Okamoto Nobuhiko in AFATH 2015

ไปงาน AFA มาสามวันติด แต่สองวันแรกไปเป็นสต๊าฟ วันนี้เพิ่งได้ไปแบบคนเดินงานทั่วไปเพราะตั้งใจจะไปดูโนบุฮิโกะคุงโดยเฉพาะ

ประทับใจวันนี้มาก ฮืออออออออ ขอกรี๊ดโนบุฮิโกะคุงแบบเน้นๆ

 

※ คำเตือน: เอนทรีนี้คิโม่ย

 

  • โนบุคุงขึ้นเวทีบ่ายโมง เราไปถึงไบเทคเที่ยงๆ เห็นว่าเที่ยงครึ่งมีสเตจของเลิฟไลฟ์เลยยังไม่เข้าไป รอคนดูจากสเตจนั้นออกก่อนค่อยเข้า
  • ปรากฏว่าเป็นการตัดสินใจที่ผิด เพราะแถวหน้าๆ แทบไม่เดินออกกันเลย
  • ดังนั้นจึงได้ที่นั่งแถวกลางๆ มาแทน
  • รอบข้างเป็นผู้ชายหมดเลย ตอนแรกก็แปลกใจที่มีผู้ชายนั่งดูสเตจโนบุคุงกันเยอะ
  • มาคิดได้ทีหลังว่า อ๋อ สงสัยรอดูศิลปินในไลฟ์คืนนี้ออกมาทักทายหลังสเตจนี้กัน
  • แล้วก็ใช่จริงๆ เพราะรอบข้างเต็มไปด้วยติ่ง fripSide
  • ส่วนติ่งโนบุคุงไปกองกันอยู่ข้างหน้าหมดเลย รู้เพราะได้ยินเสียงกรี๊ดมาจากข้างหน้าชัดมาก ขณะที่รอบข้างเราช่วงแรกๆ กริบมาก
  • ตอนแรกเลยไม่กล้ากรี๊ดเท่าไหร่ แต่ช่วงท้ายๆ เริ่มไม่สนสายตาใคร ถึงกับตะโกนแบบเบาๆ (?) ว่า 結婚しよう #อาการหนักใช้ได้
  • เอาจริงเราว่าเสียงกรี๊ดก็ไม่ถึงขั้นถล่มทลายอะไรมากนะ คือเวลาไปดูอีเวนท์นักพากย์ที่ญี่ปุ่นนี่กรี๊ดหูดับตับไหม้แบบอยากปิดหู แต่งานนี้เสียงกรี๊ดกองอยู่โซนเดียวชัดเจนเลย
  • ตอนโนบุคุงออกมาตรงเวที เราและเพื่อนหันมามองหน้ากันและถามกันว่า เอาเสื้อป้าที่ไหนมาใส่คะ? เสื้อย้วยมาก
  • แต่โนบุคุงใส่แล้วก็น่ารักแหละค่ะ ฮิๆๆๆๆๆๆๆ (///ω///)
  • ช่วงที่โนบุคุงขึ้นเวที รู้สึกอยากเป็นลมหลายรอบมาก
  • ตัวไหลลงจากเก้าอี้หลายรอบมากเช่นกัน
  • โอยยยยยยย น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
  • นี่ขนาดไม่เคยดูและอ่าน 暗殺教室 มาก่อนเลยนะ ดูสเตจนี้จบแล้วอยากดูขึ้นมาเลย
  • มานึกทบทวนตอนนี้รู้สึกจำเนื้อหาบนสเตจไม่ค่อยได้เลย คงเพราะไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ขอบพระคุณเพื่อนที่ไปด้วยกันที่คอยช่วยอธิบาย
  • รู้สึกว่าโนบุฮิโกะคุงได้พูดน้อยเพราะพิธีกรต้องแปลกันสองต่อ จากญี่ปุ่นเป็นอังกฤษ แล้วจากอังกฤษเป็นไทยอีกที
  • แต่ทุกครั้งที่โนบุคุงเปิดปาก อิชั้นรู้สึกอยากสลบตัลหลอด
  • ทำไมพูดอะไรก็โมเอ้ไปหมด ฮืออออออ
  • ชอบตอนที่โนบุคุงพูดถึงจุนจุน แล้วพิธีกรเรียกผิดว่า ฟุคุยามะเซนเซ โนบุคุงบอกว่าเรียกฟุคุยามะเซนเซก็ไม่ผิดนะ
