ความทรงจำสีเทา

เล่าไปในเอนทรีที่แล้วว่าไปแอ่วโตเกียวเพื่อดูไลฟ์ของสามสาว Kalafina มา
แน่นอนว่าอีกหนึ่งกิจกรรมที่ห้ามพลาดยามถ่อไปโตเกียวย่อมไม่พ้นการไปเยือนคาเฟ่พ่อบ้าน Swallowtail เจ้าเก่า ซึ่งคราวนี้ได้ไปสองวันติดเลย อะฮิๆๆๆๆ (*´∀`*)

SONY DSC

ความจริงแล้วจองไว้แค่รอบเดียวคือรอบเที่ยงครึ่งวันที่ 1 มีนา ตรงกับวันเกิดตัวเองพอดิบพอดีเป๊ะ ตั้งใจว่าจะไปใช้สิทธิ์ฉลองวันเกิดซะหน่อย อุตส่าห์เก็บสะสมพอยท์จนพอใช้สิทธิ์ได้ทั้งที ฮิๆๆ

งวดนี้ไปกับดาวและแพร ดาวคุ้นเคยกับร้านนี้ดีอยู่แล้ว แต่แพรเป็นเพื่อนมนุษย์ปกติ(?)ที่ไม่มีความสนใจในโลกสองหรือสองจุดห้ามิติ และไม่เคยเข้าคาเฟ่พ่อบ้านมาก่อน งานนี้เลยรู้สึกเหมือนพาแพรไปล้างสมองยังไงไม่รู้…

พอใกล้ถึงเที่ยงครึ่งก็ลงบันไดไปเจอลุงพ่อบ้านดอร์แมนวัยอะราโฟร์ ลุงดอร์แมนขอดูบัตรสมาชิกแล้วก็ถามว่าคุณหนูคนไหนคือคนที่จะมาฉลองวันเกิด? พอแสดงตัวแล้วลุงดอร์แมนก็เอ่ยปากทันโจบิโอเมเดโต้วให้ก่อนเลย โมเมนต์นั้นเริ่มรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ เหมือนเพิ่งไปเยือนร้านนี้ครั้งแรก เพราะห่างหายไปนานแถมยังมีอีเวนท์วันเกิดอีก (*´ー`*)

ลุงดอร์แมนกำชับสองสามรอบว่าให้เจ้าของวันเกิดเดินนำขบวนเข้าร้าน พอเดินเข้าไปก็เจอกับชิบะซัง หัวหน้าพ่อบ้าน (รู้สึกเหมือนเคยเจอคนนี้หลายรอบแล้ว…) และคิริชิมะซัง พ่อบ้านประจำโต๊ะสูงยาวเข่าดี ทั้งสองคนก็พูดทันโจบิโอเมเดโต้วให้ในทันทีทันใดเช่นกัน อืออา จั๊กจี้หัวใจดีจังเลย (〃ω〃)

สิ่งนึงที่เริ่มเอะใจว่ามีบางสิ่งแปลกไปคือ พ่อบ้านไม่ได้เรียกว่า คุณหนู (โอโจ้ซามะ) แต่เรียกว่า องค์หญิง (ฮิเมะซามะ) แทน ตอนนั้นสงสัยเบาๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ เพิ่งมารู้เฉลยทีหลังตอนไปรอบสองในวันต่อมา แต่ขออุบไว้ก่อน อุอิ

พอพ่อบ้านพาไปนั่งโต๊ะเรียบร้อยแล้ว คิริชิมะซังก็เริ่มแจกเมนูและอธิบายโน่นนี่นั่น คิริชิมะซังเสียงเบามากกกกกกก ในขณะที่เหล่าคุณหนูโต๊ะอื่นๆ คุยกันล้งเล้งมาก จุดนั้นอยากหมุนปุ่มเพิ่มโวลลุ่มให้คิริชิมะซังเหลือเกิน

