Vandead Carnival: Shu & Yuma

มาถึงสองรูทสุดท้ายของภาค Vandead Carnival แล้ว ได้แก่รูทคุณพี่ชูและยูมะคุงนั่นเอง ( ̄∇ ̄)

.

*EXTREME SPOILER ALERT*
(สปอยล์ทั้งเนื้อเรื่อง ซีจี และคอมพลีทซีจีนะคะ)

.

  • รูทพี่ชู

พี่ชูภาคนี้ก็ยังคงเป็นพี่ชายจอมเฉื่อยที่เอาแต่บ่นว่าเพลีย ง่วง เบื่อ น่ารำคาญ แต่ถึงจะบ่นนู่นนี่นั่นก็ยังทำตัวหวานน้ำตาลท่วมให้ขวยเขินเป็นระยะ คนเล่นก็เล่นไปหวีดไป แฮร้ย (///ω///) แต่เอาเข้าจริงเราว่าเราชอบพี่ชูในมอร์บลัดมากกว่านิดนึง เพราะรู้สึกเหมือนพี่ชูในภาคนี้ลามกน้อยลง (เหตุผลช่าง…) แต่ถึงจะลามกน้อยลงก็ยังลามกอยู่ดีนั่นแหละ (โทริซังพากย์ซะอย่าง)

ประทับใจแชปเตอร์แรกของพี่ชูมากกกกก คือคนไม่ชอบความวุ่นวายอย่างพี่ชูเนี่ยมีหรือจะได้ไปแฮปปี้กระดี๊กระด๊าในงานคาร์นิวัลง่ายๆ ดังนั้นเริ่มฉากแรกพี่แกก็ลากนางเอกไปที่ปราสาทก่อนเลย แล้วพี่ชูก็งีบหลับอย่างว่องไว ปล่อยให้นางเอกนั่งจิบชาโดยมีพ่อบ้านคอยบริการ (ซึ่งพ่อบ้านนี่มาแต่เสียง ไม่มีหน้าให้ดู แต่ฟังจากเสียงแล้วน่าจะเป็นพ่อบ้านวัยดึก…) ปรากฏว่านางเอกดันทำน้ำชาหกใส่ตัวเอง (หล่อนคิดจะอ่อยพ่อบ้านเหรอยะ!?) คุณพ่อบ้านก็เลยลนลานเช็ดขาให้ทั้งๆ ที่นางเอกปฏิเสธพัลวัน แต่พอคุณพ่อบ้านแกทำท่าจะเช็ดตรงหน้าอกให้ด้วย (ว้าย พ่อบ้านขา อย่าติดกับ!) พี่ชูแกก็รีบเข้ามาขัดแล้วไล่ให้คุณพ่อบ้านไปชงชามาให้ตัวเองบ้าง

ทีนี้พี่ชูก็อ้างว่าโมโหที่โดนปลุกแล้วจับนางเอกดูดเลือดซะเลย ระหว่างนั้นคุณพ่อบ้านก็กลับมาเห็นฉากเด็ดเข้าพอดี พี่ชูเลยพูดกับคุณพ่อบ้านประมาณว่า อยากดื่มเลือดรสเลิศนี่เหมือนกันสินะ ซึ่งพูดแบบนี้มันแปลว่าพี่ชูแกหึงชัดๆ ปัดโธ่ แล้วทำมาเป็นอ้างว่าโมโหง่วง!

sukebeoyaji

ส่วนนางเอกก็งงๆ ว่าทำไมชูซังถึงต้องดูดเลือดฉันให้พ่อบ้านดูด้วยเนี่ย น่าอายจัง ทำแบบนี้ไม่สมเป็นชูซังเลยนะ! (ทำไมล่ะ ก็สมเป็นตาแก่ลามกดีออก?) แล้วก็สะบัดตูดวิ่งหนีออกจากปราสาทไปเลย บัย เป็นอันจบแชปเตอร์แรก

