี้แหละ ทาสุคุไม่ตกใจหรอก ….แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้เขียนอะไรแบบนี้ลงไปหรอกนะ เขียนจริงก็แย่แล้ว 55555555555 (แถมโอชิเราก็ไม่ใช่ไทกะด้วย เขียนไปก็ดูขี้จุ๊เบเบ๋ไปนิดนึง)

ส่วนขนมที่ให้ไปมีโลลิป๊อปหน้ายิ้มกับอีกอันนึงเป็นโลลิป๊อปธีมฮัลโลวีน แล้วก็แอพพีลความเป็นแฟนผู้มาจากไทยด้วยการใส่มัสมั่นกระป๋องลงไปด้วย……. แถมเป็นของที่ซื้อที่ญี่ปุ่นด้วยนะ………. ตอนคิดว่าจะซื้ออะไรไปฝากทาสุคุนี่เราคิดหนักมาก เพราะเท่าที่ไปเสิร์ชมาเจ้าตัวบอกว่าชอบแกงกะหรี่ ซูชิ แซลม่อน เนื้อย่าง มีแต่ของที่ซื้อไปฝากไม่ได้ทั้งนั้นเลย แต่เห็นบอกว่าชอบคาเร งั้นก็โอเค เอามัสมั่นคาเรไปละกัน! เรามั่นใจว่าต้องเป็นของขวัญที่แหวกแนวไม่มีแฟนๆ คนไหนเหมือนแน่นอน!

พอถึงวันจริง ตั้งใจว่าจะตื่นไปหาอะไรกินแถวๆ สถานที่จัด ปรากฏว่าตื่นสายกว่าที่ตั้งใจไว้ไปชั่วโมงนึง ก็เลยไม่ทันได้หาอะไรกิน ไปถึงก็ต้องไปต่อแถวรอเข้างานเลย

งานจัดที่ クレオ大阪南 เป็นอาคารที่มีฮอลล์เล็กๆ ซึ่งมีที่นั่งแค่ 404 ที่นั่ง มายก้อด นี่มันเล็กมาก!! เล็กกว่าหอประชุมโรงเรียนเก่าเราตั้งหลายเท่า!! ตอนจะลงรถไฟที่สถานี 喜連瓜破 ก็กลัวหลงทางนิดนึงเพราะไม่เคยไปแถวนั้นมาก่อน ปรากฏว่าพอลงจากรถปุ๊บก็เจอคนสะพายอิตะแบ็กไทกะคุงเดินนำหน้า เราเลยเดินตามไปทันทีเพราะรู้เลยว่ามีที่หมายเดียวกันแน่นอน (เวลาไปอีเวนท์เราใช้วิธีนี้บ่อยมาก รีบมองหาพวกเดียวกันแล้วเดินตามๆ ไป ได้ผลดีนักแล) 

ไปถึงหน้าสถานที่จัดงานก็เจอคนต่อแถวตามหมายเลขบัตรคิวบนไปรษณียบัตรกันอยู่ ตอนแรกเป็นการเรียงแบบคร่าวๆ เช่น 0-100 ให้ต่อแถวตรงนี้นะ 100-200 ไปต่อตรงนู้นนะ ยังไม่ต้องต่อแถวแบบเรียงเลขโดยละเอียด สต๊าฟจะมาเรียกตามลำดับเลขอีกทีตอนที่ให้เข้าไปด้านใน ของเราอยู่ลำดับที่ 277 ก็ไปต่อแถวอยู่ตรงมุมตึก ระหว่างรอก็สังเกตคนรอบข้างเรื่อยเปื่อย ทุกคนมีกู๊ดส์ติดตัวมายกเว้นเรา (เรามีแต่กู๊ดส์โอเวอร์เดอะเรนโบว์กับยูคุงเลยไม่อยากติดมาเพราะไม่มีใครมาเลย…)

รออยู่พักใหญ่กว่าจะถึงคิวตัวเองเข้าไปด้านใน โชว์แค่ไปรษณียบัตรก็เข้าไปได้เลย ไม่ต้องโชว์บัตรประจำตัวอื่นๆ พอเข้าไปแล้วด้านหน้าฮอลล์จะมีกล่องแปะชื่อนักพากย์ที่มาวันนี้ เอาไว้ใส่ของขวัญ กล่องของทาคุจัง (ยาชิโระ ทาคุ คนพากย์คาเครุ) ของเยอะมากกกกกก เต็มกล่องจนล้นออกมาข้างนอก ป๊อปเกินหน้าเกินตาคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด!! ส่วนของทาสุคุมีเยอะรองลงมา แต่ก็แค่ประมาณ 1/3 ของทาคุจัง เห็นคนให้จดหมายเปล่าๆ ก็เยอะอยู่ ปกติถ้าเราไม่มีของจะให้เราจะไม่เขียนจดหมายเลย แต่อันที่จริงให้แต่จดหมายอย่างเดียวก็ไม่แปลกสินะ

