Code: Realize – Abraham Van Helsing

จบรูทเฮียแวนเฮลซิ่งใน Code: Realize ด้วยความเร็วแสง คราวนี้เล่นเป็นรูทที่สองเลยกดข้ามช่วงรูทรวมไปได้เยอะมาก ส่วนตัวเนื้อเรื่องของแวนจริงๆ น่าจะยาวประมาณสี่ชั่วโมงกว่าๆ เห็นจะได้

.

*SPOILER ALERT*

.

ความรู้สึกหลังเล่นจบคือ ปวดตับน้อยกว่าที่คิดแฮะ

คงเพราะโดนบิลท์มาเยอะ เลยกะว่ารูทนี้จะต้องดราม่าโศกาน้ำตาไหลรินแน่นอน เตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้ข้างๆ เลย เข้ามาเลยค่ะเฮียแวน เตรียมใจพร้อมแล้ว

ปรากฏว่า ดันเตรียมใจมาดีเกินไปหน่อย พอถึงฉากหนักหนาสาหัสสั่นสะเทือนจิตใจเลยรู้สึกแค่ว่า โธ่ พี่แวนน่าสงสารจัง โอ้ สะเทือนใจจัง จบ น้ำตาไม่ไหลซักหยด สงสัยเราจะใจจืดใจดำไปนิด… และที่หลายๆ คนบอกว่ามันกุโระเลือดสาดนั้น อันที่จริงมันก็ไม่เท่าไหร่นะ ฉากที่เลือดท่วมทั้งฉากจริงๆ มีแค่ฉากเดียวเอง นอกนั้นถึงจะมีฉากบู๊ระห่ำลอนดอนอยู่เนืองๆ ภาพมันก็ไม่ได้ออกมารุนแรงแต่อย่างใด

ฟังดูเหมือนผิดหวัง แต่ที่จริงก็ไม่เชิง อันที่จริงเราชอบรูทนี้มากด้วยซ้ำ ชอบเนื้อเรื่อง บทพูดและการบรรยายความรู้สึกของแวนมาก มันเปี่ยมด้วยอารมณ์และอดีตอันขมขื่นดี และที่สำคัญคือ แวนหล่อยังไงก็หล่ออย่างงั้นเลย ไม่ผิดหวังเลยกับจุดนี้ กรั่กๆๆๆ

เอบราฮัม แวน เฮลซิ่ง เป็นคนที่ตรงข้ามกับหนุ่มน้อยแฟรงเกนสไตน์ในรูทก่อนทุกประการ

เฮียแวนคนนี้เป็นสายบู๊ และวิธีต่อสู้ของแวนก็โหดมาก คือเอะอะยิงแหลกแหกสะบั้น ไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่ชอบใช้ทริคโน่นนี่นั่น เฮียแวนใช้กำลังลูกเดียว แถมยังชอบบอกว่าตัวเองแข็งแกร่ง เรื่องต่อสู้น่ะชิลๆ …แต่เฮียแกก็เก่งจริงๆ ยอมรับ ไม่หมั่นไส้ก็ได๊

ชอบ 立ち絵 เวลาตั้งท่าต่อสู้ของแวนมากกกกก หล่ออออออออ โดยเฉพาะเวลายิ้มมุมปากนิดๆ อั้กกก ยิงมาเลยค่ะะะะ

vansamaaaa

แล้วเฮียแวนก็ได้โอกาสต่อสู้บ่อยมาก ฉากแอคชั่นยิงกันโป้งป้างเยอะยิ่งกว่าหนังอาร์โนลด์ผสมสตอลโลน สมแล้วที่ได้ฉายา ‘อาวุธมนุษย์’ (人間兵器) แถมยังเป็นฮีโร่ในสงครามผีดูดเลือดอีกต่างหาก โพรไฟล์อลังการงานสร้างมั้ยล่ะ

และในเมื่อคาแรคเตอร์ดุเดือดเลือดพล่านขนาดนี้ จะเปิดตัวธรรมดาๆ ได้ที่ไหน ฉากแรกที่เฮียแวนออกมา เฮียแกไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ คว้าปืนจ่อหัวลูแปงก่อนเลยจ้า

van-lupin

(อนึ่ง ลูแปงอยู่ตรงปลายปืน)

เปิดฉากมาแบบเป็นศัตรูกันก็จริง แต่หลังจากนั้นแวนก็พบว่ากุญแจสู่ ‘ชายคนหนึ่ง’ ที่แวนกำลังตามหาอยู่คือนางเอก และนางเอกก็อยู่กับพวกลูแปง ดังนั้นแวนก็เลยย้ายมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกับพวกลูแปงหน้าตาเฉย และกลายเป็นพวกเดียวกันแบบงงๆ อืม ทุกคนในเกมนี้ดูเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายๆ ดี… และบางทีเวลาอยู่กับทุกคน แวนก็ตลกหน้าตายดีเหมือนกัน เป็นอีกจุดนึงที่ชอบในตัวแวนนะ (ทั้งๆ ที่ดูไม่น่าจะเป็นคนตลกได้เลย ชีวิตเฮียดูเครียดเหลือเกิน)

ฉากแรกที่ทำให้เราเริ่มรู้สึกนิยมชมชอบในตัวเฮียแวนขึ้นมาคือตอนที่ทุกคนบุกไปที่คฤหาสน์ของแวมไพร์