ทีนี้ตอนที่นางเอกหนีไปก็เกือบโดนลิ่วล้อของคาร์ลดูดเลือดละ แต่พี่ชูตามมาช่วยทันแบบหล่อมากกกกก (≧д≦) หลังจากนั้นนางเอกก็วิงเวียนเพราะโดนคุณลุงพ่อบ้านในตอนแรกวางยาใส่ขนม (เอ๊ะ ตาลุงนี่ชักยังไงๆ) พี่ชูเลยจับอุ้มแบบฮิเมะซามะดักโกะจ้า ฮู้ยยย หวานแหวว แต่ระหว่างอุ้มนี่ก็ด่าไปตลอดทางว่าเธอนี่มันบ้าจริงๆ (ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย ฮุฮุฮุ) และตบท้ายว่าอย่าอยู่ห่างจากฉันล่ะ *เชื่อฟังแต่โดยดี*

himesamadakkooooo

และไหนๆ ก็ออกมาจากปราสาทแล้ว พี่ชูเลยใจดีบอกว่าจะแวะงานคาร์นิวัลสักนิดก็ได้

พอเข้ามาในงาน นางเอกก็โดนพวกแวมไพร์ตัวประกอบทั้งหลาย (ซึ่งมีชื่อว่า แวมไพร์ชาย A, แวมไพร์หญิง A และแวมไพร์เด็ก A …ตัวประกอบมั้ยล่ะ) มองด้วยความกระหายเลือด พี่ชูเลยบอกว่า ยัยนี่ไม่ใช่ของตั้งโชว์นะ ถอยไปซะ ฝูงแวมไพร์ตัวประกอบเลยแตกฮือ (โฮ พี่ชูหล่อมากกกกก) แล้วพี่ชูก็จับมือนางเอกแล้วบอกว่าอย่าเดินเถลไถลละกันเพราะเดี๋ยวจะเป็นเรื่องยุ่งยากอีก …คือพี่ชูชอบทำดีด้วยแล้วอ้างเหตุผลว่าไม่อยากให้ยุ่งยาก แต่เอาเข้าจริงก็สัมผัสได้นะว่าพี่ชูแกมีใจให้นางเอกมิใช่น้อย (เพราะยังไงๆ ภาคนี้ทุกคนก็หลงนางเอกหัวปักหัวปำกันหมดอยู่แล้ว…)

และหลังจากนั้นก็จะได้ไปเดทหวานแหววกับพี่ชูที่ร้านขนม แล้วพี่ชูก็จับขนมในมือนางเอกยัดปากตัวเองแล้วอ้างว่าชิมดูว่ามีพิษมั้ย

shusannnn

ซึ่ง นี่คือโมเมนต์เดียวที่รู้สึกว่าสมเป็นการเดทในคาร์นิวัลสองต่อสองกับพี่ชู เพราะหลังจากนั้นพอไปเล่นปาลูกดอกก็ดันเจอหนุ่มบ้านซากามากิที่เหลือกำลังแข่งปาลูกดอกกันพร้อมหน้าพร้อมตาซะงั้น

แต่ก่อนหน้านั้นมันมีบทสนทนาเล็กๆ ระหว่างพี่ชูกับนางเอกที่หวีดมาก พี่ชูถามว่าจะไปไหนต่อ นางเอกก็ตอบว่าชิงช้าสวรรค์ พี่ชูเลยบอกว่า ถ้าเธอยอมให้ทำอะไรก็ได้ในที่รโหฐานแบบนั้นมันก็ไม่เลวนะ (ตาแก่ลามกกกกกก) นางเอกเลยเปลี่ยนความคิดและลากพี่ชูไปเล่นปาลูกดอกแทน (อะไรแว้ ชิงช้าสวรรค์น่าจะแซ่บกว่าเยอะนะะะ หล่อนพลาดแล้วล่ะโคโมริยุย)

ตอนที่มาเจอน้องๆ บ้านซากามากิปาลูกดอกกันพร้อมหน้านี่เราตกใจมาก เพราะตั้งแต่เล่นมาเนี่ยแทบไม่มีใครโผล่มาในซีนาริโอ้หลักของคนอื่นนอกจากตอนแรกสุดกับตอนจบ แต่ฉากนี้คือมาเล่นกันอย่างสนุกสนานทั้งครอบครัว บรรยากาศแฮปปี้แฟมิลี่มากๆ ค่ะ ประหลาดใจ