หลังจากเลยด่านกล่องของขวัญมาแล้ว ก่อนเข้าฮอลล์จะมีสต๊าฟคนนึงคอยตรวจกระเป๋า เข้าไปด้านในแล้วก็จะมีสต๊าฟอีกคนคอยต้อนให้เข้าไปนั่งทีละแถว ที่นั่งเราอยู่ริมทางเดินแถวกลางๆ

s_hall2

แม้จะไม่ได้อยู่แถวหน้าๆ แต่นี่มันเป็นที่นั่งที่เทพมาก!!!!!!! เพราะที่นั่งเราอยู่ตรงกับระดับสายตาทาสุคุพอดีเป๊ะ แบบเป๊ะมากจริง แล้วทาสุคุยืนอยู่ฝั่งเราด้วย รู้สึกได้สบตากันบ่อยมาก (คิดไปเอง) 

พอคนเข้ามานั่งที่กันเรียบร้อย ถึงบ่ายสองปุ๊บก็มีเสียงผู้หญิงประกาศต้อนรับทุกคนที่มางานในวันนี้ พอได้ยินเสียงประกาศ เราก็ เฮ้ยยยยยย!!! ในใจรุนแรงมาก เพราะจำได้ว่าเสียงประกาศเป็นเสียงของนิชิซัง โปรดิวเซอร์ของคิงปุริ!!!!!!! (ไหนใครบอกจะไม่ลงหลุมนะ ทำไมรู้ตัวอีกทีจำเสียงโปรดิวเซอร์ได้แล้ว………) 

นิชิซังประกาศจบ ม่านบนเวทีที่ปิดอยู่ก็เปิดออก เผยให้เห็นเทราชิมะ จุนตะซัง (คนพากย์ชินคุง) ยืนอยู่ตรงโพเดียม ทาสุคุใช้แขนขาเกาะโพเดียมอยู่ ทาคุจังยืนพิงโต๊ะหันหลังให้เวที และอิการาชิ มาซาชิซัง (คนพากย์มินาโตะ) เล่นกายกรรมทำท่าหกกบ คือใช้มือยันพื้นแล้วยกตัวให้ลอยขึ้นมา นี่ทุกคนเล่นอะไรกันอยู่เหรอ………..

ทั้งสี่คนอยู่นิ่งๆ แบบนั้นแป๊บนึง แล้วทาสุคุที่เกาะโพเดียมอยู่ก็หงายหลังลงมาทำหน้าตลกๆ หลังจากนั้นทาสุคุกับทาคุจังก็มายืนกลางเวที ปล่อยให้อิการาชิซังหกกบอยู่ตามลำพังพักใหญ่ จนกระทั่งอิการาชิซังเลิกเล่นแล้วทุกคนถึงได้มาคุยกันว่าเมื่อกี้ทำอะไรกัน ทาสุคุอธิบายว่าเมื่อกี้ตัวเองทำท่าที่สื่อถึง 蝉の一生=ชีวิตของจักจั่น ทาสุคุอธิบายว่าช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวๆ แล้ว จักจั่นในหน้าร้อนก็ตายกันไปหมดแล้วก็เลยคิดถึงขึ้นมา อะไรประมาณนี้ ส่วนทาคุจังกับอิการาชิซังก็อธิบายเหมือนกันว่าตัวเองทำอะไร แต่เราจำไม่ได้ พื้นที่ในสมองที่กักเก็บความทรงจำวันนั้นได้โดนทาสุคุครอบงำไปหมดแล้ว 5555555555

ช่วงทักทายและแนะนำตัวนี่จำไม่ได้ว่าคุยกันอีท่าไหนอยู่ดีๆ ทาสุคุกับอิการาชิซังก็ไปแย่งกันจับชายเสื้อทาคุจัง ทาสุคุทำท่าจะถลกเสื้อทาคุจังด้วย ทาคุจังเลยวิ่งหนีจ้าละหวั่น สนุกสนานกันใหญ่!

อ้อ ทาคุจังทักทายว่า「わんばんこ〜!」ด้วยเสียงคาเครุด้วยนะ ชอบ!!! น่ารัก!!!!!!!