ผู้ที่รอแวนเฮลซิ่งอยู่ที่คฤหาสน์หลังนั้นคือ เดอลาครัวซ์รุ่นที่ 2 (ซึ่งที่จริงแล้วมีชื่อเก่าว่า แดรคคิวล่า คู่ปรับแวนเฮลซิ่งในนิยายของบราม สโตเกอร์นั่นแหละ) และเดอลาครัวซ์รุ่นที่ 2 คนนี้คือลูกชายของอดีตราชาแวมไพร์ที่ถูกสังหารด้วยมือของแวนเฮลซิ่ง ดังนั้นเดอลาครัวซ์รุ่นที่ 2 (โวะ ชื่อยาวจริง! ต่อไปนี้ของเรียกสั้นๆ ตามที่อิมเปย์ตั้งให้ว่า โดระจัง ละกันนะ) จึงเฝ้ารอที่จะแก้แค้นเฮียแวนมาตลอด

เราชอบชอบโดระจังมากกกกกก แงงงงงงง น่าร๊ากกกกกกกกกก เป็นเด็กผีที่ตอนแรกมีความแค้นกับเฮียแวนรุนแรงมาก เจอแวนครั้งแรกก็ต่อยกันตุ้บตั้บเลย เปิดตัวมาอย่างโหดและซีเรียสมาก แต่หลังจากนี้โดระจังจะมีฉากติ๊งต๊องน่ารักน่าเอ็นดูเยอะมากกกก ซีเรียสได้ไม่นานเท่าไหร่ มาซีเรียสอีกทีตอนท้ายๆ รูทแวนนู่นเลย

โดระจังเฝ้าฝึกฝนเพื่อรอวันฆ่าแวนโดยเฉพาะ แต่พอสู้กันจริงๆ น้องโดระก็แพ้อย่างง่ายดายมาก ส่วนเฮียแวนก็ทำท่าเหมือนรู้สึกผิดที่ฆ่าพ่อแม่โดระจัง เลยสัญญาว่าซักวันถ้าจุดประสงค์ของตัวเองลุล่วงแล้ว จะยอมให้โดระจังฆ่าก็ได้

van-dorachan

พอทำสัญญาใจ(?)กันเสร็จเรียบร้อย นางเอกก็ชวนโดระจังไปอยู่ที่คฤหาสน์เพราะสงสารที่โดระจังต้องอยู่คนเดียวเปลี่ยวเอกา ตอนแรกโดระจังไม่ยอมเพราะบ้านที่ตัวเองอยู่ถือเป็นสุสานของพวกพ้องแวมไพร์ จำเป็นต้องมีคนเฝ้าสุสาน แต่แวนบอกว่า ถ้าอยากทำเพื่อพวกพ้องก็มาคอยจับตามองฉันซะสิ โดระจังฟังแล้วก็โอเค ไปก็ด้ะ (ทำไมใจง่ายจังคะลูก…? แต่โดระจังคงเหงาแหละเนอะ อืม เข้าใจๆ)

เหตุผลที่เริ่มชอบเฮียแวนในฉากนี้เป็นเพราะชอบสีหน้าในซีจี ดูหล่อแบบเศร้าๆ บอกไม่ถูก เห็นแล้วรู้สึกว่าตาแว่นนี่ต้องมีปมในใจอะไรหนักหนาสาหัสแน่นอน แถมคำพูดที่บอกโดระจังว่าจะยอมให้ฆ่าก็ดูมีลับลมคมใน คือฉากนี้เป็นฉากแรกเลยที่ได้เห็นแง่มุมหวั่นไหวของแวน

แต่ที่ชอบมากกว่าเฮียแวนคือโดระจัง ฮากกกก เด็กน้อยยยยยยยย (≧д≦)(≧д≦)(≧д≦)

ฉากต่อมาที่ทำให้คะแนนความนิยมในตัวแวนพุ่งถล่มทลายได้แก่ ฉากแข่งเรือเหาะในแชปเตอร์ที่ 7

ในฉากนี้ ขณะที่เรือเหาะของทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย ถูกคู่แข่งยิงถล่มรัวๆ อิมเปย์ก็บอกว่าเรามีไพ่ตายสุดท้ายอยู่ ก่อนจะบีบบังคับให้เฮียแวนเข้าไปในแคปซูลและยิงเฮียออกไปบู๊กับศัตรูเลยจ้า ทำอะไรไม่ปรึกษาเฮียก่อนเลย ฮ่วย (แถมมีการตั้งชื่อปืนใหญ่เสร็จสรรพว่า ปืนใหญ่เฮลซิ่ง อีกต่างหาก…)

vaaaannnnn

โอยยยย ฉากนี้เฮียแวนหล่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
/สลบไปสามนาทีก่อนจะฟื้นขึ้นมาเล่นต่อ

เวลาถึงคราวต้องสู้ยิบตาทีไร แวนจะดูเป็นคนที่พึ่งพาได้มากที่สุดตลอดเลย ถึงแม้ว่าที่จริงแล้วส่วนใหญ่จะรอดมาได้เพราะทุกคนช่วยๆ กันก็ตาม แต่แวนคือคนที่บ้าพลังที่สุด (ในขณะที่ลูแปงคือคนที่ชอบพาพรรคพวกไปติดกับศัตรูตลอด นี่แกเป็นพระเอกจริงหรือ……?) ด้วยเหตุนี้ยิ่งเล่นก็เลยยิ่งรู้สึกว่า เฮ้ย ชอบอ้ะ! ชอบคนนี้อ้ะ!