  • โนบุคุงบ่นว่าเสียดายที่คราวนี้ไม่มีเวลาเลยไม่ได้ไปเที่ยวอยุธยา โฮฮฮฮ มาอีกแบบไพรเวทมั้ยคะ เดี๋ยวพาเที่ยวเอง รับรองจ่ายให้ทุกอย่าง (เดี๋ยวนะ)
  • มีคำถามนึงฉายภาพจากอนิเมะ 暗殺教室 แล้วถามโนบุคุงว่า เห็นภาพนี้แล้วรู้สึกยังไง
  • เป็นภาพลูกกลมๆ อะไรซักอย่างที่มีหน้าโคโระเซนเซ แล้วตัวละครที่โนบุคุงพากย์ยืนมองลงไป
  • โนบุคุงตอบว่าอยากเหยียบ
  • โอยยยยยย มาเหยียบหน้าเก๊าแทนมั้ยคะะะะะะะะ (/////ー/////)
  • ตั้งแต่รู้ว่าโนบุคุงจะมาไทยก็ลุ้นมากว่าจะพูดภาษาไทยว่าอะไร มาไทยทั้งทียังไงก็ต้องพูดแน่นอนใช่มะ
  • และโนบุคุงพูดว่า “น่า รัก มาก”
  • แบบชัดถ้อยชัดคำ
  • /ตายคาที่
  • ตอนพากย์สดดีงามมากมากมากมากมากมากมากมากมากมากมากมาก
  • ชอบมากตรงที่มีการให้พากย์หลายๆ อารมณ์ หลายๆ แบบ ทั้งแบบยั่วโมโห แบบเป็นมิตร ซึ่งจะแบบไหนก็ดีงามหมด
  • ชอบสุดคือตอนที่โนบุคุงทำหน้า ドヤ顔 แล้วพากย์ไปด้วย
  • โอยๆๆๆๆๆ ตายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
  • ขอพูดอีกรอบ มาเหยียบหน้าเก๊าแทนโคโระเซนเซก็ได้นะ (/////ー/////)
  • ชอบเวลาโนบุคุงทำหน้างงๆ ใส่พิธีกร โมเอ้เมิ่กกกกกกกกกกกกกกกก
  • เวลาพูดภาษาอังกฤษนิดๆ หน่อยๆ ก็น่ารัก
  • ที่จริงก็น่ารักหมดทุกเวลา (*´ω`*)
  • ดูสเตจของโนบุคุงจบแล้วอยากไปอีเวนท์นักพากย์ที่นู่นจัง โฮฮฮฮ
  • ขอบคุณทุกคนไม่ว่าใครก็ตามที่ทำให้เวทีนี้เกิดขึ้นที่นี่วันนี้ในเมืองไทย /กราบเบญจางคประดิษฐ์
  • ค่าบัตรห้าร้อยคุ้มเวอร์มาก ดูสเตจโนบุคุงอย่างเดียวก็คุ้มแล้ว
  • หลังสเตจโนบุคุงเป็นสเตจที่ศิลปินออกมาทักทาย
  • May’n จังน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกก
  • /จบ
  • เอนทรีนี้เน้นกรี๊ดผู้ชาย
  • หลังจบสเตจที่นักร้องมาทักทายแล้วก็ลงไปเดินงานข้างล่างพอเป็นพิธี
  • แวะไปคุยกับนากานิชิซังที่เป็นโปรดิวเซอร์ของฟาฟเนอร์ที่บูธ StarChild ว่าเมื่อกี้ไปดูโนบุฮิโกะคุงมา (เพราะโนบุคุงพากย์ฟาฟเนอร์ด้วย)
  • บอกนากานิชิซังไปว่ากลับบ้านแล้วจะดูฟาฟเนอร์ภาคใหม่แบบจริงจังเพราะโนบุฮิโกะคุง
  • (แต่สเตจเมื่อกี้มันสเตจ 暗殺教室 นี่นา…….)
  • เดินวนในงานเสร็จอย่างรวดเร็ว ซื้อเข็มกลัดอุตะปุริมาอย่างเดียว นอกนั้นไม่รู้สึกว่ามีของอะไรน่าซื้อเป็นพิเศษ