ทักทายกันเสร็จแล้วก็เข้าช่วงทอล์ก ช่วงแรกของทอล์กให้ตอบคำถามทีละคนว่าคนไหนมีความใส่ใจในการร้องคาแรคเตอร์ซองก์คราวนี้ยังไงบ้าง เริ่มจากจุนตะก่อน จุนตะบอกว่าใส่ใจกับการออกเสียงภาษาอังกฤษมากเป็นพิเศษเพราะตัวเองไม่เก่งภาษาอังกฤษเลย เพราะงั้นต้องระวังไม่ให้ออกเสียงแล้วฟังดูเหมือนพยายามจะเท่มากเกินไป แต่ก็ต้องไม่ห่วยเกินไปจนฟังไม่รู้เรื่อง

ตอนคุยเรื่องภาษาอังกฤษกันตลกมาก 55555555 จุนตะบอกว่าตัวเองออกเสียงตัว L กับ R ผิดๆ ถูกๆ ทาสุคุกับทาคุจังก็ยุให้จุนตะกับอิการาชิซังคุยกันเป็นภาษาอังกฤษ แล้วอิการาชิก็หันไปพูดกับจุนตะว่า “L” “R” จนทาสุคุกับทาคุจังต้องบอกว่า แบบนี้มันไม่ใช่บทสนทนาแล้ว!! อารมณ์ตอนนั้นเหมือนดูตลกคาเฟ่……… 555555555555

พอถึงตาทาสุคุ ทาสุคุก็บอกว่าตอนร้องเพลงไทกะเนี่ย คีย์ท่อนฮุคมันสูงๆ เฮฮาๆ แล้วอยู่ดีๆ ก็ลงต่ำ ตรงเนี้ยต้องใส่ใจมากเป็นพิเศษ ระหว่างอธิบายทาสุคุก็ร้องท่อนฮุคให้ฟังสดๆ (เพราะมาก!!! ไม่อยากจะอวย แต่เพราะมากมาก!!!!!) แล้วก็ใช้มือทำท่าคีย์สูงๆ ต่ำๆ ประกอบด้วย น่ารัก!!

ของคาเครุ ทาคุจังบอกว่าตรงที่ใส่ใจมากที่สุดคือตรงที่ต้องพูดว่า “chara emo night” ซึ่งทาคุจังพูดด้วยเสียงแบบเดียวกับในเพลงเป๊ะๆ จุนตะเลยบอกว่า ว้าว!! ของจริงแหละ!!!

พูดถึงคำว่า chara emo night แล้ว ท่อนนี้เป็นท่อนที่หลายๆ คนขำมาก เราฟังตอนแรกก็ขำ แต่ไม่คิดว่าคนอื่นจะขำด้วย ตอนไปนอนโรงแรมคิงปุริ พอพีวีโฆษณาเปิดเพลงนี้ คนที่นั่งในเลานจ์ขำท่อนนี้กันเต็มที่มาก พอมาอีเวนท์นี้ตอนก่อนเริ่มงานจะมีเปิดคาแรคเตอร์ซองก์วนไปเรื่อยๆ หลายๆ คนก็ขำท่อนนี้อีกเหมือนกัน แปลว่าตลกแบบเป็นสากลอย่างแท้จริง 555555555

ส่วนของมินาโตะ อิการาชิซังบอกว่า เพลงโฮมสวีทโฮมนั่นแหละคือมินาโตะ กรุณาไปฟังกันด้วยนะครับ ……ตอบไม่ตรงคำถามอย่างแรง 555555555 งานนี้ตลกอิการาชิซังเยอะมาก เป็นคนที่สร้างสีสันที่สุดในงานนี้ละ คือเป็นคนคอยพูดยิงมุกแล้วปล่อยให้อีกสามคนคอยตบมุกตลอด เหนื่อยแทนอีกสามคนมาก 555555555

คำถามต่อมาคือให้พูดถึงความรู้สึกที่มีต่อเพลงของสมาชิกที่ไม่ได้มาในวันนี้

ทาสุคุโดนให้พูดถึงเพลงของยูกิโนะโจ ทาสุคุบอกว่าเป็นเพลงที่เนื้อเพลงดูตั้งอกตั้งใจสื่อความหมายดี ในขณะที่ย้อนกลับมามองเพลงของไทกะแล้วพบว่าเป็นเพลงที่ไม่ได้สื่อเรื่องของตัวเองเลย มีแต่เรื่องของคาซึกิซังเต็มไปหมด (โอ้ยยยยย ชอบประโยคนี้มาก ไม่ได้ชอบไทคาซึหรือคาซึไท แต่ชอบการที่ไทกะเป็นติ่งคาซึกิเซมไป เราว่าเป็นโมเอ้แฟคเตอร์ประการสำคัญของไทกะเลยนะ) ทาสุคุมีการฮัมเพลงท่อนฮุคพร้อมกับดีไซน์ท่ารำคาบุกิให้ดูด้วยนะ!!