แต่พอเข้ารูทแวนปุ๊บ เราจะได้สัมผัสถึงแง่มุมบัดซบของชีวิตเฮียกันเต็มๆ

เข้ารูทแวนมาแชปเตอร์แรก นางเอกจะหนีออกจากบ้านเพราะไม่อยากทำให้ทุกคนเดือดร้อน แต่หนีไปได้ไม่ทันไรก็โดนแจ็ค เดอะริปเปอร์ จับตัวไปขังในท่อระบายน้ำสามวันสามคืน หาเรื่องให้แวนเดือดร้อนกว่าเดิมซะงั้น… (ว่าแต่แจ็คมาจากไหน ไม่เอาาา ไหนล่ะแวมไพร์ของชั้นนนนนน ชั้นอยากรู้เรื่องแวมไพรรรรรรร์)

ช่วงที่เจอแจ็ค เดอะริปเปอร์ น่าจะเป็นช่วงที่กุโระที่สุดของรูทนี้แล้วล่ะ เพราะมันมีฉากนึงที่นางเอกวิ่งหนีแจ็คไปเจอห้องนึงที่แจ็คใช้ฆ่าพวกผู้หญิงที่จับตัวมา และห้องนั้นก็ย้อมไปด้วยเลือดสีแดงสด ซึ่งถ้าใครขวัญอ่อนมากๆ ก็อาจจะสะอิดสะเอียนนิดนึงมั้ง? บวกกับตัวเนื้อหามันก็ค่อนข้างหนักด้วย เพราะแจ็ค เดอะริปเปอร์คนนี้จิตวิปริตเหลือเกิน (แต่เราว่าตลกดี นึกถึงสึกิยามะในโตเกียวกูลนิดนึง)

แต่ถึงจะสะเทือนขวัญแค่ไหน ได้เห็นหน้าแวนตอนมุดท่อระบายน้ำลงมาช่วยก็อุ่นใจทันที ทุกความหวาดผวามลายสิ้น โฮฮฮฮ พี่แวนนนนน ทำไมหล่อออออออ

van-ch9

หลังจากจัดการกับแจ็ค เดอะริปเปอร์ได้แล้ว ทั้งสองคนก็เจออักษรเลือดเขียนที่ผนังว่า AZOTH ซึ่งนี่คือนามแฝงของลาสท์บอสในรูทนี้

AZOTH เป็นผู้ชักใยแจ็ค เดอะริปเปอร์ และเป็นอาชญากรที่ก่อคดีสะเทือนขวัญต่างๆ ทั่วลอนดอน แวนระแคะระคายว่าตัวจริงของ AZOTH คือฟีนิส น้องชายของคาร์เดีย และเจ้านายเก่าของแวนสมัยสังกัดหน่วยสืบราชการลับ 「黄昏」(= ทาโซกาเระ = อัสดง? สนธยา? แสงสายัณห์? แปลไทยแล้วลิเกจัง…) ซึ่งฟีนิสคนนี้นี่แหละ คือ ‘ชายคนหนึ่ง’ ที่แวนเฝ้าตามหามาตลอดเพราะความแค้นในอดีต

สาเหตุที่แวนแค้นฟีนิสก็สมควรอยู่ โอ๊ย คนอะไรทำไมเล้วเลว

อดีตของแวนมีอยู่ว่า แต่ก่อนแวนเฮลซิ่งเป็นแค่หนุ่มน้อยหน้าใสธรรมดาๆ คนนึงที่เดินทางเข้ามาในลอนดอนเพื่อเป็นทหาร หาเงินส่งไปให้แม่และน้องที่ต่างจังหวัด แต่ยังไม่ทันได้เข้ากองทัพก็ฉายแววจนตาแก่ตำแหน่งสูงคนหนึ่งในทาโซกาเระผู้มีนามว่า อเรสเตอร์ ถูกอกถูกใจจนทาบทามแวนให้มาเข้าสังกัดทาโซกาเระและเป็นลูกศิษย์ของตัวเองแทน หลังจากนั้นอเรสเตอร์ก็คอยปลุกปั้นแวนเพื่อให้กลายเป็นยอดฝีมือ

ช่วงนี้สุวาเบะซังพากย์ได้ใสซื่อมากกกกกกก ดูไม่กร้านโลกเหมือนเฮียแวนในยุคปัจจุบัน และในช่วงแรกๆ เนี่ย แวนจะพูดจาสุภาพกับอเรสเตอร์และเรียกอเรสเตอร์ว่าโพรเฟสเซอร์ตลอด จนกระทั่งมีสงครามครั้งนึงที่ทั้งสองคนกำลังเข้าตาจน อเรสเตอร์ก็บอกว่า สัญญานะว่าถ้ารอดไปด้วยกัน ต้องเลิกเรียกฉันว่าโพรเฟสเซอร์และเลิกใช้ภาษาสุภาพ

van-arester

คือ คือ คือ ช่วงย้อนอดีตนี่แบบว่า ปู่อเรสเตอร์คิดอะไรกะเฮียแวนของอิชั้นคะะะะะะะะ ดูรักใคร่ใหลหลงแวนจนเกินกว่าคำว่าเอ็นดูแล้วนะ!