  • ตอนบ่ายสามครึ่งลองขึ้นไปตรงจุดแจกลายเซ็น เพราะไม่มีอะไรทำ ไปดู May’n แจกลายเซ็นหน่อยก็แล้วกัน
  • ระหว่างรอ May’n เดินออกมา fripSide ก็เดินกลับมาจากห้องสัมภาษณ์และผ่านหน้าไปแบบใกล้มาก แต่ไม่ตื่นเต้นอะไรเลยเพราะไม่เคยฟังเพลงวงนี้ซักเพลง
  • มีคนเอามะม่วงใส่ตะกร้ามาให้ May’n แบบแพคสวยงามมาก พอถามว่าซื้อมาจากไหน ทำไมมะม่วงสวยสดงดงามจัง เค้าก็บอกว่าคัดสรรมาอย่างดีจากที่บ้านเค้าเอง โหย เจ๋งง่ะ อยากเอามะม่วงที่บ้านมาให้ศิลปินมั่ง
  • พอ May’n แจกลายเซ็นเสร็จ คนแถวนั้นก็สลายตัวกันหมด
  • เหลือเราและเพื่อนๆ ยืนเมาท์กันเองกับเพื่อนอีกคนที่วันนี้เป็นสต๊าฟด้านใน
  • ตรงจุดที่ยืนเมาท์นั่นมันคือหน้าทางเข้าออกห้องพักศิลปิน
  • เลยให้เพื่อนเข้าไปดูข้างในว่าโนบุฮิโกะคุงยังอยู่มั้ย กลับไปรึยัง
  • ที่ให้เข้าไปดูก็ไม่ได้หวังอะไรนะ แค่อยากรู้ว่าโมเมนต์นั้นได้ยืนอยู่ในแอเรียใกล้ๆ กันรึเปล่า
  • เพื่อนเข้าไปสืบและออกมาบอกว่า ห้องพักของทีม 暗殺教室 ปิดประตูอยู่
  • ตอนนั้นเลยเลิกหวังเรื่องโนบุฮิโกะคุงโดยสิ้นเชิง เพราะคิดว่าเผลอๆ อาจจะกลับไปแล้วด้วยซ้ำ
  • ระหว่างนั้นอาโออิ เอรุ และดีเจคาซึก็เดินผ่านไปแบบใกล้มากเช่นกัน
  • แต่อิชั้นเลิกตื่นเต้นกับศิลปินไปนานแล้ว ในหัวโฟกัสแต่โนบุคุงโนบุคุงโนบุคุงโนบุคุงโนบุคุง
  • ระหว่างยืนเมาท์ก็บ่นๆ กันว่าทำไมโนบุคุงไม่ออกมาเดินเล่นในงานให้เจอใกล้ๆ เหมือนศิลปินคนอื่นๆ มั้งว้า
  • อย่าง angela นี่ไปนั่งกินข้าวในฟู้ดคอร์ทเลยนะ ชิลไปมั้ยชีวิต 555555555
  • และขณะบ่นรอบที่สิบล้านว่าทำไมโนบุคุงไม่โผล่มาให้เห็นเลย
  • ชุติภัคก็หันไปทางขวา
  • เห็นเสื้อย้วยๆ มาแต่ไกล ในระยะราวร้อยเมตร
  • คำพูดพลันขาดห้วง
  • โลกทั้งโลกหยุดเคลื่อนไหว
  • ท้องฟ้ากลับสดใส
  • ลมหายใจ เหมือนหยุดไปในห้ว—- พอเถอะ จะร้องเพลงทำไม
  • สิ่งที่เกิดขึ้นจริงคือร้อง ฮึ้ยยยยยย!!!!!!!!!!!!! ดังมาก
  • ดังจนคนแถวนั้นหันมามองกันพรึ่บ!
  • เพื่อนที่กำลังยืนเมาท์ๆ กันอยู่ก็หันควับไปตามสายตาข้าพเจ้า
  • ทุกคนจึงพบกับโนบุคุงที่กำลังเดินตรงมา
  • เดินตรงมา
  • และตรงมา
  • ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
  • ระยะห่างระหว่างเราสองค่อยๆ หดสั้นลง
  • เค้าไม่ได้เดินมาหาเราหรอก แต่เรายืนคุยกันหน้าประตูที่เค้าจะเดินมาเข้าไง
  • ภาพที่เกิดขึ้นจึงเหมือนกับเค้ากำลังเดินตรงมาหาเรา