เกมปาลูกดอกก็ง่ายๆ ชิลๆ แค่กดให้ตรงกับแถบสีดำให้ได้เยอะๆ ก็ผ่านละ หรือกดโดนสีแดงก็ยังผ่านแบบเซฟๆ

shu-minigame

จริงๆ แล้วมีมินิเกมแค่สองอันที่เราคิดว่ายาก คือพัซเซิลของรุกิคุงกับมินิเกมของยูมะ ซึ่งเดี๋ยวจะกล่าวถึงในรูทยูมะด้านล่างอีกที

พอเล่นปาลูกดอกชนะแล้ว พวกซากามากิทุกคนยกเว้นพี่ชูก็ยังคงแข่งกันต่อเพราะตั้งกฏเอาไว้ว่าใครชนะจะได้ตัวนางเอกไป ทีนี้เรย์จิดันปาลูกดอกเข้าเป้าตรงกลางพอดีเป๊ะ นางเอกเลยต้องไปขอให้พี่ชูช่วย พี่ชูก็บอกให้จูบก่อนถึงจะช่วย (ตาแก่ลามกกกกกกกกกกกกกกกก) นางเอกก็จุ๊บแก้มไปหนึ่งที พี่ชูถึงได้ยอมช่วยและปาลูกดอกทีเดียวเข้าเป้าตรงกลางเป๊ะพร้อมดีดลูกดอกของเรย์จิกระเด็นไป (เวอร์เหลือเกินแต่หล่อมาก ให้อภัยในความเวอร์)

นางเอกเลยได้ไปสวีทกับพี่ชูต่ออีกแป๊บนึง ก่อนจะโดนลักพาตัวไปในขณะที่พี่ชูหลับ เพราะมียานอนหลับอยู่ในขนมที่นางเอกหยิบขึ้นมาให้กิน (ฝีมือตาลุงพ่อบ้านเช่นเคย) ฉากที่พี่ชูโดนวางยานี่อดขำไม่ได้เพราะตอนแรกพี่ชูยังด่านางเอกเรื่องโดนวางยาอยู่เลย ก๊าก พอถึงคิวตัวเองก็เอาตัวไม่รอดเหมือนกันซะงั้นอะค่ะคุณพี่

พี่ชูตื่นมาแล้วก็รีบตามไปช่วยนางเอกที่ปราสาทและพบว่าคุณพ่อบ้านเจ้าเก่าเป็นคนจับตัวนางเอกมา คือพ่อบ้านมีบทบาทสำคัญมากจนอยากให้วาด 立ち絵 มาเลยดีกว่า อยากเห็นหนังหน้า โปรดอย่ามาแค่เสียง บางทีลุงอาจจะแซ่บก็ได้ ใครจะไปรู้

อย่างไรก็ตาม ชอบบทพูดพี่ชูช่วงที่มาทวงนางเอกมั่กกกกก ดูขี้หึงและแสดงความเป็นเจ้าของมั่กกกกกกกกกก (≧д≦)(≧д≦) ซึ่งพอแย่งตัวนางเอกคืนมาได้ ป๊ะป๋าคาร์ลก็ออกมาเฉลยว่าตัวเองเป็นคนก่อเรื่องวุ่นวายและที่จริงแล้วจัดงานเลี้ยงขึ้นเพื่อทั้งสองคนตามสเต็ปเดิม ส่วนคุณพ่อบ้านก็หันมาพูดจาดีด้วยและทำท่าว่าจะจูบมือนางเอกเป็นการอำลา แต่พี่ชูรีบดึงตัวนางเอกไว้แล้วไล่ให้คุณพ่อบ้านไปให้พ้นๆ (สรุปว่ารูทนี้พ่อบ้านรับบทมือที่สามนะคะ…)

และหลังจากนั้นพี่ชูก็จุ๊บนางเอกหนึ่งที เต้นรำกันในงานเลี้ยงแบบสวีทหวาน ตบท้ายด้วยการที่พี่ชูบอกว่าเธอเป็นของฉันชั่วนิจนิรันดร์ the end.