รู้สึกว่ารอบที่เจอคิริชิมะซังนี่ไม่ค่อยมีสตอรี่อะไรเท่าไหร่ พ่อบ้านทั้งร้านดูวุ่นวาย ทำงานกันมือเป็นระวิง เดินว่อนกันไม่ได้หยุดหย่อน คิริชิมะซังเองก็ไม่ได้มาเจ๊าะแจ๊ะอะไรมาก ไม่รู้ว่าหวาดระแวงชาวต่างชาติหรืออะไร คุณพี่ประหยัดถ้อยคำเหลือเกิน ตอนมาวางถ้วยชาก็วางๆๆ แล้วก็ไป พอมาเสิร์ฟอาหารก็เสิร์ฟๆๆ แล้วก็ไป ไม่มีการอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น

อ้อ มีอธิบายนิดหน่อยแค่วิธีกินสโคน ซึ่งคิริชิมะซังมาอธิบายหลังจากดาวและแพรกินสโคนกันไปเกินครึ่งชิ้นแล้ว มาช้าไปไหมมมม

แต่ถึงกระนั้นเราสามคนก็ประทับใจคิริชิมะซังกันไม่น้อยเลย เพราะ……ความหล่อ 555555555555

อันที่จริงพอมานึกทบทวนการบริการของคิริชิมะซังแล้วรู้สึกว่า พ่อบ้านคนนี้ไหวมั้ย…? คือเป็นพ่อบ้านประจำโต๊ะที่ก่งก๊งมากกกกก มีอยู่หนนึงตอนที่คิริชิมะซังจะเดินมาเสิร์ฟชาให้แพร ไม่รู้พี่แกเบลอหรืออะไร ถึงได้หยิบกาน้ำชาของเราขึ้นมาและเกือบจะเทใส่ถ้วยแพรอยู่รอมร่อ ตอนนั้นทั้งสามคนบนโต๊ะจ้องหน้าคิริชิมะซังกันเหลอหลามาก อยากเตือนแต่ไม่รู้จะเตือนยังไงไม่ให้พ่อบ้านรู้สึกหน้าแตก เลยได้แต่ส่งสายตาแทน

ยังดีที่สุดท้ายคิริชิมะซังรู้ตัวก่อนจะเทชาใส่ถ้วยหวุดหวิด พี่แกพูดขึ้นมาว่า “โอ๊ะ อะบุไน่ (อันตราย)” แล้วค่อยหยิบกาที่ถูกต้องขึ้นมา ไอ้คำว่าอะบุไน่นี่แหละน่ารักน่าเอ็นดูเวอร์มาก อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด พ่อบ้านหล่อโก๊ะะะะ มาหลายหนแล้วเพิ่งเคยพบเจออออออ (≧ω≦)

นี่ถ้าเป็นร้านอื่นๆ เจอแบบนี้คงเพลียเบาๆ แต่พอเป็นพ่อบ้านแล้วเริ่มไม่แน่ใจว่า เอ๊ะ หรือมันจะเป็นคาแรคเตอร์ที่เซ็ตมาแล้ว? คิริชิมะอาจเป็นพ่อบ้านแนวเท็นเน็นหรือแนวเฮตาเระอะไรแบบนั้นก็ได้นะ? แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ทุกคนก็หวีดคิริชิมะซังกันมากจริงๆ โก๊ะอ้ะะะ น่ารักอ้ะะะะะ

เหตุการณ์ก่งก๊งอีกอย่างของคิริชิมะซังคือตอนที่น้ำเปล่าหมดแก้วเลยเรียกคิริชิมะซังให้มาเติมน้ำ พี่แกก็รับทราบแล้วหายไปบริการคุณหนูโต๊ะอื่นๆ นานเป็นชาติ จนกระทั่งพี่แกไปยืนนิ่งๆ อยู่พักนึงกว่าจะนึกออกซะที ถึงได้หยิบน้ำเปล่ามาเติมให้ในที่สุด แต่ขวดที่หยิบมาเติมดันพอเติมได้แก้วเดียว พี่แกเลยหายสาบสูญไปอีกรอบ…… แต่รอบนี้หายไปไม่นานก็กลับมาเติมน้ำให้ ขอบคุณนะคะที่ยังไม่ลืมคุณหนูโต๊ะนี้ คิริชิมะซัง /กัดผ้าเช็ดหน้าร่ำไห้แป๊ป

