Prince of Stride (Overall review)

เพิ่งเล่นเกม Prince of Stride จบไปรอบเดียว แต่ประทับใจมากจนรู้สึกอยากเขียนถึงเกมนี้ซักหน่อย เพราะถ้ารอเล่นจนจบหมดทุกรูทแล้วค่อยมาเขียนคงอีกนานนนน ถึงตอนนั้นอาจจะลืมความรู้สึกตอนเล่นรอบแรกไปแล้ว

เกมนี้เป็นโอโตเมะเกมแนวกีฬา ซึ่งเป็นแนวที่เราไม่เคยเล่นมาก่อน ถ้ามองในแง่โอโตเมะเกมแล้วรู้สึกแปลกใหม่มาก แต่อีกด้านนึงความกีฬ๊าาากีฬาของเรื่องนี้ก็เป็นบรรยากาศที่คุ้นเคยมาจากฝั่งการ์ตูนทั้งหลายเช่นกัน เกมนี้ทำให้เรานึกถึงคุโรบาสบ่อยมาก เพราะความกีฬ๊ากีฬาส่วนนึง และเพราะนักพากย์หลักๆ ซ้ำกับคุโรบาสเยอะมาก แค่ทีมตัวเอกอย่างโฮนันก็มีรุ่นปาฏิหาริย์อยู่ตั้งสี่คนแล้ว…

ความที่เป็นเกมแนวกีฬา องค์ประกอบของเกมนี้มันเลยโคตรจะการ์ตูนกีฬา มีการฟอร์มทีม ตามหาสมาชิก หาสปอนเซอร์ ซ้อม ซ้อม ซ้อม แข่ง แข่งเสร็จก็ไปกินเลี้ยงฉลอง แล้วก็กลับมาซ้อม ซ้อม ติวหนังสือสอบ ซ้อม เข้าค่าย แข่ง ซ้อม ซ้อม แข่ง มีดราม่าในชมรมบ้างประปราย ดราม่ากับโรงเรียนอื่นอีกประปราย โรงเรียนคู่แข่งก็มีทั้งพวกที่เท่ขโมยซีนทีมตัวเอกและพวกที่เล่นสกปรกจนอยากจับหักขาให้วิ่งไม่ได้อีกเลย เล่นแล้วรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอ่านการ์ตูนกีฬามากกว่าเล่นเกมจีบหนุ่ม ระหว่างเล่นก็คิดตลอดเวลาว่าเนื้อเรื่องมันน่าจะเหมาะกับทำอนิเมะมากกว่าทำเกมมั้ย? แต่ทำเกมแล้วมันก็เล่าอะไรๆ ได้มากกว่าอนิเมะเยอะแหละ ถึงจะคิดว่าเหมาะกับอนิเมะมากกว่า แต่เราก็ชอบเกมนี้พอสมควรอยู่ดี

ว่าแล้วก็มาเมาท์ทีละหัวข้อ (แบบพยายามไม่สปอยล์หนักๆ)

 

  • เนื้อเรื่อง

เกมนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสไตรด์ กีฬาสมมติซึ่งสามารถอธิบายได้ง่ายๆ ว่ามันคือฟรีรันนิ่งแบบวิ่งผลัด ดังนั้นจึงต้องเล่นกันเป็นทีม ในหนึ่งทีมจะมีนักวิ่ง 5 คน กับคนคอยให้สัญญาณนักวิ่งอีกคนที่เรียกว่า “รีเลชันเนอร์” ซึ่งนางเอกของเกมนี่แหละจะรับบทรีเลชันเนอร์ประจำทีม ส่วนหนุ่มๆ นักวิ่งก็ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งกันไป