ส่วนทาคุจัง พอโดนถามถึงเพลงเลโอคุง ทาคุจังก็พูดเสียงเบาๆ ว่า คาวาอี้ (นั่นสินะ!! ยังต้องถามอีกเหรอ!!) ทาคุจังบอกว่ามันมหัศจรรย์มากเลยนะที่คนร้องเพลงนั้นเป็นผู้ชาย จุนตะเลยเสริมด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจังมากว่า เป็นปาฏิหาริย์เลยแหละ แล้วหลังจากนั้นทาคุจังกับจุนตะก็ผลัดกันพูดชมเลโอคุง แต่จุนตะดูจะชมอย่างจริงจังกว่ามาก สมเป็นแฟนบอยน้องเลโออย่างแท้จริง แล้วจุนตะก็บอกว่าเอาไว้เราไปฟังเพลงเลโอคุงแล้วมาผลัดกันบอกความรู้สึกกันเถอะ ….รู้สึกกลัวความพยายามชักจูงเพื่อนๆ เข้าลัทธิเลโอคุงของจุนตะมาก 5555555555

อิการาชิซังโดนถามถึงเพลงของยูคุง (จุนตะที่เป็นพิธีกรไม่ได้พูดว่ายู แต่พูดว่า Zeus รู้สึกประทับใจ 55555555) อิการาชิซังบอกว่าตัวเองเข้าใจการที่ยูคุงเรียกตัวเองว่าซูสนะ เพราะตัวเองก็มีพี่สาวเหมือนกัน ความเป็นน้องชายเนี่ยทำให้รู้สึกด้อยๆ ยังไงไม่รู้ แล้วยูคุงเนี่ยมีทั้งพี่สาวสุดเก่ง แฟนพี่สาวก็โคตรเทพอีก เพราะงั้นยูคุงเลยต้องเรียกตัวเองว่าซูสและพยายามทำตัวเข้มแข็งเพื่อชดเชยปมด้อยเหล่านี้

ระหว่างที่อิการาชิซังพูด อีกสามคนตั้งอกตั้งใจฟังมาก แล้วพอพูดจบ ทาสุคุก็บอกว่า นี่พูดมาตั้งห้านาที ไม่ได้พูดถึงเรื่องเพลงเลยนี่นา ตึงงงงงงงง 5555555555 จุนตะที่เป็นพิธีกรเลยบอกว่าให้พูดถึงเพลงนะ! เพลง! ไม่ใช่คาแรคเตอร์ อิการาชิซังเลยทำหน้างงๆ บอกว่าอ้าว เมื่อกี้ก็พูดไปแล้วไง นั่นแหละความรู้สึกที่มีต่อเพลง แล้วประเด็นนี้ก็จบไปแบบงงๆ

คำถามต่อมาถามว่า ในบรรดาตัวละครคิงปุริเนี่ย คิดว่าจับใครมาร้องเพลงดูเอทกับใครแล้วจะน่าสนใจที่สุด?

จุนตะตอบว่า นั่นสินะ ก็ต้องเป็น ชินกับ…..(เว้นช่วงนานมาก) เลโอคุง!!!! เป็นคำตอบที่เรามั่นใจว่าทุกคนในที่นั้นเดาได้ 55555555555 เอาจริงๆ ขนาดเราไม่ได้ติดตามจุนตะเป็นการส่วนตัวยังรับรู้ได้ถึงความเป็นติ่งน้องเลโอของเค้า (เคยเห็นมาอวดกู๊ดส์น้องเลโอในทวิตเตอร์อยู่หลายที นี่ขนาดเราไม่ได้ฟอลโล่เค้านะ…) จุนตะอธิบายว่าคู่นี้น่าสนใจตรงที่ตอนแรกชินเข้าใจผิดคิดว่าเลโอคุงเป็นผู้หญิง ดังนั้นถ้าจับสองคนนี้มาร้องเพลงคู่กันมันก็อาจจะออกมาเหมือนเพลงคู่ชายหญิงก็ได้นะ จะมีสักกี่คนที่ทำแบบนี้ได้ มีแค่เลโอเท่านั้นแหละ! (อยากบอกว่าอาโอยโชตะก็ทำได้ค่ะ 5555555555555)