ความก่งก๊งอีกประการที่เพิ่งมารู้ตัวตอนเย็นวันนั้นหลังออกจากร้านมาแล้วหลายชั่วโมงคือ คิริชิมะซังคืนบัตรสมาชิกให้เราและดาวสลับกัน……… นี่ถ้าไม่ได้หยิบบัตรขึ้นมาดูเพราะอยากรู้ว่าตัวเองมีพอยท์เท่าไหร่แล้วก็คงไม่สัมผัสถึงความก่งก๊งนี้ เพิ่งเคยเจอพ่อบ้านคืนบัตรสมาชิกให้ผิดเป็นครั้งแรกนี่แหละ แถมคิริชิมะซังวางบัตรให้อย่างมั่นอกมั่นใจด้วยนะเออ ไหวมั้ยคิริชิมะะะะะะ??

แต่อย่างที่บอกแหละว่าคิริชิมะซังได้ความหล่อช่วยไว้จริงๆ จะทำอะไรโป๊ะแตกแค่ไหนก็โมเอ้ไปหมด (///ω///) ขนาดแพรที่เพิ่งเคยมาครั้งแรกยังสรุปว่าวันนั้นคิริชิมะซังหล่อที่สุดในร้านละ กรั่กๆๆๆ

ส่วนอีเวนท์วันเกิดก็ไม่มีสิ่งใดเซอร์ไพรส์เพราะรู้อยู่แล้วว่าจะเจอกับอะไร ไปทีไรก็เห็นมีคนมาฉลองวันเกิดทู้กที แต่คราวนี้เพิ่งเป็นคุณหนูที่มีพ่อบ้านมาอวยพรถึงโต๊ะเป็นครั้งแรก ฮื้ออออ เขิลลลลลล

หัวหน้าพ่อบ้านอย่างชิบะซังมาอวยพรวันเกิดให้พร้อมลูกสมุน(?)อีกสองคน เนื้อหาที่อวยพรก็ไม่มีอะไรมาก ขอให้สนุก ขอให้เป็นอีกปีที่ดี บลาๆๆ ณ จุดนั้นไม่รู้จะทำหน้ายังไงดีเลยได้แต่ยิ้มบางๆ อย่างสงวนกิริยา (ขอสารภาพว่าคืนก่อนหน้านั้นตอนล้างหน้าแปรงฟันถึงกับส่องกระจกพลางคิดว่า ตอนพ่อบ้านมาอวยพรที่โต๊ะจะดีไซน์สีหน้าออกมาแบบไหนดี คิดจริงจังมากนะจะบอกให้ 5555555) อวยพรแล้วชิบะซังก็ให้การ์ดวันเกิดมาพร้อมของสมนาคุณคือชาประจำเดือนเกิด จากนั้นพ่อบ้านสมุน(?)ของชิบะซังก็ยิ้มกว้างพร้อมอวยพรวันเกิดให้เช่นกัน (ดาวเรียกสมุนคนหนึ่งของชิบะซังว่าพ่อบ้านอุรุไซ่ เพราะท่าทางกระดี๊กระด๊าเกินเหตุ…)

นอกจากนี้บนจานอาหารที่สั่งมายังใช้ช็อกโกแลตเขียนว่า Happy Birthday ให้ด้วยนะ ตั้งแต่ก่อนเข้าร้านจนออกจากร้านนี่ได้รับคำอวยพรเยอะมากจริงๆ รู้สึกคุ้มค่ามาก ก๊าก

อาหารที่สั่งวันนั้นเป็น monthly dessert ชื่อเมนูว่า Sirius เป็นของหวานที่มี theme คือไวท์เดย์ ก็เลยใช้ไวท์ช็อกโกแลตทำ เค้กไวท์ช็อกอร่อยดี ไอติมรสขิงก็แปลกลิ้นดี แต่สิ่งที่ไม่ค่อยโอเคคือเบอร์รี่เปรี้ยวมาก (TωT) ส่วนชาที่สั่งมาคือ Elizabeth Garden รู้สึกว่าอร่อยแบบปานกลาง ไม่ได้ประทับใจเป็นพิเศษ