เนื้อเรื่องเกมนี้ดูเผินๆ เหมือนจะไม่มีอะไร ช่วงแรกๆ ออกแนวฟื้นฟูชมรมที่กำลังจะโดนยุบ พอชมรมเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วก็ค่อยๆ แข่งไปทีละแมทช์ ชนะบ้าง แพ้บ้าง มุ่งสู่การพิชิตทั่วประเทศตามสไตล์แนวกีฬา ซึ่งเส้นเรื่องหลักมันมีแค่นั้นแหละ แต่ระหว่างทางมันจะมีเรื่องราวของแต่ละคนโผล่มาคนละนิดคนละหน่อย มีปัญหาโน่นนี่นั่นโผล่มาให้ทีมช่วยกันแก้ ช่วยกันฝ่าฟัน ซึ่งซับพลอตยิบย่อยทั้งหลายที่แทรกมาในเกมก็น่าสนใจและกระตุ้นความอยากเห็นพอสมควร บางช่วงเล่นแล้ววางไม่ลงเลยทีเดียว

และ… สักพักก็จะเริ่มมีอะไรเวอร์ๆ โผล่มาเช่นเดียวกับการ์ตูนกีฬาทั้งหลาย อย่างคุโรบาสมีเข้าโซน ปรินซ์ออฟเทนนิสมีแยกร่าง เล่นกายกรรม อัญเชิญไดโนเสาร์ ภาวะไร้ตัวตน (ทำไมเยอะ!) เรื่องนี้ก็มีพลังเทเลพาธ พลังที่นักวิ่งและรีเลชันเนอร์สามารถสื่อจิตใจถึงกันได้โดยตรงโดยไม่ต้องพูดอะไรออกมา แหม่ ครบถ้วนทุกองค์ประกอบการ์ตูนกีฬาจริงๆ นะ (และไอ้การเทเลพาธนี่จะทวีความเวอร์ขึ้นเรื่อยๆ ด้วย…)

สิ่งที่ชอบในเนื้อเรื่องเกมนี้คือมันโคตตตตตตตรรรรรรชีวิตวัยรุ่น โคตร 青春 ถึงบางทีจะรู้สึกว่าปมดราม่าแต่ละปมจะไปไม่ค่อยสุดเท่าไหร่และคลี่คลายง่ายไปหน่อย แต่การที่เนื้อเรื่องไม่มีอะไรหนักหนาสาหัสมากก็ดีไปอีกแบบ เล่นแล้วผ่อนคลายสบายใจดี (*´ェ`*)

นอกจากนั้น ตลอดเกมนี้จะมีการย้ำเรื่องความสำคัญของรีเลชั่นบ่อยมาก ย้ำว่าสไตรด์ไม่ใช่กีฬาที่ต่างคนต่างวิ่ง แต่เป็นกีฬาที่ทีมต้องสื่อใจถึงกัน บลาๆๆ ซึ่งเราชอบตรงที่เน้นย้ำความสำคัญของทีมมากเลย นี่ก็จุดนึงที่โคตร 青春 อยากให้อนิเมะแสดงจุดนี้ออกมาให้น่าประทับใจได้เหมือนในเกม

อย่างไรก็ตาม การที่เนื้อเรื่องเกมนี้วนเวียนอยู่กับการวิ่ง พูดคำว่าวิ่งกันตลอดเวลา ทำให้เล่นแล้วจะอยากวิ่งมาก แต่จะว่าเกมมันสร้างแรงบันดาลใจก็ไม่เชิง ปัญหาคือเรานี่แหละคล้อยตามง่ายเกินไป…

ส่วนเนื้อเรื่องในด้านความโอโตเมะอาจจะน่าผิดหวังสำหรับคนที่คาดหวังว่ามันจะต้องหวานกิ๊บกิ้ว เพราะฉากสวีทชวนเขินมันไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ ความโอโตเมะน้อยกว่าความโชเน็นเยอะเลย

 

  • ระบบ

เกมนี้ไม่ค่อยมีชอยส์ให้เราเลือกคำพูดตัวละครเท่าไหร่ แต่ทุกๆ วันในเกมเราจะต้องเลือกว่าวันนี้จะไปซ้อมกับใครในชมรม บางครั้งช่วงที่ให้เลือกคนที่จะไปซ้อมด้วยนี่จะมีกิจกรรมอื่นๆ โผล่มาให้เลือก เช่น ชักชวนสมาชิกเข้าชมรม