  • #มโนคือชนะ
  • ณ จุดนั้นหัวใจเหมือนจะหยุดเต้น
  • แต่พยายามแอ๊บหน้านิ่งสุดชีวิต ไม่ให้โนบุคุงตกใจ
  • ขณะที่โนบุคุงกำลังจะเดินผ่าน รู้สึกว่า เอ๊ะ ควรพูดอะไรหน่อยมั้ย ยืนเฉยๆ แบบระริกระรี้มันแปลกๆ นะ
  • สิ่งที่พูดออกไปโดยอัตโนมัติคือ “โอะสึคาเระซามะเดส”
  • ทำตัวเหมือนเป็นสต๊าฟ………..
  • ความจริงแล้วโนบุคุงอาจจะคิดว่าเราและเพื่อนๆ เป็นสต๊าฟก็ได้นะ
  • เพราะตอนเดินผ่านเค้าผงกหัวให้นิดนึงด้วย
  • สบตากันด้วยนะ
  • แอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
  • ไม่ไหว มือสั่น ใจสั่นไปหมด
  • ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เจอในระยะใกล้ขนาดนี้ ใกล้แบบยื่นมือออกไปไฮทัชได้เลย ห่างไม่เกินเมตร
  • แต่ทำอะไรมากกว่ายืนชื่นชมไม่ได้นะ ถ่ายรูปไม่ได้ด้วย
  • ได้แต่เก็บโมเมนต์นั้นไว้ในความทรงจำ และจารึกลงในหัวใจ ตลอดไป
  • /อ้วกแป๊ป
  • แต่มันเป็นอีเวนท์ที่หวีดมากชริงๆ ฮือออออออออ
  • ที่ไปยืนตรงนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไปดักเจอหรืออะไรเลยนะ ตั้งใจจะไปดู May’n แจกลายเซ็นแค่นั้นจริงๆ ที่เจอนี่ถือเป็นความบังเอิญมาก
  • เอ๊ะ หรือเป็นพรหมลิขิต♥
  • กลับมาถึงห้องตัวเองยังมือสั่นไม่หยุด มานึกถึงตอนนี้ยังใจสั่นอยู่
  • เบลอขนาดซื้อมาม่าแห้งมาจากเซเว่นแล้วกลับมาถึงก็โยนเข้าตู้เย็นเลย สมองรวนไปหมด
  • ไม่คิดว่าจะเขินนักพากย์ที่เดินผ่านแล้วไม่ได้พูดอะไรเลยได้ขนาดนี้ เพราะปกตินักพากย์ขายเสียงใช่แมะแล้วไอ้โมเมนต์ใจเต้นกับนักพากย์เนี่ยส่วนใหญ่มันจะเกิดขึ้นเวลาเค้าพากย์ใช่แมะ
  • แต่ก็เขินง่ะ เขินมาก โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
  • /ทึ้งหัวและกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
  • เอาจริงๆ ในสามวันนี้ โมเมนต์ที่เขินที่สุดก็ตอนโนบุคุงเดินผ่านนี่แหละ
  • บัตรห้าร้อยคุ้มแล้วจริงๆ ฮือออออออออ
  • แต่ความจริงโซนที่โนบุคุงเดินผ่านนั่นไม่ใช่โซนที่ต้องจ่ายเงินเข้าด้วยซ้ำ 55555555555
  • แถวนั้นเหมือนจะไม่มีใครฮือฮากับโนบุคุงเลยนอกจากเราและเพื่อนๆ
  • เพราะแถวนั้นเหลือแต่พวกผู้ชายนั่งๆ กันอยู่ ถ้ามีผู้ชายลุกมากรี๊ดโนบุคุงก็คงแปลกๆ เนอะ……
  • คนแถวนั้นก็อาจจะงงๆ ว่าอีพวกนี้มันกรี๊ดอะไรกันวะ