ตอนออกจากร้านพ่อบ้านก็ยื่นถุงกระดาษมาให้ถุงนึง ด้านในมีกล่องขนมเล็กๆ สำหรับวันเกิดอีกแล้ว สรุปว่าได้มาทั้งการ์ด ชา และขนม

ขนมหน้าตางุงิน่ารักมาก (≧ω≦)
แต่ยังไม่ได้กินเลยเพราะมันหมดอายุกลางเดือนนี้ อยากเก็บไว้ดูเล่นนานๆ แล้วค่อยกิน ฮา

SONY DSC

วันนั้นออกจากร้านแล้วรู้สึกประทับใจคิริชิมะซังมาก (มีอะไรให้ประทับใจบ้างเนี่ยนอกจากหน้าตาจิ้มลิ้มและความโก๊ะ…) คืนนั้นเลยคุยกับดาวว่าพรุ่งนี้ไปกันอีกมั้ย? ว่าแล้วก็เปิดเว็บดูทันทีและพบว่ายังเหลือรอบเที่ยงห้าสิบห้ากับรอบดินเนอร์ แต่รอบเที่ยงมันเหลือแค่สำหรับ 3-4 คน ก็เลยต้องล่อลวงสมาชิกมาเพิ่มอีกคนนึง

ผู้ตกเป็นเหยื่อ(?)คราวนี้มีนามว่า เฟิร์น เป็นมนุษย์ที่ไม่สนใจในโลกสองและสองจุดห้ามิติเช่นเดียวกับแพร ดังนั้นจึงรู้สึกเหมือนล่อลวงเฟิร์นไปล้างสมองเช่นกัน (นี่มันลัทธิอะไรกันนะ…?)

แต่ถึงจะหาเหยื่อมาได้แล้วก็ใช่ว่าจะจองในเว็บได้ทันที เพราะเป็นการจองล่วงหน้าไม่ถึงวัน ทางร้านเลยไม่รับจองผ่านเว็บแต่ต้องไปจองกับดอร์แมนแทนและจะเปิดให้จองตั้งแต่สิบโมง วันนั้นกว่าเราจะตื่นก็เกือบสิบโมงละ ตอนเดินไปที่ร้านเลยไม่ค่อยคาดหวังเท่าไหร่ว่ามันจะยังคงเหลือที่ว่างอยู่

ปรากฏว่าไปถึงหน้าร้านแล้วพบว่ารอบเที่ยงยังว่างจ้าาาา กรี๊ดดดดดด /เต้นบัลเล่ต์รอบอิเคะบุคุโระ

พอเห็นว่ายังเหลือที่ว่างก็รีบพุ่งลงใต้ดินไปจองอย่างไวว่อง ปรากฏว่าเจอลุงดอร์แมนอะราโฟร์คนเดิม จุดนั้นผงะไปนิดนึงเพราะไม่แน่ใจว่าลุงจำได้หรือไม่ ว่าแล้วลุงดอร์แมนก็ถามหาบัตรสมาชิกและยื่นใบจองมาให้กรอก ใบจองถามชื่อสกุล อีเมล ที่อยู่ แล้วก็มีช่องให้วงว่าจะให้พ่อบ้านเรียกว่าอะไรเหมือนตอนจองผ่านเว็บ

ระหว่างกรอกเรากับดาวก็คุยกันเป็นภาษาไทย จนกระทั่งถึงช่องที่ให้วงคำเรียก พอพูดขึ้นมาเล่นๆ ว่า ดันนะซามะ (คุณผู้ชาย) ดีมั้ย? ลุงดอร์แมนที่ยืนฟังอยู่เลยพูดว่าดันนะซามะตามและขำอย่างมีมาด (คือยกมือขึ้นปิดปากด้วย ขำได้ไฮโซเฟ่อร์)

หลังจากหลุดปากหัวเราะคุณหนูแล้วลุงดอร์แมนจึงอธิบายว่าเดือนนี้มีฮินะมัตสึริ คุณหนูรู้จักฮินะมัตสึริมั้ยครับ? เพราะฮินะมัตสึรินี่เองทำให้ตลอดเดือนนี้ทางร้านเราจะเรียกทุกท่านว่า ฮิเมะซามะ แทน (โอววววว ปริศนากระจ่างแล้ว!) ……แต่ถึงกระนั้น พอเข้าร้านไปจริงๆ บรรดาพ่อบ้านในร้านก็หลุดปากเรียกโอโจ้ซามะกันหลายรอบอยู่ดี แป่ว