ส่วนทาสุคุ เป็นคนที่เราชอบคำตอบมาก!! จริงๆ แล้วก็ชอบของทุกคนเลย แต่ชอบของทาสุคุเป็นพิเศษ (ไม่ได้ลำเอียงจริงๆ นะ!) ทาสุคุบอกว่า ทาคุจังเคยตอบคำถามสัมภาษณ์เกี่ยวกับคาเครุเอาไว้ว่า จริงๆ แล้วคาเครุเป็นเด็กขี้เหงา ซึ่งทาสุคุรู้สึกประทับใจมาก

พอฟังแล้วทาคุจังที่ยืนข้างๆ ทาสุคุเลยช่วยอธิบายว่า ตอนนั้นโดนถามว่าคาเครุอยากได้ของขวัญเป็นอะไร ทาคุจังเลยคิดว่าคาเครุน่าจะเป็นเด็กขี้เหงาคนนึงเพราะเป็นทายาทไซบัตสึ คงไม่ค่อยมีเพื่อน ดังนั้นสิ่งที่คาเครุต้องการเป็นของขวัญคงเป็นแค่ขอให้เพื่อนๆ อยู่ด้วยเท่านั้นแหละ (ชอบตอนทาคุจังอธิบายตรงนี้มาก เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่เค้าพูดด้วยสีหน้าจริงจัง นอกนั้นทุกคนจะเล่นตลกแข่งกันตลอดเวลา…)

ทาคุจังอธิบายจบแล้ว ทาสุคุก็เลยบอกว่า เพราะงั้นก็เลยอยากให้คาเครุร้องเพลงคู่กับตัวเอง พร้อมกับทำสีหน้าเศร้าสร้อยก้มมองพื้น คือเล่นใหญ่มาก 55555555555 พอทาคุจังถามว่า เอ๊ะ หมายความว่าคาเครุกับไทกะเหรอ??? ทาสุคุก็ตอบว่าไม่ใช่ กับฉันนี่แหละ คาเครุกับฮาตานากะ ทาสุคุ ทุกคนฟังแล้วก็เลยร้อง เอ๊ะ???? ขึ้นมาพร้อมกันแบบงงๆ ตลกมาก 5555555555

ทาสุคุบอกว่าในเมื่อคาเครุเป็นคนขี้เหงาแบบนั้น ฉันก็จะไม่ปล่อยให้คาเครุอยู่คนเดียวเด็ดขาด!! (俺がカケルを一人にしない!!!) ประโยคนี้จะว่าเซอร์วิสคาเคไทก็ไม่เชิง เพราะทาสุคุบอกเองว่าไม่ใช่ไทกะแต่เป็นฮาตานากะ แม่ยกคาเคไทต้องมีการสับสนกันบ้าง 555555555555 จุนตะฟังแล้วก็ช่วยชงว่าแบบนั้นมันจะงงๆ นะ ชวนไทกะไปด้วยมั้ย ทาสุคุก็บอกว่าได้ๆ งั้นก็เป็นฉัน ไทกะ คาเครุ!! ทาคุจังเลยโวยวายๆ ว่า เอ๊า ถ้าเป็นอย่างนั้นคราวนี้ฉันก็เหงาสิ รวมฉันเข้าไปด้วยสิ!! (ตอนทาคุจังพูดประโยคนี้เอ็นดูเยอะมาก น่ารัก!!!!!) สรุปแล้วคำตอบข้อนี้ของทาสุคุก็เลยกลายเป็น ทาสุคุ คาเครุ ไทกะ ทาคุจัง เมมเบอร์เยอะไปอี๊กกกกก

พอถึงตาทาคุจังก็ตลกมากกกกกกก ทาคุจังตอบว่าอยากเห็นเลโอคุงดูเอทกับอเล็กซานเดอร์ พอตอบปุ๊บ จุนตะทำหน้าซีเรียสทันที แบบไม่พอใจที่จะให้เลโอคุงไปดูเอทกับคนอื่นที่ไม่ใช่ชินคุง 555555555555 แล้วทาคุจังก็อธิบายว่าเวลาเลโอคุงกับอเล็กอยู่ด้วยกันน่าจะแปลกใหม่ดี แล้วทาคุจังก็ทำท่าเป็นเลโอคุงวิ่งไล่อเล็กพร้อมร้องเรียกว่า อเล็กจัง! อเล็กจัง! (นึกภาพตามแล้วก็เริ่มอยากเห็นคู่นี้ดูเอทกันขึ้นมาจริงๆ…) แต่จุนตะทำหน้าบูดมากแล้วก็บ่นๆ ใส่ทาคุจัง (ทำไมต้องหึงเลโอคุงออกหน้าออกตาขนาดนี้คะ) ทาสุคุที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างสองคนเลยทำท่าหันรีหันขวาง ลนลานๆ (แบบโคตรน่ารัก) แล้วตบมุกปิดท้ายว่า ขากลับให้สองคนนี้นั่งชินคังเซนคนละตู้ดีมั้ย? (ตลกคาเฟ่กันอีกแล้ว!)