ไม่ได้อยากจะจิ้นเล้ย เพราะจริงๆ แล้วเหม็นขี้หน้าอเรสเตอร์มาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ (ด้วยเหตุผลที่งี่เง่ามากคือ ลุงโคยามะ ริกิยะ พากย์อเรสเตอร์ด้วยเสียงเดียวกับคิริสึงุใน Fate/Zero เป๊ะๆ และเราไม่ชอบคิริสึงุ จบ) แต่ไดอะล็อกระหว่างแวนกับอเรสเตอร์นี่ชวนคิดไปไกลมาก ดูมีโมเมนต์หวานแหวว(?)ร่วมกันมากกว่าแวนกับนางเอกอีก แต่ก็ไม่สนับสนุนคู่นี้หรอกนะ เพราะอย่างที่บอกว่าหมั่นไส้ปู่อเรสเตอร์มานาน ในรูทฟรานปู่แกก็เล้วเลว ฮึ /เบะปาก

พอทั้งสองคนรอดมาจากสงครามครั้งนั้นแล้ว แวนก็ทำตามสัญญานั้นจริงๆ ทั้งสองคนจึงกลายมาเป็นเหมือนเพื่อนที่เชื่อใจกันมากกว่าศิษย์กับอาจารย์

และหลังจากนั้นแวนก็ได้รับคำสั่งจากทาโซกาเระให้แทรกซึมเข้าไปในคฤหาสน์ของแวมไพร์เพื่อสืบความเป็นไปในคฤหาสน์ก่อนจะทำสงครามกัน แวนเข้าไปแบบเป็นมิตรกับแวมไพร์ทุกตน ราชาแวมไพร์ไว้วางใจ โดระจังก็ชื่นชมว่าแวนเก่งอย่างนั้นเก่งอย่างนี้ พอแวนเห็นว่าแวมไพร์ทุกตนแสนดีเหลือเกิน แวนก็กลับมาที่ทาโซกาเระแล้วคัดค้านว่าอย่าทำสงครามกับแวมไพร์เลยนะ ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่ต้องฆ่าแกงกันซะหน่อย อเรสเตอร์ฟังแล้วก็บอกว่า โอเค งั้นเดี๋ยวจะช่วยคัดค้านฟีนิสให้นะ แต่ฟีนิสโผล่มาทำท่าทางเย่อหยิ่งหัวเราะเยาะใส่แบบไม่สนใจ สงครามผีดูดเลือดจึงยังดำเนินไปตามแผนเดิม

แวนไม่เต็มใจจะทำสงครามกับแวมไพร์ แต่ฟีนิสขู่ว่าถ้าแวนไม่ทำตามคำสั่งก็จะฆ่าแม่และน้องของแวนทิ้งซะ (กรีี๊ด เลวไปปปปปปป) ดังนั้นแวนจึงต้องกลับไปฆ่าล้างเผ่าพันธุ์แวมไพร์ด้วยความเจ็บช้ำ

ฉากที่ฆ่าแวมไพร์นี่กรีดหัวใจมาก สงสารเฮียแวน (;__;) แวนยิงปืนไปก็ตะโกนไปว่า อย่าโผล่มาให้ฉันฆ่าเลยนะะะะ หนีไปเถอะะะะ และสุวาเบะซังก็พากย์ได้ร้าวมาก นานๆ ทีจะเจอสุวาเบะซังพากย์อะไรแบบนี้ ประทับใจจัง (ปกติเจอแต่แนวผู้ชายขี้หลี…)

และแล้ว เมื่อสงครามจบลง แวนก็ลาออกจากทาโซกาเระ ตั้งใจจะกลับไปใช้ชีวิตสงบสุขกับแม่และน้องที่บ้านนอก แต่เมื่อไปถึงบ้านก็พบว่าฟีนิสไม่ทำตามสัญญา ฆ่าแม่และน้องของแวนตายเรียบ ชีวิตแวนจึงพังทันที ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษในสงคราม ได้ลาภยศสรรเสริญ แต่ชีวิตแวนก็ไม่เหลืออะไรเลยนอกจากหายใจอยู่เพื่อแก้แค้นฟีนิสไปวันๆ

ซึ่ง จริงๆ แล้วแวนตัดหัวฟีนิสไปแล้วรอบนึงด้วย แต่ฟีนิสไม่ตายจ้า กลับมาใหม่จ้า อึดเป็นแมลงสาบเลยจ้า

ช่วงท้ายๆ รูทแวนสนุกมากกกก วางไม่ลง เล่นรวดเดียวจบเลย ลุ้นระทึก กัดเล็บหงึกๆ

ช่วงหลังๆ แวนพยายามตีตัวออกห่างจากนางเอกตลอด เราชอบประเด็นเรื่องการตีตัวออกห่างจากคนอื่นของแวนนะ แวนจะชอบพูดจาตัดรอนกับคนอื่นๆ เราไม่เกี่ยวอะไรกัน เธอไม่จำเป็นสำหรับฉัน บลาๆๆ เพราะเฮียสูญเสียสิ่งสำคัญมาเยอะแล้ว และรู้ดีว่าเพราะอีกฝ่ายสำคัญนี่แหละถึงจำเป็นต้องถอยห่างถ้าอยากให้อีกฝ่ายมีชีวิตอยู่ต่อไป เราว่ามันเป็นความใจดีในแบบของแวนที่สุดท้ายก็ย้อนมาทำร้ายตัวแวนเอง ดราม่าดี