จองเสร็จเรียบร้อยก็ขึ้นบันไดกลับมาบนพื้นผิวโลก ไม่รู้จะไปไหนกันดีเลยกะว่าจะไปดูไวท์โรสที่อยู่ใกล้ๆ แต่เผอิญว่าตั้งแต่ไวท์โรสย้ายร้านก็ไม่เคยไปอีกเลย ไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน เลยมุดลงใต้ดินไปถามทางลุงดอร์แมนเจ้าเก่า ลุงดอร์แมนเลยตามขึ้นบันไดมาและผายมือบอกทางอย่างรักษากิริยาพ่อบ้าน ก่อนจะตบท้ายว่ายังไม่ถึงเวลาร้านเปิด กรุณารอสักครู่นะครับคุณหนู (รู้สึกมีความทรงจำกับดอร์แมนมากจนอยากถามชื่อ แต่ก็เกรงว่าดอร์แมนจะผงะ เลยไม่ถามดีกว่า)

และพอเดินไปไวท์โรสก็พบว่ามันยังไม่เปิดจริงๆ ด้วยความขี้เกียจรอเลยไปหาที่เดินฆ่าเวลาที่อื่นแทน จนกระทั่งใกล้ถึงเวลาที่จองไว้ค่อยกลับมาสแตนด์บายหน้าร้าน

คราวนี้หัวหน้าพ่อบ้านชื่อโยอะไรซักอย่าง (ลืมชื่อหัวหน้าพ่อบ้านตั้งแต่ยังไม่ทันออกจากร้าน รู้สึกผิดแปลกๆ…) ส่วนพ่อบ้านประจำโต๊ะชื่อฟุจิโนะอะไรซักอย่าง ฟังไม่ทัน ชื่อยาวเหลือเกิน เลยเรียกว่าฟุจิโนะเฉยๆ ฟุจิโนะคนนี้หน้าตาท่าทางไม่แซ่บเท่าคิริชิมะซัง เป็นพ่อบ้านที่หน้าตาธรรมด๊าธรรมดา แต่เซอร์วิสมายด์ท่วมท้นมากกกกกกกก

พ่อบ้านฟุจิโนะคนนี้ตรงข้ามกับคิริชิมะซังโดยสิ้นเชิง พูดเสียงดังฟังชัดและกระตือรือร้นมาก อธิบายทุกสิ่งเอเวอรี่ติงจิงเกิลเบล ตอนเอาถ้วยชามาวางก็เลคเชอร์เกี่ยวกับถ้วยชาแต่ละใบโดยละเอียด พอมาเสิร์ฟอาหารก็อธิบายทั้งชื่ออาหาร ส่วนผสม แรงบันดาลใจ วิธีกิน ฯลฯ พูดเยอะจนบางทีก็รู้สึกว่า พอเถอะ อยากกินอาหารแล้ว……

ดาวแอบกวนประสาทพ่อบ้านฟุจิโนะเบาๆ ด้วยการถามว่า พูดเยอะขนาดนี้คอแห้งรึเปล่า ซึ่งพ่อบ้านตอบมาว่า ไม่เป็นไรครับ ขอบพระคุณคุณหนูที่เป็นห่วง (ก๊ากกกกก ตอบซะเป็นสคริปท์ ในใจแอบด่าอยู่อ๊ะป่าวววว?)