การเลือกกิจกรรมจะส่งผลต่อการเกิดอีเวนท์กับสกิลของตัวละคร ระบบแบบนี้ถ้าเล่นแบบสะเปะสะปะคงลำบากตรงที่ต้องมานั่งเล่นรูทรวมหลายๆ รอบเพื่อเก็บอีเวนท์ แต่ถ้าเล่นแบบดูไกด์ที่คนอื่นเขียนไว้เรียบร้อยจะช่วยประหยัดเวลาเล่นรูทรวมไปได้เยอะมาก แล้วรูทรวมเกมนี้ก็ยาวเหลือเกิน อีเวนท์ยิบย่อยเยอะมาก เล่นไปประมาณสิบชั่วโมงกว่าจะถึงจุดที่แยกเข้ารูทตัวละคร ถ้าเล่นรอบแรกเก็บอีเวนท์ตัวละครหลักได้หมด พอเล่นรอบสองก็จะไม่ต้องมานั่งสคิปรูทรวมละ โหลดเซฟจากตรงที่แยกรูทแล้วเข้ารูทคนอื่นได้เลย

ส่วนระบบตอนแข่งวิ่งจะเป็นเหมือนมินิเกมเล็กๆ เล็กมาก ผู้เล่นแทบไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจาก

① เลือกว่าใครจะวิ่งตำแหน่งไหน

stride_runnerselect

② คอยกดปุ่มให้ตรงจังหวะตอนนักวิ่งแท็กมือกันเปลี่ยนผลัด

striderelation

③ กดเลือกคำพูดในใจนักวิ่งตอนเข้าผลัดสุดท้ายให้ถูกต้อง

stride_telepath

ส่วนเวลาวิ่งจริงๆ จะเป็นแบบอัตโนมัติทั้งหมด ผู้เล่นมีหน้าที่นั่งดูตัวละคร (ซึ่งกลายเป็นจุดเล็กๆ ในแผนที่) วิ่งแข่งพลางคุยโน่นนี่นั่นไปพลาง ส่วนใหญ่ระหว่างวิ่งจะพูดจาข่มกันไปมา ตรงนี้มีข้อเสียนิดหน่อยคือตัวอักษรบทพูดวิ่งเร็วมากกก อ่านไม่ทัน ฟังเอาง่ายกว่า

ฉากวิ่งอาจดูไม่สมเป็นฉากวิ่งเท่าไหร่เพราะเกมจะให้เราดูแต่แผนที่ ต้องอาศัยพลังจินตนาการของตัวเองนึกภาพตัวละครวิ่งแข่งกันขึ้นมาเอง นานๆ ทีก็จะมีภาพสไตล์มังงะแทรกมาในฉากสำคัญๆ (บอกแล้วว่านี่มันการ์ตูนกีฬา)

tomoeniisan

amatsukun

แต่บางทีมันก็ลุ้นดีเหมือนกันนะว่าตกลงแมทช์นี้เราจะชนะมั้ย คือมันมีบางแมทช์ที่ต่อให้ซ้อมมาดีแค่ไหน กดตรงจังหวะเป๊ะอย่างไร เกมมันก็จะบังคับให้เราแพ้อยู่ดี OTL

ระบบเกมอาจจะไม่หวือหวาอะไร แต่ก็ไม่มีจุดที่ชวนปวดหัวหรืออยากบ่นเป็นพิเศษ แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะ

  • ภาพ&เพลง

ตอนแรกเฉยๆ กับลายเส้นเกมนี้ แต่เล่นไปเล่นมาชักจะชอบมากขึ้นเรื่อยๆ ซีจีก็วาดออกมาน่ารักงุ้งงิ้งดี (〃ω〃) แถมภาพสไตล์มังงะที่แทรกมาในฉากวิ่งยังช่วยให้งานภาพดูหลากหลายขึ้นด้วย

ส่วนภาพฉากหลังต่างๆ ก็ค่อนข้างเรียล เกมนี้จะมีฉากไปวิ่งตามสถานที่ต่างๆ ในเมืองอยู่เยอะ ฉากหลังของแต่ละที่ก็ทำออกมาแบบชวนให้ภาพบรรยากาศสถานที่จริงลอยมาเลย หรือเพราะฉากในเกมนี้มีแต่ที่ดังๆ ที่เราเคยไปมาแล้วก็ไม่รู้แฮะ พอเอาสถานที่จริงมาใช้เป็นฉากเลยนึกภาพตามง่ายหน่อย