โดยรวมแล้วชอบรูทนี้มากนะ มันไม่ได้หวานแบบน่ารักจนอยากทึ้งหัวตัวเองหรือขำบ้าบอคอแตกเหมือนคนอื่นๆ แต่มันเป็นความหวานแบบนิ่งๆ ที่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกดีที่มีให้กันในแต่ละคำพูด อบอุ่นดี (///ω///) ที่สำคัญคือชอบทุกฉากที่พี่ชูเกิดอาการหึงขึ้นมา คิวท์  (´艸`)

มาพูดถึงซับซีนาริโอ้กันบ้าง

ชอบตอนเจอรุกิคุงงงงงงง ปกติจะชอบซีนาริโอ้ที่ตลกๆ นะ แต่อันนี้มาแนวชีวิตสงบสุขมาก พี่ชูกับนางเอกไปเจอรุกิคุงในร้านขายของ แล้วทั้งสองคนก็คุยกันเรื่องดนตรีคลาสสิก เพราะรุกิคุงบอกว่าอยากลองฟังดูบ้าง อยากเอาไว้ฟังเวลาพวกน้องๆ เอะอะน่ารำคาญจนไม่มีสมาธิเล่นพัซเซิล พี่ชูเลยช่วยแนะนำเพลงคลาสสิกให้ ช่างเป็นบทสนทนาที่สันติภาพแบ่งบานเหลือเกิน อาห์ *มองพี่ใหญ่ทั้งสองด้วยสายตาอบอุ่น*

ตอนเจอคานาโตะก็น่ารักแบบสงบสุขเหมือนกัน คานาโตะคุงล้มจนเป็นแผลถลอก พี่ชูเห็นเข้าก็เลยยกผ้าเช็ดหน้าให้ ดูเป็นพี่ชายใจดีอ่อนโยนเหลือเกิน โฮวววว ส่วนน้องคานาโตะก็อิดออดนิดหน่อยเพราะไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณพี่ชู แต่สุดท้ายก็บอกว่าจะช่วยใช้ผ้าเช็ดหน้านั่นให้ก็ได้ น่าร๊ากก (≧ω≦) ตอนเจออาซึสะก็ออกแนวแผ่ออร่าพี่ชายผู้แสนดีเหมือนกัน คืออาซึสะทำขนมหกแล้วพี่ชูช่วยเก็บขนมให้ นี่ก็คิวท์ (≧ω≦)(≧ω≦)

ส่วนฉากที่ชอบในความตลกคือตอนที่เจอสุบารุคุงที่ปราสาท สุบารุคุงถามว่าคาร์นิวัลเป็นไงบ้าง นางเอกกับพี่ชูก็บอกว่าสนุกดี สุบารุฟังแล้วก็ทำท่าเหมือนอยากไปแต่ยังทำเป็นเก๊กว่าไม่สนใจ แต่พอพี่ชูโกหกว่าเมื่อกี้อายาโตะกำลังตามหาสุบารุอยู่ในงาน สุบารุคุงก็บอกว่า งะ งั้นเหรอ ถ้าอายาโตะเรียกก็ช่วยไม่ได้เนอะ ฉันไม่ได้อยากไปหรอก แต่โดนตามหาตัวอยู่ก็ต้องไป แล้วก็วิ่งไปด้วยท่าทางกระดี๊กระด๊า ก๊ากกก ทำไมแค่จะไปคาร์นิวัลยังต้องซึนเดเระด้วยคะลูก??

ตอนเจอยูมะรู้สึกว่าไม่ค่อยมีอะไร แค่เจอกันในร้านขนมแล้วยูมะก็โวยวายๆ ว่าทำไมต้องมาเจอกันด้วย แล้วตอนสุดท้ายยูมะดันเผลอเตะชั้นวางขนมเข้าให้ เจ้าตัวเลยบ่นว่าเจอเจ้าพวกนี้ทีไรไม่เคยมีเรื่องดีเล้ย เป็นฉากที่ธรรมด๊าธรรมดา แต่ชอบมากกกกกเพราะเป็นยูมะชู กรั่กๆๆๆๆ (นาทีนี้ขอแค่ยูมะกับพี่ชูยืนในเฟรมเดียวกันโดยไม่พูดอะไรเลยก็ใจเต้นละขอบอก)

ส่วนพี่ชูในโหมด Sleeping Vampire หวานมากกกกก และง่วงมาก ตรงตามคอนเซปท์กล่อมนอนดีนะ ฮา (แต่ชอบมากนะ!)