ส่วนของอิการาชิซังก็ตอบแบบงงๆ ไม่ตรงคำถามอีกเช่นเคย เค้าให้เลือกตัวละครมาดูเอทกัน อิการาชิซังดันตอบว่าอยากให้ยูคุงร้องเพลงที่อิโตะจังกับโคจิแต่ง ใครสักคนเลยบอกว่าแบบนั้นมันก็ไม่ใช่ดูเอทสิ อิการาชิซังก็แก้ว่าไม่ใช่ๆ อยากให้ยูคุง โคจิ อิโตะจังร้องเพลงด้วยกัน ทุกคนเลยงงๆ ว่าแบบนี้มันดูเอทตรงไหนหา?? แล้วอิการาชิซังก็พยายามอธิบายแบบงงๆ อยู่นานโดยมีอีกสามคนคอยทักท้วง จนสุดท้ายจุนตะที่เป็นพิธีกรต้องบอกว่าที่เหลือเอาไว้ไปอธิบายในทวิตเตอร์แล้วกันนะ ซึ่งสุดท้ายเค้าก็มาอธิบายในทวิตเตอร์จริงๆ

พอถามครบหมดก็เข้าสู่ช่วงโฆษณานิดหน่อย จุนตะบอกว่าจะเรียกชินคุงมาโฆษณา แล้วก็ตะโกนเรียกชิน ส่วนทาคุจังก็ตะโกนว่า “ชินจวังงงงง” ด้วยเสียงคาเครุ ฮืออออออออ น่ารักอ้ะ ไม่ได้ชอบทาคุจังเป็นพิเศษแต่รู้สึกว่าเค้าก็ขยันเซอร์วิสดีนะ

หลังจากนั้นจุนตะก็พูดว่า 「みんなに言いたいことがありまーす!」 เสร็จแล้วทั้งสี่คนก็ยื่นไมค์ใส่คนดูพร้อมๆ กัน คนดูก็พร้อมใจกันตอบว่า 「なーにー?」 โดยไม่จำเป็นต้องนัดแนะอะไร ทุกคนล้วนผ่านการเข้าไปตะโกนในโรงมาอย่างโชกโชนสินะ….

หมดช่วงโฆษณาซึ่งไม่มีข้อมูลอะไรใหม่ๆ ก็เข้าสู่ช่วงอำลาอาลัย ช่วงอำลาไม่ค่อยมีอะไรมาก ให้พูดลาทีละคน ทุกคนก็พูดประมาณว่าขอบคุณสำหรับการสนับสนุน ต่อจากนี้ไปก็ขอให้ช่วยเป็นกำลังใจให้คิงปุริต่อไปนะ บลาๆๆ ประมาณนี้

ช่วงทอล์กใช้เวลาประมาณห้าสิบนาทีเอง สั้นมากกกกกกก จริงๆ แล้วยังมีรายละเอียดเยอะกว่านี้มาก แต่จำไม่ค่อยได้เพราะทุกคนขยันชงมุกตบมุกเหลือเกิน แถมบางช่วงเราก็สติหลุดๆ ไปเพราะมัวแต่จ้องหน้าทาสุคุ (ใช้คำว่าจ้อง… ซึ่งก็จ้องจริงๆ) ยิ่งเวลาทาสุคุมองมาแถวๆ เรานะ โอ้ยยยยย บนเวทีคุยอะไรกันเหรอ เนื้อหาไม่ผ่านสมองแล้วจ้าาาาาาา