ส่วนเพลง ไม่รู้สึกประทับใจ BGM เป็นพิเศษ แต่เพลงเปิด เพลงปิด และ Insert song ดีงามมากกกกก ตอนแรกไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงให้มาโมร้องเพลงเปิด และทำไมถึงให้ทีมโรงเรียนมาโมซึ่งเป็นทีมคู่แข่งร้องเพลงปิด แต่พอเล่นจบแล้วเข้าใจแล้ว ฮือ โรงเรียนไซเซช่างดีงาม ออกอัลบั้มมาเลยเถอะได้โปรด มาแค่สองสามเพลงมันไม่พอออออ

 

  • ตัวละคร

เกมนี้เป็นที่ฮือฮาว่าตัวละครเยอะมากกกกกกกกก ใช้นักพากย์หรูหราแบบทิ้งขว้างมากกกก หนึ่งในความสนุกของการเล่นเกมนี้คือการทายนักพากย์ เวลาเจอเสียงคุ้นๆ แต่นึกไม่ออกซะทีว่าเสียงใครจะหงุดหงิดมาก 55555555

ถึงจะมีตัวละครเยอะและอุดมนักพากย์มากมายก็จริง แต่ส่วนใหญ่พวกทีมคู่แข่งเนี่ยโผล่มากันไม่เยอะหรอก โผล่มาวิ่งแข่งกันเสร็จแล้วก็ไป ถ้าใครเล็งตัวประกอบเกมนี้ไว้ก็อาจจะผิดหวังเรื่องบทน้อย มีไม่กี่ทีมที่ได้โผล่มาหลายรอบ และมีทีมโรงเรียนไซเซที่เด่นเกินหน้าเกินตาชาวบ้านไปไกลมาก

พวกตัวละครจากทีมคู่แข่งทั้งหลายก็มีคาแรคเตอร์สารพัดสารพัน แต่โดยรวมแล้วรู้สึกจะมีพวกคนพิลึกๆ เต็มไปหมด มีตั้งแต่พิลึกน้อยไปจนถึงพวกที่ชวนสงสัยว่าอีนี่ใช่มนุษย์โลกแน่เหรอ? ที่พูดอยู่นี่ภาษาคน? และไอ้ความพิลึกของตัวประกอบทั้งหลายนี่แหละทำให้เกมสนุกมากเวลาทีมคู่แข่งมาเจอทีมตัวเอก บทพูดของตัวละครมีสีสันเหลือเกิน หาคนปกติไม่ค่อยจะเจอ

ส่วนตัวละครหลักในทีมของผู้เล่นจะมีคนที่จีบได้อยู่ห้าคน ซึ่งห้าคนนี้เอาไว้เล่นแล้วค่อยมาพูดถึงอีกที ข้ามๆ ไปก่อน วันนี้อยากกรี๊ดแต่ตัวประกอบ

ทีมตัวเอกมีตัวละครที่จีบไม่ได้แต่หวีดมากกกกกกกกกกกก คือดันเซนเซ อาจารย์ที่ปรึกษาชมรมสไตรด์ ดันเซนเซเป็นคนที่เข้มงวดทั้งในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมและอาจารย์สอนภาษาญี่ปุ่น แต่หลายๆ ครั้งก็ใจดีมากกกกกกกกกก หล่อมากกกกกกกกกกก เสียงนุ่มมากกกกกกกกกก (ประเด็นอยู่ตรงข้อหลังสุด)

dansensei

คาแรคเตอร์อาจารย์คนนี้อาจจะไม่ได้เผ็ดอะไรมากมาย แต่เห็นหน้าทีไรปวดใจทุกที ทำไมเกมถึงไม่ให้จีบคะะะะะ แล้วเซนเซจะทำดีกับหนูไปทำมัยยยยยยยย 。゜( ゚´Д`゜)゜。

ตอนที่เซนเซน่ารักที่สุดคืออีเวนท์เซนเซป่วย แล้วเด็กๆ ในชมรมบุกไปเยี่ยมถึงบ้าน เซนเซตอนป่วยๆ น่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน (*´ェ`*)