ชอบฉากนึงที่แวนซึนเดเระบอกว่าความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับนางเอกเป็นแค่คนที่ใช้ประโยชน์จากกันและกัน (นี่มันอะไร? ความสัมพันธ์แบบโพรโทซัวในลำไส้ปลวก?) อย่าคิดว่าฉันเป็นพวกเดียวกับเธอซะดีกว่า ฉันไม่จำเป็นต้องมีพวกพ้องหรอก  แต่ทั้งหมดที่ว่ามานี้ แวนพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยหงอยเหงามากกกกก ความจริงแล้วแวนก็คงไม่ได้อยากใช้ชีวิตเแบบนี้หรอก แต่แวนชอบคิดว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เจ้าตัวเลยชอบถอยห่างจากคนอื่นอยู่เรื่อย

helsingsamaaaaa

ตอนหลังพอแวนและอเรสเตอร์ตามตัวฟีนิสพบแล้ว อเรสเตอร์ก็ฆ่าฟีนิสทิ้งแบบที่มั่นใจว่าฟีนิสจะไม่สามารถฟื้นคืนชีวิตกลับมาได้อีก แต่ก่อนตายฟีนิสบอกว่า ตัวจริงของอาชญากรตัวเอ้ AZOTH ที่คอยปั่นหัวแวนมาตลอดคืออเรสเตอร์ต่างหาก ซึ่งอเรสเตอร์ก็ยอมรับแบบนิ่งๆ ว่า ใช่ ฉันนี่แหละ AZOTH

…อ้าวปู่ สรุปเป็นคนเลวจริงๆ สินะะะะ อ้าวววว แล้วอิชั้นก็ด่าฟีนิสซะเต็มปากเต็มคำ (โทษนะน้อง ถึงน้องจะไม่เลวแต่พี่ก็อดหมั่นไส้น้องไม่ได้จีๆ กิริยาน้องกรุยกรายเหลือเกิน)

นอกจากหักมุมว่าตัวจริงของ AZOTH คืออเรสเตอร์แล้ว ยังมีการหักมุมต่อเนื่องว่า ทั้งคนที่สั่งให้แวนแทรกซึมเข้าคฤหาสน์แวมไพร์ คนที่จับครอบครัวของแวนเป็นตัวประกัน คนที่ฆ่าครอบครัวของแวนทิ้งหลังจบสงคราม คือปู่อเรสเตอร์ผู้นี้นี่เองงงงง แต่ปู่แกลงมือแบบแนบเนียนแล้วโบ้ยให้ฟีนิสทั้งหมด เพื่อให้แวนมุ่งเป้าความแค้นไปที่ฟีนิส ส่วนตัวเองก็แอ๊บเป็นเพื่อนที่แสนดีของแวนต่อไป โอ้ย ทำไมเลวขนาดดดด

ตอนหลังอเรสเตอร์เฉลยว่าตัวเองวางแผนทั้งหมดมาตั้งแต่พบแวนครั้งแรกแล้ว โดยจุดมุ่งหมายสูงสุดคือต้องการจะปั้นแวนเฮลซิ่งให้กลายเป็นสุดยอดอาวุธ โดยใช้ความมืดมิดในจิตใจเป็นแรงขับดัน

arester

ส่วนเหตุผลที่อเรสเตอร์ทำแบบนั้น คนเล่นฟังแล้วได้แต่ทำหน้าแบบนี้ → (-_______-)

อเรสเตอร์เป็นตาแก่เพี้ยนๆ คนนึงที่นิยมความตายของมนุษย์ เพราะปู่แกเคยมีอดีตที่สาหัส ครอบครัวถูกสังหารโหดมาก่อน นับจากนั้นปู่จึงมองว่าความตายเป็นสิ่งงดงาม (mindset พังไปนะคะปู่) และปู่ก็มองว่าแวนคืองานศิลปะ อยากสร้างแวนให้กลายเป็นคนที่ชีวิตมืดมนยิ่งกว่าตัวเองเพื่อให้ตัวเองรู้สึกว่ามีเพื่อนแล้วนะ ไม่ได้มืดมนอยู่คนเดียวนะ มีคนชีวิตบัดซบกว่าฉันอีกนะ ซึ่ง พอปู่เล่าเรื่องทั้งหมดนี้ให้ฟังจบแล้วก็ฆ่าตัวตายเพื่อมอบเลือดตัวเองให้กับแวนแทนการเฉลิมฉลองที่แวนเกิดใหม่ในฐานะอาวุธมนุษย์ที่ถูกล้างสมองไปเรียบร้อย (ว้อทดาเฮลอีสดิส?)