shu-slp

ว่าแล้วก็มากรี๊ดยูมะบ้างดีกว่า

  • รูทยูมะ♥

ระยะหลังมานี่ยูมะกลายเป็นฮนเม (本命) ของข้าพเจ้าแทนอายาโตะไปเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นการกรีดร้องยูมะคราวนี้จึงลำเอียงเต็มไปด้วยคะแนนพิศวาสเหนือกว่าคนอื่นมากกกกก เชื่อแล้วว่าความรักทำให้คนตาบอดจริงๆ (ขนาดคำว่าเมะสุบุตะที่เคยฟังแล้วเบ้ปาก มาบัดนี้ยังกลายเป็นคีย์เวิร์ดรื่นหูที่ทำให้ใจเต้นระรัว แฮร้ย 〃ω〃)

อันที่จริงถ้าจะให้เล่าถึงยูมะเนี่ย แปลบทสนทนาทั้งเกมเลยอาจจะง่ายกว่า เพราะมันก๊าวไปหมดทุกคำพูด ไม่รู้จะสรุปยังไงดี โฮฮฮ แวมไพร์อะไรน่ารักได้ขนาดนี้ (≧д≦)

ยูมะพูดจาน่ารักตั้งแต่เริ่มแรกเลย ด้วยความที่อยู่ในงานคาร์นิวัลซึ่งมีแวมไพร์เนืองแน่น ยูมะเลยบ่นๆ ว่าถ้าพลัดหลงกันคงลำบาก งั้นลองมาคิดสัญญาณที่เอาไว้เรียกเวลาคลาดกันดีมั้ย อย่างเช่นให้นางเอกตะโกนว่า ‘ยูมะคุงไดสุกิ (ชอบยูมะคุงมั่กค่าา)’ แล้วยูมะก็บอกว่าพูดเล่นเฉยๆ ถึงเรียกจริงก็ไม่ออกไปหรอกนะ แต่ว่าวางใจได้เลย ฉันจะไม่ให้แมลงซักตัวเข้าใกล้เธอ แน่นอนว่าพวกแวมไพร์ก็จะไม่ให้เข้าใกล้ด้วย เอ้า ไปเดทกันเต๊อะ!

เดินไปไม่ทันไร ยูมะพานางเอกหลงทางตั้งแต่แรกเลยจ้า ตอนแรกยูมะคุงบอกว่าเคยได้ยินมาว่ามีร้านดีๆ อยู่ เดินไปเดินมามันก็น่าจะถึงเองนี่นา แล้วไปๆ มาๆ ก็หันมาโทษนางเอกว่า เป็นเพราะเธอมาเดินเตาะแตะอยู่ข้างหลัง ฉันเลยไม่มีสมาธิไงล่ะ! มาเดินตรงที่ฉันมองเห็นได้สิ! แล้วพอนางเอกจะแย้ง ยูมะคุงก็จับหิ้วเดินเยี่ยงแบกกระสอบทรายเลยจ้า

yumakun

ก๊ากกก น่ารักกกกกก จับหิ้วแบบนี้ชวนกรี๊ดกว่าฮิเมะซามะดักโกะแบบพี่ชูอีกง่ะะะะ (แวมไพร์หญิง A ถึงกับบอกว่า ต๊าย ช่างกล้า!)

แต่พอมาถึงตรงที่คนเยอะๆ แล้วนางเอกก็บอกให้ปล่อยลง ยูมะเลยปล่อยลงแล้วหันมาจับมือแบบ 恋人つなぎ แทน คือจับมือแบบนิ้วประสานกัน ซึ่งยูมะเขินกับการจับมือมากกว่าไอ้ฉากหิ้วเมื่อกี้ซะอีก น่ารักเอ้าะ (〃∀〃)

หลังจากนั้นนางเอกก็ถามว่าร้านที่ยูมะคุงตามหาคือร้านอะไรเหรอ ยูมะก็บอกว่า ชูการ์เฮาส์ไงล่ะ แต่นางเอกลังเลว่า เอ๊ะ ฉันเป็นราชินีของงานนี้นะ ฉันน่าจะมีหน้าที่อะไรรึเปล่า? มาเดินเตร็ดเตร่แบบนี้จะดีเหรอ? ยูมะคุงฟังแล้วเลยบีบจมูกเข้าให้ แถมยังบอกว่า เธอนี่เล็กกระทั่งจมูกเลยนะ แล้วพอยูมะปล่อยมือ นางเอกจมูกแดง ยูมะเลยบอกว่า แบบนี้ไม่ใช่หมูตัวเมียแล้ว แต่เป็นโทนาคายต่างหาก (โอ๊ย น่ายักกกกกกกก แงงงงงง รูทนี้ม่าง ละครวัยรุ่นเกาหลีมากกกก) สุดท้ายยูมะก็บอกว่าอย่าไปคิดมากน่า เที่ยวเล่นให้สนุกดีกว่า นางเอกก็โอเค เที่ยวก็เที่ยว ลาก่อนหน้าที่