ตัวประกอบที่เข้าขั้นชอบพอสมควรอีกสองคนคือสองพี่น้องคาโมดะจากโรงเรียนมิฮาชิ สองคนนี้ตอนออกมาทีแรกอยากเตะมาก พูดจากวนประสาท แต่พอแข่งแพ้ทีมนางเอกไปรอบนึงแล้วกลับมาแบบนิสัยดีขึ้นเยอะมากกกกกกกกกกกกกก โมเมนต์ที่หนุ่มผมดำนิสัยเสียตอนแรกกลับมาพูดจาเดเระใส่ตอนหลังนี่มัน ฮริ้งงงงงงงง (*´ω`*)

kamodakyodai

แต่จริงๆ แล้วเราชอบคนพี่ (CV: ฮานาเอะคุง♥) มากกว่านิดหน่อย

kamodayukun

ช่วงแรกๆ พี่น้องคู่นี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยถูกกัน …หรือจริงๆ แล้วควรจะบอกว่าคนน้องดูเกลียดพี่อยู่ฝ่ายเดียว ส่วนคนพี่ก็ชอบคิดว่าตัวเองด้อยกว่าน้อง แต่ตอนหลังสองพี่น้องจะโผล่มาอีกครั้งแบบรักกันดี (จนรู้สึกว่าถ้ามีโมเมนต์มากกว่านี้คงชิปคู่นี้ไปแล้ว เสียดายออกมาน้อยไปหน่อย) ชอบตรงที่ถึงจะเป็นตัวประกอบแต่ก็มีพัฒนาการให้เห็น และเป็นพัฒนาการที่น่ารักมาก ชอบทีมนี้จนอยากให้ทำภาคแยกของทีมนี้ออกมาเลย แต่ขอเล่นเป็นคนพี่ไปจีบคนน้องจะดีมาก #เดี๋ยว

ตัวประกอบอีกทีมที่ค่อนข้างเด่นและเรียกได้ว่าเป็นลาสต์บอสของเกมคือทีมคะเคียวอิน

kakyoin

ชอบทีมนี้เพราะนักพากย์แซ่บ แค่นั้น แต่ในแง่ความเป็นทีมแล้วรู้สึกไม่มีอะไรดึงดูดใจ เพราะตามเนื้อเรื่องแล้วทีมนี้เป็นทีมที่เพิ่งสร้างใหม่โดยดึงคนเก่งๆ มาเข้าทีม เป็นทีมที่เขียนบทมาให้เป็นลาสต์บอสโดยเฉพาะ แต่ตัวทีมกลับไม่มีสตอรี่ที่น่าสนใจเท่าไหร่ แอบเสียดายนิดๆ เพราะส่วนใหญ่ทีมลาสต์บอสในการ์ตูนกีฬา (สรุปว่าจัดเข้าประเภทการ์ตูนไปแล้ว…) มักจะมีดราม่าน่าสนใจ แต่ปัญหาของตัวละครในทีมนี้มันออกจะเป็นปัญหาส่วนตัวของแต่ละคนมากกว่า

นอกจากบรรดานักกีฬาแล้วเกมนี้ยังมีตัวประกอบอื่นๆ พอหอมปากหอมคอ ซึ่งในบรรดาตัวประกอบเหล่านั้น คุณน้าของนางเอกน่ารักที่สุดดดดดดดดดดดดดด ฮืออออออออออออออ

ojisan

มีการป้อนข้าวเวลาป่วยด้วย อะไรเนี่ยยยยยยยยยยย คนนี้ก็อยากจีบบบบบบบบบบบบบบบบ จีบแบบจบแบบน้าหลานก็พอ ขอแค่มีรูทคุณน้าให้ฉันหน่อยได้โปรดดดดดดดดดด /คุกเข่าอ้อนวอนผู้ผลิตเกม

 

  • GALAXY STANDARD

อันที่จริงหัวข้อนี้เป็น subset ของหัวข้อตัวละครอีกที แต่จงใจแยกออกมาด้วยความลำเอียง

GALAXY STANDARD คือชื่อวงไอดอลในเรื่องนี้ …แต่แน่นอนว่านี่มันเกมกีฬา อยู่ดีๆ มีไอดอลกรุ๊ปโผล่มาเฉยๆ คงจะประหลาดไป ไอดอลกลุ่มนี้จึงรับบทเป็นทั้งไอดอลและเป็นนักวิ่งคู่แข่งในเวลาเดียวกัน ซึ่งพวกเค้าเหล่านี้ก็คือทีมโรงเรียนไซเซที่กรี๊ดๆ ไปแล้วเมื่อกี้นั่นเอง!