พ่อบ้านฟุจิโนะคนนี้บริการดีและใส่ใจมากจริงๆ ขยันเติมน้ำเปล่าน้ำชาให้ตลอดเวลา (และคืนบัตรสมาชิกถูกด้วย…) มีการมาชวนคุณหนูคุยเล็กๆ น้อยๆ อยู่เนืองๆ ด้วย อย่างเช่นอยู่ดีๆ ก็เดินมาแนะนำว่าชาโพลาริสที่คุณหนูดื่มจะอร่อยมากขึ้นเมื่อเติมนมนิดหน่อยนะครับ ลองดูสิครับ นิดเดียวนะครับ แต่ส่วนใหญ่คุยกันสองสามประโยคแล้วก็จากไป ซึ่งดีแล้วเพราะเราจะได้นั่งเมาท์มอยพ่อบ้านในร้านกันเอง เย้

มีครั้งนึงพ่อบ้านฟุจิโนะหลุดปากเรียกผิดจากฮิเมะซามะเป็นโอโจ้ซามะ แต่แล้วก็รีบพูดแก้ทันทีแล้วพูดแก้ตัวว่า ไม่ชินปากเลยครับ …อยากบอกว่าที่จริงถ้าไม่พูดแก้ก็อาจไม่ทันสังเกตก็ได้ค่ะ (=v=;)

สิ่งที่ขำที่สุดคือตอนที่พ่อบ้านฟุจิโนะเอาใบเสร็จมาให้แล้วบอกว่า นี่เป็นค่าเรียนรู้สังคม (社会勉強) ในวันนี้นะครับ โถวววว แม้จะเก็บตังค์ยังอุตส่าห์พูดจาขายฝัน ดีค่ะ ทำดี

แต่ ถึงแม้ว่าพ่อบ้านฟุจิโนะจะเทคแคร์ดีมาก ไม่รู้ทำไม๊ทำไมดันประทับใจคนก่งก๊งอย่างคิริชิมะซังมากกว่าซะงั้น (หน้าตาชนะทุกสิ่ง)

ที่จริงรอบนี้คิริชิมะซังก็อยู่ในร้านด้วย แต่คิริชิมะซังดูแลโซนหน้าร้าน ในขณะที่เราได้นั่งโต๊ะมุมร้านข้างประตูห้องน้ำ แม้จะอยู่ห่างไกลจากคิริชิมะซังแต่ตำแหน่งที่เรานั่งมันเป็นมุมดีที่เห็นเกือบทั้งร้าน เลยได้นั่งสังเกตการณ์พ่อบ้านด้วยความสนุกสนาน เวลาพ่อบ้านแต่ละคนพาคุณหนูมาเข้าห้องน้ำก็มักจะได้สบตากันปิ๊งๆ แวบหนึ่ง สบตากับคิริชิมะซังไปสองรอบแน่ะ อาห์ ที่นั่งมุมร้านจงเจริญ

ไฮไลท์ของรอบนี้คือเจอพ่อบ้านเกคิดัน (ซึ่งเราเรียกกันเองว่า พ่อบ้านตัวท็อป) เยอะมาก! ที่สำคัญที่สุดคือเจอพี่ยัวร์ฮาร์ทเมโมรี่ด้วย!! (ความเป็นมาของฉายายัวร์ฮาร์ทเมโมรี่ต้องย้อนความไปถึงสมัยไปคอมิเกะหน้าหนาวเมื่อปี 2012) ที่จริงแล้วเค้าชื่ออาโออิ แต่เราเรียกว่ายัวร์ฮาร์ทเมโมรี่มาตลอด (เรียกชื่อจริงง่ายกว่ามั้ย…? เอ๊ะ หรือชื่อปลอม?)

ตอนแรกที่เห็นพี่ยัวร์ฮาร์ทเมโมรี่นี่ตื่นเต้นมากกกกกกก เพราะไปทีไรไม่เคยเจอเลย แต่เค้าเป็นคนแรกที่สร้างความประทับใจที่มีต่อร้านนี้ให้กับเราได้ตราตรึงมาก แม้ว่าสถานที่ที่เจอกันเมื่อตอนนั้นจะเป็นโตเกียวบิ๊กไซท์ก็ตาม (ฮา)

แต่เมื่อมองหน้าเค้าไปสักพักก็พบว่าวันนี้พ่อบ้านยัวร์ฮาร์ทเมโมรี่แม่ง…. หน้าเทามาก……