  • แต่ก็อย่างที่บอกว่าพยายามเก็บอาการสุดๆ แล้วนะ ฮือๆๆๆ
  • ย้ำอีกรอบว่าเจอแบบใกล้มากจริงๆ ประทับใจ
  • สถิติใกล้ชิดนักพากย์ที่เคยใกล้ที่สุดคือตอนไปอีเวนท์โอโตเมทปาร์ตี้แล้วนั่งริมสุด แล้วโนมุเคนซัง (ซึ่งเป็นนักพากย์ที่เราเฉยๆ กะเค้ามาก เสียงเป็นไงยังจำไม่ได้เลย…) เดินผ่านที่นั่งเราไป
  • แต่วันนี้ได้เจอแบบใกล้กว่านั้นอีก พระเจ้าาาา ใกล้กว่านั้นก็ระยะจูบแล้วอะะะะะ
  • (นี่ก็เวอร์ไปนิด)
  • เมื่อเช้าตอนไปเจอมัตสึอุระซัง (คนญี่ปุ่นที่ทำงานด้วยกันมาสองวัน) มัตสึอุระซังทักว่าวันนี้แต่งตัวแคชวลน่ารักดีนะ …รู้แหละว่าทักตามมารยาท แต่ตอบไปแบบแรดๆ ว่า อ๋อ วันนี้จะมาดูโนบุฮิโกะคุงเลยอยากแต่งตัวน่ารักๆ มาค่ะ
  • ซึ่งตอบไปแบบนั้น ในใจก็คิดนะว่าโนบุฮิโกะคุงเค้าอยู่บนเวที แต่งตัวมายังไงเค้าจะไปเห็นแมะ
  • แต่ได้มาเจอในระยะประชิดแบบนี้แล้วรู้สึกดีที่ใส่กระโปรงตัวที่ชอบไป ไม่ได้แต่งตัวดาไซ่แบบที่มักแต่งเวลาอยู่บ้าน 5555555
  • แม้ว่าความจริงจะรู้อยู่แก่ใจว่าถึงเค้าจะเดินผ่าน ก็ใช่ว่าเราจะได้ไปอยู่ในสายตาหรือเศษเสี้ยวความทรงจำของเค้า /กัดผ้าเช็ดหน้า
  • แต่ในความรู้สึกของตัวเองมันรู้สึกดีไง (=v=;)
  • (ฟังดูแรดเนอะ 555555555)
  • โอย รัก AFA อยากให้จัดทุกปี
  • ที่จริงแค่ช่วงสเตจก็รู้สึกประทับใจมากๆ แล้ว ยังได้มาเจอในระยะเผาขนอีก
  • อยากจดจำทุกโมเมนต์ในสามวันที่ผ่านมานี้ไว้ให้ละเอียดที่สุดเท่าที่สมองจะจำไหว
  • ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งในฐานะคนร่วมงานธรรมดา และในฐานะสต๊าฟ มันเป็นประสบการณ์ที่สุดยอดมาก แบบที่ไม่รู้ว่าชั่วชีวิตนี้จะได้ทำอะไรแบบนี้อีกมั้ย
  • จริงๆ แล้วมีโมเมนต์ฟินๆ กับศิลปินเยอะมาก ฮือ แต่จะเล่าออกหน้าออกตาก็คงไม่ดี เพราะส่วนใหญ่เกิดขึ้นตอนทำงาน
  • เอาจริงๆ เราว่าตอนไปเจอแบบคนร่วมงานธรรมดา มันชวนตื่นเต้นกว่ากันเยอะเลยนะ 555555
  • แต่ก็อิจฉาล่ามโนบุฮิโกะคุงอยู่ดี โฮๆๆๆๆๆๆ
  • (อิจฉาไปงั้นแหละ เพราะล่ามโนบุฮิโกะคุงไม่ได้เจอคาลาฟิน่าใกล้ๆ คิดๆ ดูแล้วไม่น่าอิจฉาเท่าไหร่)
  • ตอนทำงานไม่ได้ถ่ายรูปกับใครเลย แล้วข้าพเจ้าก็ไปพบรูปตัวเองในเพจออฟฟิเชียลของ AFA จย้าาาาาา 55555555 /เซฟซะเลยนี่แน่ะ
  • โอย เป็นสามวันที่เหนื่อยและใช้พลังงานเยอะมาก แต่สนุกเวอร์มาก เอ็กซ์ตรีมมาก
  • ขอให้ปีหน้าจัดอีก สาธุ!
Advertisements