อันที่จริงไซเซเป็นทีมที่เราคิดไว้ตั้งแต่ยังไม่เล่นเกมนี้ว่าถ้าเล่นเมื่อไหร่ต้องตกหลุมทีมนี้แน่นอน ปกติก็แพ้ทางไอดอลจะแย่แล้ว นี่ยังเป็นไอดอลที่นำโดย CV:มิยาโนะ มาโมรุ อีกต่างหาก พอได้เล่นแล้วก็ปลื้มทีมนี้ตามคาด ชอบมากกกกก เวลาได้เจอไซเซจะดีใจมากกกกกก ฮือออออ รักทุกคนในไซเซ ชอบทุกฉากที่ไซเซออกมา

รู้สึกขอบคุณมากที่ไซเซมีบทเยอะมากกกกกกก ชอบไซเซทั้งในแง่ความเป็นทีมสไตรด์คู่แข่งของทีมตัวเอก และในแง่ความเป็นไอดอล

ด้านความเป็นทีมสไตรด์ ไซเซเป็นทีมที่น่ารักมากกกกกก♥♥♥ ถึงจะเป็นทีมคู่แข่งแต่ก็ไม่เคยทำตัวเป็นศัตรูกับทีมโฮนันของนางเอกเลย ออกจะคอยช่วยเหลืออยู่บ่อยๆ ทั้งชวนไปเข้าค่ายฝึกซ้อมด้วยกัน ชวนไปออกรายการทีวีด้วยกัน คอยพูดให้กำลังใจ ฯลฯ เกือบทุกคนในไซเซดูชอบโฮนันมากกกกก ชอบที่สองทีมนี้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เฮฮาด้วยกันได้เสมอทุกครั้งที่เจอ ชอบทีมนี้จนรู้สึกอยากให้เป็นลาสต์บอสมากกว่าคะเคียวอิน อยากเจอกันในรอบชิงมากกว่า TvT

ชอบอีเวนท์ตีปิงปองกับไซเซมาก น่ารักกกกกกกก ฮื้ออออ เรย์จิซังงงงงง♥

ส่วนด้านความเป็นไอดอลวงกาแลคซี่สแตนดาร์ดนั้น เด็กๆ พวกนี้โปรมาก ทำได้ทุกอย่างตั้งแต่ร้องเพลง ถ่ายแบบ ยันจัดรายการวาไรตี้ เวลามีแข่งสไตรด์ทีไร กาแลคซี่สแตนดาร์ดก็ต้องไปขึ้นเวทีร้องเพลงเปิดงานทู้กกกกกที ร้องเสร็จก็ไปแข่งวิ่งต่อ อื้อหือ ถ้านี่เป็นความจริงคงมีคนเป็นลมตายไปแล้ว

ชอบตรงที่เวลาทีมนี้เข้าโหมดไอดอลปุ๊บ ตัวละครอื่นๆ ก็จะเข้าโหมดติ่งทันที 55555555555 ขนาดทาเครุกับริคุที่อยู่ทีมตัวเอกยังเป็นแฟนเพลงวงนี้ ชอบเวลาริคุกรี๊ดกร๊าดเรย์จิซัง ส่วนทาเครุถึงจะทำหน้าตายแต่ก็ดูชอบวงนี้ไม่น้อย เคยชมว่าเพลงในอัลบั้มเพราะมากด้วยนะ!