รู้สึกสะเทือนขวัญอย่างบอกไม่ถูก เป็นถึงพ่อบ้านตัวท็อป ลงรองพื้นผิดเบอร์ได้ยังไงคะ!? เหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน?? มิหนำซ้ำยังไม่น่าจะผิดไปแค่เบอร์เดียว แต่ผิดไปหลายเบอร์เลย คือหน้าพี่ยัวร์ฮาร์ทเป็นสีเทาแบบวันเฉดออฟเกรย์ ตอนที่เค้าเดินมาใกล้ๆ โต๊ะยิ่งเห็นชัดเลยว่าหน้ากับคอคนละเฉดอย่างแรวง โอ้มายกั้ด อยากจะสั่นกระดิ่งเรียกมาบอกว่า มายฮาร์ทเมโมรี่และยัวร์เฟซเทามากๆ

ด้วยเหตุนี้ ‘พี่ยัวร์ฮาร์ทเมโมรี่’ จึงได้รับฉายาใหม่เป็น ‘พี่หน้าเทา’ ในบัดดล ดาวกล่าวว่า ความทรงจำอันสวยงามได้กลายเป็นสีเทา ……ฟังแล้วสะเทือนใจมาก /ซับน้ำตา

หลังออกจากร้านรอบนี้รู้สึกว่าความหน้าเทาของพี่ยัวร์ฮาร์ทเมโมรี่ติดตรึงคนึงวิญญาสุดละ ผ่านมาหลังจากนั้นสองสามวันพอพูดคำว่า ‘หน้าเทา’ ขึ้นมาก็ยังคงขำก๊ากกันอยู่ (ระหว่างที่กำลังนึกถึงนี่ก็ยังนั่งขำอยู่คนเดียว บ้าบอมาก) 

หวังว่าถ้ามีโอกาสไปคราวหน้าแล้วได้เจอกัน อาโออิซังจะเลือกรองพื้นถูกเบอร์นะคะ

6 comments on “ความทรงจำสีเทา

  1. แพร says:

    55555 นี่เราคือมนุษย์ปกติ
    เตอาจไม่มีสตอรี่กับคิริชิมะซังวันแรกแต่เรามีเยอะนะ 55555
    อ้อยไปพอสมควรทีเดียว ชอบตอน “บังเอิญ” มือโดนกันกับตอนนางมาสอนวิธีกินสโคน
    อ้อ ตอนแนะนำเมนูกับชาด้วย
    สรุปว่าโดนล้างสมองจริง แอบอยากไปอีกเมื่อมีตังและมีคนไปด้วย 5555

    เสียดายไม่ได้เห็นตัวจริงพี่ยัวร์ฮาร์ทเมโมรี่……
    เอ้ยไม่สิ พี่หน้าเทา 5555555555

    Like

    • chutipuk says:

      หึยยยยยย เกลียดดดดด “บังเอิญ” อะไรรรรรร 55555555555555

      เห็นเพื่อนโดนล้างสมองก็มีความสุขค่ะ คริๆๆ พร้อมเมื่อไหร่พาเยนลี่ไปล้างสมองต่อด่วนๆ

      ไม่เจอพี่หน้าเทาอะดีแล้วแหละ… /นึกถึงแล้วน้ำตาปริ่ม

      Like

  2. Gam says:

    อ่านจบด้วยเวลาอันรวดเร็ว อาาา อยากไปอีกจัง (นี่ก็เป็นหนึ่งในลัทธิ555)

    นี่ขำเรื่องดีไซน์สีหน้าแบบหัวเราะออกมาดังมาก5555555 เอาจริงเอาจังและมีความตั้งใจดีมากค่ะ5555

    โอ้วววว ทำเอาอยากรู้เลยนะว่าคิริชิมะซังจะก๊าวใจได้ขนาดไหน แต่เราค่อนข้างเชื่อมั่นในการมองผู้ชายของเต เพราะงั้นเราคิดว่าเค้าคงหน้าตาดีพอสมควรเลยล่ะ55555

    พี่ยัวร์ฮาร์ทเมโมรี่ในตำนาน5555555 ตอนพี่เค้าซื้อรองพื้นนี่ที่ห้างไฟตกหรืออย่างไร โอ๊ยยย หมดกัน55555 /ส่งลิ้งค์โมเมพาเพลิน

    Like

    • chutipuk says:

      ทั้งโต๊ะลงความเห็นเป็นเอกฉันท์เลยว่าคิริชิมะซังหล่อที่สุดในร้านวันนั้น ถึงขนาดเคืองว่าทำไมไม่มีโปสการ์ดลายคิริชิมะซังขายบ้าง 555555555 ดังนั้นเรื่องความหน้าตาดีนี่เชื่อถือได้แน่นอน ก๊ากกกก (แพรบอกว่าหน้าตาท่าทางเหมือนพระเอกละครเรื่อง 今日会社休みます แต่เราไปเสิร์ชมาแล้วเราว่าคิริชิมะซังหล่อกว่า 5555555555555)

      ส่วนพี่ยัวร์ฮาร์ทเมโมรี่ จุดนี้โมเมยังช่วยอะไรพี่เค้าไม่ได้ หน้าเทาแบบบียอนด์มาก ตำนานพังเป็นเสี่ยงๆ…… /ทรุด

      Like

  3. KeyLaSi says:

    อุต๊ะ เจอพ่อบ้านหล่อโก๊ะ น่าแกล้งมากค่ะ กร๊ากกก อาจจะเป็นมือใหม่ปะคะ ไม่ค่อยคล่อง ไม่ค่อยพูด(กลัวหลุดสคริป? 555) เคยเจอน้องพ่อบ้านที่ละล้างละลังเหมือนทำไรไม่ถูกงี้เหมือนกัน เสิร์ฟชาผิดคนก็เคย (ผิดทั้งกาอะ นางแอบดมกลิ่นแล้วถึงรู้ตัวว่าเสิร์ฟชาผิดคน) เออเนาะ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เป็นการสร้างคาแรกเตอร์ หรือว่านางโก๊ะจริงๆ กันแน่ 555

    อะแวววววววววววววววววว มีฮินะมัตสึริด้วยอ่ะะะะะะะ ดีจรุงๆๆๆๆๆๆ อยากสัมผัสทุกอีเว้นท์ที่ร้านพ่อบ้านข่าาาาาาาา หนูอยากไปเป็นฮิเมะซามะมั่งงงง งั้นเด๋วปีหน้าลองไปตอนเดือนสาม กรี๊ดๆๆๆ /อีนี่ก็ทุ่มเท

    พรืด….. ค่าเรียนรู้สังคม ท่าทางฟุจิโนะนี่นางโปรมากทีเดียวค่ะ 55555555

    พี่หน้าเทานี่ orz…………………. ถ้ารองพื้นประจำของพี่มันหมด พี่ก็หน้าสดมาทำงานก็ได้นะคะ หนูเคยเห็นพ่อบ้านหน้าไม่เรียบ (เพื่อนเราบอกว่า ไปเรียกงั้นโหดร้าย ขนานนามให้ใหม่ว่า พ่อบ้านโนบีบี)

    พ่อบ้านที่ขุ่นน้องเจอแต่ละคนที่เค้าไม่เคยเจอเล่อะอ่าาาาา หุ่ยยยย พ่อบ้านร้านนี้เยอะจีจี นี่ไปมา 10 กว่ารอบ ดันเจอคนซ้ำไป 3-4 รอบด้วยนะอ่า..

    Like

    • chutipuk says:

      อุ้ยยยย เสิร์ฟชาผิดทั้งกานี่ดูอาการหนักมากค่ะ ไหวมั้ยพ่อบ้านนนนน เคสนี้น่าจะมึนจริงไม่อิงคาแรคเตอร์แล้วนะคะ 5555555555

      มีนาปีหน้าลองไปแอ่วโลดค่าา โดนเรียกว่าฮิเมะซามะก็จั๊กจี้คนละแบบกับเวลาเป็นโอโจ้ซามะดีนะคะ ฮิๆๆๆ (///ω///)

      ระหว่างพ่อบ้านหน้าเทากับหน้าไม่เรียบ ขอเลือกหน้าไม่เรียบยังดีกว่านะคะ orz คือหน้าไม่เรียบนี่มองไกลๆมันก็ไม่เห็นหลุมเห็นบ่อแล้ว แต่หน้าเทานี่คือพี่แกยืนอยู่ไกลสุดขอบร้านยังสัมผัสได้ถึงความเทาเลยค่ะ ทำร้ายจิตใจคุณหนูเหลือเกิน T__T

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s