7 comments on “Okamoto Nobuhiko in AFATH 2015

  1. เสียใจมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก รู้สึกตัวเองพลาดอย่างร้ายแรง เป็นความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัยตัวเองเลย TAT
    ไม่ได้ไปเพราะคิดว่าไม่ได้ดูเรื่องนี้ แม้ว่าจะติ่งโนบุคุงจากเกมก็ตาม…

    โฮววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Like

    • chutipuk says:

      เคยไม่ไปอีเวนท์เพราะไม่ติ่งเรื่องนั้นแล้วมานั่งเสียดายตอนอ่านรีพอร์ทเหมือนกันค่ะ TvT นับแต่นั้นมาเลยรู้สึกว่าถ้าไปได้ก็ลุยยยยยยย

      Like

  2. KeyLaSi says:

    อ่านรีพอร์ทคิโม่ยแล้วจิกหมอนตาม 5555555555555
    นี่มันอุงเมย์ค่ะ อุงเมย์!!!
    เลาเข้าจุยน๊ะะะะะะะะะะะะะ
    อยากเจอแองเจอล่าซังกินข้าวในคอร์ทมั่ง…

    Like

    • chutipuk says:

      อุงเมย์จริงๆ ค่ะ ฮือออออ ขนาดไม่มีอะไรทำแล้วยังไม่ยอมกลับบ้าน เหมือนมีบางอย่างบันดาลใจให้อยู่ต่อ นี่มันพรหมลิขิตตตต ฮือออออออ

      Like

  3. earn says:

    โอโหอิจฉาาาา!!!! เราบ้าโนบุมากกก กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    อยากเจอใกล้ๆมากๆ อ่านแล้วน้ำตาจะไหลจริงๆค่ะ โอ้ยยยจะตายแล้วจริง เสียใจมาก เราอยู่ถึง4โมงครึ่งโอ้ย อยากจะบ้า อยากเจอมากค่ะ อยากร้องไห้65555555

    Like

    • chutipuk says:

      ถึงจะได้เจอใกล้ๆ แต่มันก็แค่แว้บเดียวจริงๆ ค่ะ คือแค่เดินผ่านมาและผ่านไป จบ 555555555555 ณ จุดนี้อิจฉาสต๊าฟคนไทยทุกคนที่ได้ใกล้ชิดโนบุคุงมากๆ ค่ะ ฮือๆๆๆๆๆๆๆ

      Like

      • earn says:

        5555555อยากเป็นสต๊าฟเลยค่ะๆๆๆๆๆๆๆๆ

        Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s