สิ่งนึงที่ชอบมากในทีมนี้คือ มีการบูมด้วย!!!!!! เท่าที่เล่นจบไปรอบนึงเจอฉากบูมอยู่สองรอบ ขำก๊ากจนปวดท้องทั้งสองรอบเลย จริงๆ มันควรจะเป็นฉากเรียกขวัญกำลังใจที่เท่มาก แต่ขอโทษนะ ได้ยินเสียงมาโมตะโกนท่อนแรกว่า MUST BE STRONG ก็ขำน้ำตาไหลละะะะะ

reijisan

galaxystandard

บูมกาแลคซี่สแตนดาร์ดเต็มๆ มีอยู่ว่า

Must be STRONG!
Must be RIGHT!
Must be!
Got you!!
GALAXY STANDARD
BEAUTIFUL EIGHT!

ตรง BEAUTIFUL EIGHT! ตอนท้ายนี่มีคำอธิบายในเรื่องด้วยว่าเป็นท่อนเฉพาะของกาแลคซี่สแตนดาร์ดรุ่นนี้ซึ่งเป็นรุ่นที่แปดเท่านั้น มีความหมายว่ารุ่นที่แปดผู้งดงาม ส่วนรุ่นก่อนๆ ก็จะปิดท้ายด้วยท่อนที่แตกต่างกันไป (มีหลายรุ่นด้วยอ้ะะะ ตกลงวงนี้คืออะไร J Soul Brothers เหรอ?) ซึ่งท่อนสุดท้ายนี่จะเป็นท่อนที่รุ่นพี่ตั้งมาให้แบบน่าอายๆ เป็นการจงใจแกล้งรุ่นน้อง แย่มาก 555555555

อยากเห็นฉากบูมของวงนี้ในอนิเมะมาก ถ้าไม่มีจะโกรธ! ส่วนฉากร้องเพลงคิดว่ายังไงก็คงมีอยู่แล้วแหละ …มั้ง?

ในทีมนี้เราชอบสุวะ เรย์จิที่มาโมพากย์มากที่สุด กรี๊ดทุกฉากที่ออกมา ทุกฉากตรงตามตัวอักษรจริงๆ ไม่ได้จงใจพูดเวอร์ เพราะเรย์จิเนี่ยเป็นตัวละครที่โคตรจะโอโตเมะเกมที่สุดในเกมแล้ว แต่ถึงยังไงคนอื่นๆ ในทีมก็น่ารักมากกกกกกเช่นกัน (≧ω≦)

สิ่งนึงที่ประทับใจมากในบรรดาตัวละครรองๆ ของทีมนี้ (เรียกว่าตัวละครรองเพราะจีบไม่ได้ แต่ทุกคนก็ค่อนข้างเด่นกว่าทีมอื่นมากอยู่ดี) คือทาสุกุที่ทัตซึนพากย์จะพูดสำเนียงเกียวโตตลอดเวลา แปลกใหม่มาก!!!!!

tasuku

เราว่าไซเซเป็นทีมที่ถูกเขียนบทมาเพื่อให้คนเล่นหลงรักจริงๆ นะ เป็นทีมที่เห็นได้ชัดว่าพิเศษกว่าทีมอื่น ขนาดตอนแข่งกับไซเซยังมีเพลงประกอบเป็นเพลงที่ทีมนี้ร้องเองเลย ในขณะที่ของทีมอื่นเป็นเพลงธรรมดา ยกเว้นแมตช์สุดท้ายกับลาสต์บอสที่มีเพลงพิเศษเหมือนกัน

จริงๆ แล้วมีเรื่องอยากกรี๊ดเรย์จิเยอะมาก แต่กะว่าเล่นจบแล้วก็คงอยากกรี๊ดอีก เอาไว้ค่อยมากรี๊ดทีเดียวแล้วกัน นี่ขนาดยังไม่ได้เล่นรูทเรย์จิยังตกหลุมแรงมาก ฮืออออ ชอบคาแรคเตอร์เรย์จิมาก คงเพราะแอบเห็นภาพซ้อนกับอิจิโนะเสะ โทคิยะนิดนึงมั้ง (จริงๆ แล้วก็ไม่นิด…) 