เก็บตกช่วงทอล์ก

  • มีช่วงนึงที่จุนตะ ทาคุจัง กับอิการาชิซังแย่งกันพูดอะไรสักอย่าง แล้วทาสุคุยืนเฉยๆ ไม่ได้เข้าร่วมถกเถียงด้วย ทาสุคุก็มองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที มองหน้าทุกคนสลับไปมา จนได้จังหวะพูดแทรก ทาสุคุเลยบอกว่า ขอกลับก่อนแล้วกันนะ แล้วก็ทำท่าจะเดินไปหลังเวที ทาคุจังกับจุนตะเลยรีบเข้าไปคว้าตัวไว้ ตล๊กกกกก 555555555555
  • อันนี้พีคมาก ทาคุจังจะพูดถึงเพลงดรามาติกเลิฟ ซึ่งเรียกย่อๆ ได้ว่า โดราบุ แต่ทาคุจังดันพูดผิด ไปพูดว่า โดอาระ ซึ่งเป็นชื่อย่อของเพลง DRIVE A LIVE ของไอดอลมาสเตอร์ที่ทาคุจังก็พากย์เหมือนกัน พอเผลอพูดผิดไปพูดเพลงของเรื่องอื่น อีกสามคนเลยต้องรีบบอกว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรนะ! ไม่เป็นไรนะ! มันช่วยไม่ได้จริงๆ! ส่วนทาคุจังก็ยืมกุมหน้าหัวเราะเจื่อนๆ ช็อตนี้ทั้งฮาทั้งน่ารัก (*´ェ`*)
  • ทาสุคุไฮเปอร์มากกกกกกกก ยืนนิ่งไม่ได้เลย หลุกหลิกตลอดเวลา เราว่าทาสุคุดูทำตัวสบายๆ และเป็นธรรมชาติกว่าตอนขึ้นเวที AFA เยอะเลย คงเพราะคราวนี้อยู่ในประเทศตัวเองแถมออกงานกับเมมเบอร์ที่คุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว ก็เลยรับส่งมุกกันได้ลื่นไหลและไร้อาการเกร็งใดๆ (มีอาการงงบ้างเวลาฟังคำตอบอิการาชิซัง แต่จุดนั้นทุกคนล้วนงงกันหมด ไม่เป็นไร)
  • บางทีก็เหนื่อยแทนทาสุคุที่ต้องคอยตบมุก ส่วนใหญ่ทาคุจังจะช่วยตบมุกแหละ แต่บางทีพอทาคุจังหันไปชงมุกแข่งกับอีกสองคน ทาสุคุก็ต้องคอยตบมุกให้ทุกคน มีรอบนึงทาสุคุถึงกับบอกว่าทำไมนี่ทุกคนชงมุกกันหมดเลย ไม่มีใครคอยตบมุกเลย (จุดนั้นทาสุคุคงขี้เกียจตบมุกแล้ว 555555555)

พอจบช่วงทอล์กทั้งสี่คนก็จะกลับไปหลังเวทีแป๊บนึง ให้สต๊าฟมาจัดที่บนเวทีเพื่อเตรียมเข้าสู่ช่วงไฮทัช สต๊าฟจะเอาโต๊ะมาตั้งไว้บนเวที เอาไว้คั่นระหว่างสี่คนนั้นกับแฟนๆ แล้วให้แฟนๆ เรียงแถวขึ้นไปทีละแถว

แถวแรกๆ ไฮทัชแบบคึกกันมาก ฝั่งนักพากย์ก็คึก ฝั่งแฟนๆ ก็คึก แค่นั่งดูอยู่ห่างๆ ยังขำ ช่วงแรกๆ สี่คนนั้นจะไฮทัชแล้วส่งเสียงเฮฮากันดังมาก ทั้ง เย้! คัมม่อน! แล้วสักพักก็แปะมือไปหลายๆ คนก็จะเริ่มเปลี่ยนมาตะโกนว่า เบิร์นนิ่ง!! แทน

พอถึงคิวเราทุกคนจะเริ่มเนือยๆ ลง สงสัยหมดแรง 555555555555 ตอนเดินขึ้นเวทีตื่นเต้นมากกกกกก ฮืออออออ ลำดับการยืนของสี่คนนั้นคือ จุนตะ ทาสุคุ ทาคุจัง อิการาชิซัง เพราะงั้นเราจะได้แปะมือกับทาสุคุเป็นคนที่สอง

ตอนแรกคิดว่าแค่แปะมือคงไม่แดเมจมาก มันน่าจะแค่เสี้ยววินาทีเดียว ไม่ถึงขั้นสติหลุดหรอกมั้ง ปรากฏว่าพอแปะมือกับทาสุคุ ทาสุคุก็มองหน้าเรา ยิ้มกว้าง แล้วก็พูดว่า “อาริกาโต้” เท่านั้นแหละจ้าาาาาาาาาาา โอ้โห๊ววววววววววว วิญญาณหลุดไปเลย สมองขาวโพลนไปหมด ตอนแปะมือกับทาคุจังและอิการาชิซังที่อยู่ถัดมานี่กระทำไปด้วยกายหยาบอันว่างเปล่าเท่านั้น จิตของข้าพเจ้าได้หลุดลอยไปสู่พาราไดซ์แล้ว บ๊ายบายยยยยยยย