คือวิธีการปั้นแวนให้เป็นดาวของปู่อเรสเตอร์เนี่ยไม่ใช่แค่สร้างสถานการณ์ให้แวนต้องไปเจอเรื่องเส็งเคร็งเฉยๆ แต่ปู่ใช้วิธีทำการทดลองกับร่างของแวนที่เรียกว่า “Hidden Strength” ซึ่งเป็นการทดลองของรัฐบาลอังกฤษที่จะดึงประสิทธิภาพในการต่อสู้ของมนุษย์ออกมาได้สูงสุด แต่ส่งผลข้างเคียงคือทำให้สติฟั่นเฟือน ดังนั้นตอนหลังแวนโดนฝัง Hidden Strength ลงในร่างเลยโดนอเรสเตอร์ล้างสมองและหันมาทำร้ายนางเอกแทน

อืม ดูเหมือนจะปวดตับ แต่มุกนี้เราเคยดูในเซเลอร์มูนมาตั้งแต่อนุบาลสามละ เรามีภูมิต้านทาน ตับของเรายังสบายดี แต่ฉากนี้แสดงความเจ็บช้ำระกำใจของแวนออกมาได้ดีมากกกกก ชอบตรงจุดนี้

van_ch13

พอแวนคลุ้มคลั่งจะทำร้ายนางเอกเพราะโดนอเรสเตอร์โกหกว่านางเอกคือคนที่ฆ่าครอบครัวของแวน (โอ้ย ปู่คะะะ เลวสุดอะไรสุดดด) นางเอกก็สวมวิญญาณนางเอ๊กนางเอก ยืนนิ่งตรงปลายปืนและบอกว่า ถ้าฆ่าฉันแล้วช่วยแวนได้ก็เอาเลย ถ้าเอาความโกรธเกลียดมาลงที่ฉันแล้วปลดปล่อยแวนจากความทุกข์ทรมานใจได้ก็ฆ่าเลยสิ

ได้ยินอย่างนั้นแวนเลยได้สติ ปล่อยปืนแล้วเดินโซเซถอยไป และฆ่าตัวตายเพราะ เพราะกลัวว่าสักวันตัวเองจะก่อความผิดและทำร้ายใครเข้าอีก

vannnnnnnnnnnnn

ตรงนี้ถ้าเป็นนอร์มอลเอนด์ แวนจะตายไปเลย บ๋ายบาย ส่วนนางเอกก็กลับไปอยู่ที่คฤหาสน์ และออกเดินทางไปยังบ้านเกิดของแวนพร้อมกับโดระจัง  อืม เป็นฉากจบที่ดีนะ #โชตะคือชีวิต

แต่ถ้าเป็นทรูเอนด์ พอแวนหลับตาลงในฉากนี้ นางเอกจะโวยวาย โอ้ไม่นะ แวนนนน แว๊นนนนนนนนนน แล้วแวนก็ลืมตามาด่าว่าหนวกหู ฉันว่าจะตายแต่ตายไม่ได้เพราะเธอส่งเสียงดังน่ารำคาญนี่แหละ ด่าเสร็จแล้วก็บอกว่า ฉันอยากชีวิตร่วมกับเธอนะ ฉันรักเธอ (อ้าว แล้วเมื่อกี้พี่ฆ่าตัวตายทำสากกระเบืออะไรคะะะ)

และฉากหลังจากนั้นก็เป็นอะไรที่ หื้มมม เดี๊ยวววว บทพูดนี่มันอัลไลลลลล จินกูจิเร็นเข้าสิงหราาาาา

หนึ่งเดือนผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ด้านบน ทุกคนก็ออกไปจากคฤหาสน์ ปล่อยให้แวนอยู่กับนางเอกสองต่อสอง มีวันนึงแวนออกไปรับจ๊อบเป็นบอดี้การ์ดในงานปาร์ตี้ (โอว หลุดพ้นจากการเป็นนีทแล้ว ยินดีด้วยค่ะเฮีย) ปล่อยให้นางเอกเฝ้าบ้านคนเดียว พอแวนกลับมาก็บ่นๆ ว่างานน่าเบื่อมาก สำหรับฉันแล้วที่ที่ไม่มีเธอมันน่าเบื่อไปหมดเลย (โอ้มายกั้ดดดดด /กัดผ้าเช็ดหน้าที่เตรียมไว้ซับน้ำตาแป๊บ) แล้วพอนางเอกบอกว่าอยากไปงานปาร์ตี้บ้างจัง เฮียแวนก็ออกอาการหึงหวง สั่งห้ามไม่ให้ไปเพราะถ้านางเอกแต่งตัวสวยๆ ไปงานแล้วอาจจะมีใครหน้าไหนไม่รู้เข้ามาใกล้ก็ได้ (แคว่กกกก /เสียงผ้าเช็ดหน้าขาด)

หลังจากนั้นเฮียแวนก็จับนางเอกแต่งสวยและพาไปงานปาร์ตี้ที่มีเพียงสองเรา คือเอาพรมไปปูบนหลังคาพระราชวังบัคกิ้งแฮม ฟังเพลงที่บรรเลงอยู่ในปราสาทพลางชมวิวลันดั้นยามค่ำคืนสองต่อสอง โรแมนติกแบบประหยัดดีค่ะ ก็ดี๊

van-ending

โอยยยย เฮียแวนในชุดออกงานนนนนนนน (≧д≦)(≧д≦)(≧д≦)(≧д≦)(≧д≦)

เป็นทรูเอนด์ที่โรแมนติกเวอร์วังอลังการมาก บทพูดหวานเยิ้มหยดย้อยแบบไม่ทันตั้งตัวทั้งๆ ที่ปกติแวนเย็นชาและค่อนข้างจะซึนเดเระมาตลอด นี่ถ้าแวนทำตัวแบบในฉากจบทั้งเกม คนเล่นคงกระอักเลือดตายไปละ

แต่ไม่โอเคนิดหน่อยตรงที่พิษในตัวนางเอกยังคงอยู่เหมือนเดิม ไม่โดนแก้แต่อย่างใด มันดูค้างๆ คาๆ ชอบกล แล้วต่อไปนี้จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้เรอะ…?