โดยสรุปแล้ว Prince of Stride เป็นเกมที่ชอบมากกว่าที่คิดมากกกกก อาจเพราะเล่นโดยไม่คาดหวังอะไรด้วยมั้ง พอเล่นแล้วเจอเรื่องผิดคาดเยอะแยะเลยสนุกมาก ตอนนี้เลยหันไปคาดหวังกับอนิเมะสูงมาก อนิเมะอาจจะเสนอเรื่องราวออกมาไม่ละเอียดเท่าเกม แต่แค่ได้เห็นฉากวิ่งทั้งหลายที่ไม่ได้เห็นในเกมก็น่าสนุกแล้วแหละ

ที่สำคัญ ตั้งตารอฉากไลฟ์คอนเสิร์ตของกาแลคซี่สแตนดาร์ดอยู่นะ! อย่าให้ผิดหวังล่ะ!

2 comments on “Prince of Stride (Overall review)

  1. KeyLaSi says:

    ป๊าดดดดดดดดดดดดด ยังจะมีความเหนือมนุษย์กันอีกแล้วเรอะะะะะะะะะะะ ไม่นะค๊ะะะะะะะะ อย่าเหมาว่าการ์ตูนกีฬาเป็นงี้ทุกเรื่อง ไดยะของพรี่ย์ไม่เหนือมนุษย์กันซักนีสค่ะ!!!

    ไอ้ธีมเกี่ยวกับ teamwork แล้วก็การสื่อถึงใจกันนี่ชักมาบ่อยจนเริ่มเอียนนะคะ… คือก็ดี… แต่ชักทำให้รู้สึกว่า นี่สังคมญี่ปุ่นมันต่างคนต่างอยู่กันแปลกแยกกันจนต้องสร้างธีมอะไรแบบนี้มาให้คนมีปฏิสัมพันธ์กันแล้วเหรอ… (ฮา) กีฬาอะไรที่เหมือนจะไม่ต้อง teamwork ก็ได้นี่ก็เลือกทำให้มันต้องการ teamwork จนได้อะ เจอบ่อยละมันกลายเป็นรู้สึกยัดเยียดมากกว่าจะอินกับความสัมพันธ์ของตัวละครแปลกๆ เพราะเหมือนพล้อตมันมาตามขนบมาก เริ่มเรื่อง-มีปม-ขัดแย้ง-คลี่คลายได้ด้วยความช่วยเหลือของเพื่อนๆ-แฮปปี้เอน ไรเงี้ย…

    โอคิอายุเซนเซย์ของหนูชิมิค๊ะะะะะะะะ แอร๊ยยยยยยยยยยยยย กรี๊ดให้ดังๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดด อนิเมขอให้มีบทเยอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    อะไรนะ มีวงไอดอลเป็นนักวิ่ง!!!! คืออะลัยยยยยยยยยยยยย ทำอาชีพเสริมกันเยอะไปนะ!!!

    พรูดดดด มัสบีสตรองงงงงงงงงงง 55555555555555555555555

    Like

    • chutipuk says:

      โอว ถ้าอ่านแนวโชเน็นหรือกีฬามากๆ อาจจะเอียนเรื่องทีมเวิร์คจริงๆ ก็ได้นะคะ…. คือขนาดพวกการ์ตูนต่อสู้ทั้งหลายยังชอบใช้พลังมิตรภาพกันเลยนี่เนอะ อารมณ์เหมือนไม่รู้จะงัดอะไรไปสู้กับพวกคู่แข่งเก่งๆ แล้วก็ใช้พลังมิตรภาพละกัน ง่ายดี 55555555 พอมาเจอในโอโตเมะเกมแล้วมันแปลกใหม่ดีนะคะ ไม่คิดว่าจะเจออะไรแบบนี้ในเกมจีบหนุ่ม (ฮา) แต่ถ้าเป็นอนิเมะแล้วอาจจะน่าเบื่อก็ได้ เพราะมันก็ออกจะจำเจพอสมควร OTL

      โอคิอายุเซนเซเสียงหล่อมากกกกกกกกกกกกกค่ะ แออออออออออออ แต่เกรงว่าอนิเมะจะบทไม่เยอะเท่าไหร่เพราะตัวละครเยอะเหลือเกิ๊น TvT

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s