นี่เราพยายามนึกหน้าทาคุจังตอนแปะมือกับเรามาหลายรอบแล้ว นึกยังไงก็นึกไม่ออก ความทรงจำส่วนนั้นหลุดไปเลยจริงๆ ราวกับยาชิโระ ทาคุกับอิการาชิ มาซาชิไม่มีอยู่จริง……….

แต่เราดันจำช็อตถัดจากแปะมือกับอิการาชิซังเสร็จแล้วได้แม่นมาก 555555555 พอเดินเลยโต๊ะออกมาจะเจอผู้หญิงเสื้อแดงใส่แมสก์ยืนโค้งให้ทุกคนที่ไฮทัชเสร็จแล้ว เราเล็งมาตั้งแต่ยังไม่ขึ้นเวทีแล้วว่านั่นมัน!!! นิชิซัง!!!!! คุณโปรดิวเซอร์!!!!!!! กรี๊ดในใจเยอะมากเพราะไม่นึกว่าเค้าจะออกมาให้เห็น ตอนเดินผ่านนิชิซังเราเลยหันไปผงกหัวเบาๆ หนึ่งที นิชิซังก็ผงกตอบ จบ (จริงๆ แล้วอยากพุ่งเข้าไปจับมือแล้วบอกว่าตั้งตารอภาคต่ออยู่นะคะ ขอเพลงใหม่ฮิโระด้วยจะดีมาก! แต่ใครจะไปกล้าทำแบบนั้น จะบ้าเหรอ) 

ไฮทัชเสร็จแล้วก็กลับเลย แม้จะมีความคิดว่า เอ๊ ไปดักรอแถวๆ สถานีชินโอซาก้าดีมั้ยน้า ยังไงก็คงกลับชินคังเซนกันสิน้า แต่เราก็ไม่ได้ไปดักรอจริงหรอกนะ หิว ไปหาข้าวกินดีกว่า แค่รอยยิ้มและคำว่าอาริกาโต้ของทาสุคุก็ทำให้โลกเต็มไปด้วยประกายแสงแห่งพริซึ่มแล้ว ไม่ขออะไรมากกว่านี้อีกแล้ว นี่เดินออกมาจากฮอลล์มองไปทางไหนก็รู้สึกโลกมันระยิบระยับไปหมด

ก่อนกลับไปถ่ายรูปโปสเตอร์หน้างานเป็นที่ระลึกหนึ่งแชะ อาาาา ประกายแสงแห่งพริซึ่มมีอยู่จริง!!!!

img_1739-1

กลับห้องมาแล้วก็จ้องมือตัวเองอยู่นานมากกว่าจะทำใจล้างได้ อาาาาาาา มือนี้ที่ได้รับประกายแสงแห่งพริซึ่มมาจากทาสุคุ เป็นครั้งแรกที่เห็นประกายแสงวิบวับแผ่ซ่านออกมาจากมือของตัวเอง (เราอาการหนักมาก เรารู้ตัว)

img_1740

จริงๆ แล้วเพื่อนแนะนำว่าให้ทาแฮนด์ครีมเพื่อให้มือนุ่มเป็นที่จดจำ เราก็มีความคิดนั้นตั้งแต่วันที่ได้ไปรษณียบัตรแล้ว (ตกใจมากที่เพื่อนก็คิด แต่เพื่อนบอกว่ามันน่าจะเป็นความคิดพื้นฐานเลยนะ ….อ้าวเหรอ 555555555) แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทาเพราะคิดว่าแค่ตบมือแปะๆ คนละทีมันจะสัมผัสถึงความนุ่มได้มากมายแค่ไหนกัน ซึ่งก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ นั่นแหละ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก 555555555

พอกลับมาแล้วก็ตามเช็กทวีตทั้งสี่คนแล้วก็พบว่าทุกคนลงรูป! ทำดีมากค่ะ!

เป็นอีเวนท์สั้นๆ ที่สนุกมากจริง ขำเยอะมาก เขินด้วย อัลบั้มสองแผ่นคุ้มแล้ว!!! ขอบคุณทั้งสี่คนมากค่ะ รอดูภาคต่ออยู่นะ (≧ω≦)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s