อีกอย่าง มีสิ่งนึงที่คิดมาตั้งแต่รูทฟราน และรูทนี้ก็ไม่ต่างกัน คือช่วงที่เริ่มเข้ารูทของแต่ละคนมันดูก้าวกระโดดไปหน่อยในแง่ของความสัมพันธ์ อยู่ดีๆ นางเอกก็ดูชอบตัวละครนั้นๆ ขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเกินไป เช่นเดียวกับที่ตัวละครนั้นๆ เกิดชอบนางเอกขึ้นมาเฉยๆ (อันที่จริงทุกคนก็ดูชอบนางเอกมาตั้งแต่แรกแล้ว) ถ้าในแปดตอนแรกมีฉากแยกของแต่ละตัวละครมากกว่านี้อาจจะชวนให้เชื่อได้มากกว่านิดนึงนะ

โดยรวมแล้วรูทแวนมันก็หนักหนาสาหัสสมคำร่ำลือจริงๆ มันคือเรื่องราวชีวิตของคนคนนึงที่เคยเต็มไปด้วยความหวังและความฝัน แต่กลับค่อยๆ จมลงสู่ความมืด ถูกแย่งชิงทุกสิ่ง กลายเป็นคนโดดเดี่ยว ถูกหักหลังโดยเพื่อนที่ไว้ใจที่สุด วิ่งเต้นไปตามเกมของตาแก่คนนึงเพียงเพราะเหตุผลเพี้ยนๆ ยังดีที่สุดท้ายก็กลับมาเป็นผู้เป็นคนได้ในทรูเอนด์ ดีแล้วเนอะเฮียแวน (; v ;)

แต่ ถึงจะหนักขนาดนี้ ฉากเดียวที่ทำให้เกือบน้ำตาไหลกลับเป็นฉากของโดระจัง ไม่ใช่แวน

หลังจากที่ความจริงเปิดเผยว่าอเรสเตอร์คือ AZOTH แวนก็บุกไปจัดการกับอเรสเตอร์ แต่กลับพบโดระจังที่โดนล้างสมองให้มาแก้แค้นแวนแทน พอสู้กันไปสู้กันมา โดระจังก็แพ้เหมือนเดิม และพอได้สติกลับมาแล้ว โดระจังก็บอกว่าให้แวนฆ่าตัวเองทิ้งซะเถอะ พอแล้ว ฉันเหนื่อยแล้วล่ะ ฉันไม่สามารถแค้นนายจนอยากจะฆ่าได้ และฉันก็ไม่สามารถใจอ่อนกับนายถึงขนาดจะยอมให้อภัยได้เช่นกัน …ประโยคนี้ของโดระจังมันเจ็บปวดมาก โฮฮฮฮฮ สะเทือนใจยิ่งกว่าทุกถ้อยคำคร่ำครวญของแวนรวมกัน (;______;)

แถมยังพูดด้วยสีหน้าแบบนี้อีก

dorachannnnn

เอาน้ำตาป้าไปสามตุ่มมมมม เอาไปเลยยยยยย (;___________;)
ทำไมเด็กตัวเล็กๆ ต้องมาแบกรับอะไรหนักหนาสาหัสขนาดนี้ โฮ คนเขียนบทใจรั้ยยยยยยย

แต่หลังจากนั้นแวนก็ไม่ได้ฆ่าโดระจังตามคำขอแต่อย่างใดนะเออ (ลองฆ่าทิ้งสิ ความพิศวาสทั้งหมดที่เคยมีให้เฮียจะติดลบทันที ฮึ)

ชอบตอนที่โดระจังบอกคาร์เดียว่าแวนเป็นเหมือนตัวเองในอดีตที่เอาแต่จมอยู่กับคำว่าแก้แค้น ดังนั้นคาร์เดียช่วยเป็นแสงสว่างให้กับแวนทีเถอะนะ ฮุ้ยยยยย เป็นเด็กเป็นเล็ก ทำเป็นพูดจาใหญ่โต *ลูบหัวด้วยความเอ็นดู* (//ω//)

ในทรูเอนด์ของแวน โดระจังจะทำหน้าที่เป็นทูตสันถวไมตรีระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์ และคอยช่วยเหลือพี่น้องแวมไพร์ที่หลงเหลืออยู่ (ตัวแค่เนี้ยหัดเล่นการเมืองซะแล้ว…) เป็นหนทางที่สมเป็นเด็กดีอย่างโดระจังจริงๆ ชอบ (*´ェ`*) ขอภาคแฟนดิสก์แบบที่มีรูทโดระจังด้วยจะดีมากเลย (อันนี้เริ่มไม่ใช่…)

ส่วน Extra ของแวน อืม อือ อา เอาปืนมายิงกันเลยดีกว่า ถ้าจะดาเมจกันขนาดนี้ เอ็กซ์สมเป็นเอ็กซ์ตราจริงๆ (เอ๊ะ?) ตอนซีจีเด้งขึ้นมาทีแรกหัวใจแทบหยุดเต้น มาโป๊เปลือยโชว์บั้นท้ายอะไรกันคะคุณพี่ โอเอ็มจี นี่มันโอโตเมะเกมใสๆ นะคะะะะะ

omggggvannnnnn

(ใครอยากเชยชมง่ามตรู๊ดพี่แวนกรุณาคลิกที่รูป)

ฉากนี้เฮียแวนสะลึมสะลือเพิ่งตื่นเลยเรียกหาแว่น แต่นางเอกคิดว่าเรียกหาตัวเองเลยเขิน พอรู้ว่าหาแว่นก็หน้าแตกกันไป เพล้ง

Extra ของแวนเนี่ยตลกมากตอนที่แวนบอกว่า พรุ่งนี้ทุกคนไม่อยู่ เดี๋ยวฉันจะทำอาหารให้คาร์เดียกินเองก็แล้วกัน แล้วทุกคนที่เหลือเลยตกใจมาก อิมเปย์บอกว่าฝีมือการทำอาหารของแวนร้ายกาจสมเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการสังหารที่ได้สมญาอาวุธมนุษย์เลย ส่วนฟรานบอกว่า ทั้งๆ ที่ไม่ได้ใช้สารพิษอะไร แต่กลับผสมให้ออกมามีพิษร้ายแรงได้ขนาดนั้น แวนมีพรสวรรค์ในฐานะนักเล่นแร่แปรธาตุนะเนี่ย (นี่ชมหรือด่าคะคุณหมอ แหม่ 55555555555) สุดท้ายนางเอกเลยอาสาว่าจะเป็นคนทำอาหารเอง แวนฟังแล้วก็ดีใจและเขินนิดๆ ฮุ้ย น่ารัก (〃ω〃)

ว่าแต่สรุปแล้วทุกคนจะแก้ผ้าให้ดูใน Extra? ตายละ เมื่อไหร่จะปลดล็อคลูแปงได้ซะที แงงงงง

แต่เล่นรูทนี้แล้วอยากให้ออกแฟนดิสก์จริงๆ นะ เนื้อเรื่องหลักเครียดมาเยอะแล้ว ขอฉากหวานๆ เหมือนในตอนจบกับใน Extra เยอะๆ เถอะ พลีสสสสส

4 comments on “Code: Realize – Abraham Van Helsing

  1. sunshinesign says:

    ดีใจค่ะที่เตรียมพร้อมมาอย่างดี นี่ไม่มีคนเตือนคนอะไรบวกกับเป็นคนทนความกดดันไม่ไหวเลยหวีดแทบทุกฉากของรูทเฮีย ชีวิตดูมืดมน โดนทำร้ายสารพัด คนเล่นแทบจะร้องไห้ให้แทนอยู่แล้ว

    อเลสเตอร์เลวได้อีกค่ะ โผล่มาในรูทแวนนี่เผยความเลวได้ชนิดไม่น่าให้อภัยมากๆ ความคิดวิปริตผิดเพี้ยน ตอนแรกก็งงว่าอ้างอิงมาจากใคร พอเล่นรูทลูแปงไปตอนท้ายๆเลยเข้าใจ ร้องอ๋อกันเลย

    พอช่วงท้ายเกมแวนก็พูดจาหวานๆเป็นจนคิดว่าโดนอะไรเข้าสิงรึเปล่า//ฮา (หนูเริ่มรักป๋าเบะแล้ว พากย์ได้ดึงอารมณ์คนเล่นมากค้า ว่าแต่ตอนพูดบทหวานๆใส่คาลเดียนี่สวมวิญญาณเร็นหรือแวนกันแน่คะ) ชอบตอนExtraสุดๆค่ะ ตอนทุกคนสตั๊นดูตลกมาก เอฟเฟกต์ดังเปรี๊ยะเหมือนโดนแช่แข็งเลย ส่วนซีจีก็อื้อหือ แทบหักเกมเป็นสองส่วน XD

    ที่กล่าวมาทั้งหมดคือชอบเฮียแวนซะแล้วค่ะ >v<

    Like

    • chutipuk says:

      ช่วงที่แวนหันมาพูดจาหวานๆ นี่เราสตั๊นเลยค่ะ ไม่คิดว่าจะเป็นคนพูดจาหวานเลี่ยนได้ขนาดนี้ ขัดกับอารมณ์มืดมนทั้งหมดในช่วงก่อนหน้าสนิท ช็อก 5555555

      แต่จริงๆ แล้ว ช่วงหวานๆ นี่แหละรู้สึกว่าเป็นวิธีการใช้งานสุวาเบะซังได้ถูกต้องมากเลยเนอะ (ก๊าก)

      Liked by 2 people

  2. KeyLaSi says:

    ต้องขอมาคอมเมนท์ด้วยประโยคที่ว่า จินกูจิเร็นเข้าสิงเหรอ 555555555555
    ฉากเห็นง่ามก้นนี่มันซู่ซ่า(?)ดีแต้ๆ ข่ะ คริคริ ก็เครียดมาทั้งเรื่องแล้ว เซอร์วิสหน่อยงั้ยยยย

    Like

    • chutipuk says:

      เจอเซอร์วิสแบบนี้แล้วรีบหยิบหน้าปกเกมมาดูเลยค่ะว่าไม่ใช่เรท 18+ ใช่มั้ย 5555555

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s