พอไปถึงชูการ์เฮาส์แล้ว ยูมะก็ท่าทางกระดี๊กระด๊ามาก แต่พอนางเอกชี้ชวนให้ดูน้ำตาลรูปนก รูปผีเสื้อ รูปดอกไม้ ยูมะกลับท่าทางเนือยๆ ผิดปกติ พอนางเอกถามว่าทำไมท่าทางไม่ค่อยสนใจเลย ยูมะก็ตอบว่าชอบน้ำตาลก้อนธรรมดาที่สุดแล้ว เพราะมันกินง่าย และมันคือชูการ์จังยังไงล่ะ (หลักการอะไร? ป้าเข้าไม่ถึงชริงๆ)

แล้วยูมะคุงก็เรียกพนักงานร้านมา บอกว่าจะขอลองนั่งชิมน้ำตาลในร้านหน่อยได้มั้ย ตอนแรกคนขายก็กระตือรือร้นดี แต่พอเห็นว่านางเอกเป็นมนุษย์ คนขายก็เย็นชาใส่และไล่ออกจากร้าน ซึ่งสถานการณ์ทำนองนี้จะได้เจอกันแทบทุกรูทแหละ หนุ่มๆ หลายคนเลือกใช้วิธีงัดชื่อคาร์ลไฮซ์มาอวดเบ่ง แต่ยูมะโวยวายใส่ตามสไตล์นักเลงพร้อมบอกว่า เป็นมนุษย์แล้วทำไมเรอะ กะอีแค่ไม่มีเขี้ยวก็แบ่งแยกชนชั้นกันแล้วรึไงหา? (แหม พูดดี #อวย) และแล้ว คนขายก็เลยยอมให้ทั้งสองคนนั่งชิลๆ ชิมน้ำตาลในร้าน นางเอกก็ชิมส่วนของตัวเองไป ส่วนยูมะก็ชิมชิ้นที่นางเอกกินเหลือโดยให้นางเอกป้อนจ้า ฮิ้วววว และหลังจากนั้นยูมะก็ได้ข้อสรุปว่า ชูการ์จังของฉันน่ะดีที่สุดแล้ว (ไปค่ะ ไปแต่งงานกับชูการ์จังเถอะค่ะ)

ออกจากชูการ์เฮาส์แล้วทั้งสองคนก็ได้กลิ่นหวานๆ เลยตามกลิ่นไปเจอร้านขายคอตต้อนแคนดี้ (aka ขนมสายไหม แต่อันนี้จะเป็นสายไหมแบบเม็ดเล็กๆ นะ) นางเอกทำท่าอยากกิน ยูมะเลยพาไปต่อแถว แต่พอถึงคิวทั้งสองคนปุ๊บ เครื่องทำขนมดันพังขึ้นมาพอดี ผู้เล่นจึงต้องรับกรรมเล่นมินิเกมเพื่อซ่อมเครื่อง

มินิเกมอันนี้เป็นอันที่เราเกลียดที่สุดในเกมแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะเป็นของยูมะ ทำไมใจร้ายอย่างงี้คะลูก TvT

yuma-minigame

วิธีเล่นคือให้กดปุ่มที่กำหนดตามจังหวะที่แคนดี้ร่วงลงมา ซึ่งโหมดนอร์มอลกับฮาร์ดมันจะร่วงลงมาได้โหดมาก กดไม่ทัน พลาดรัวๆ เล่นผ่านแบบหืดขึ้นคอ (เพราะเหตุนี้ถึงไม่สามารถจับภาพหน้าจอขณะกำลังเล่นได้ทัน TvT) เป็นมินิเกมที่ต้องอาศัยศีล สมาธิ ปัญญา และกำลังภายในอย่างยิ่ง แต่ถ้าเล่นโหมดอีซี่ก็ง่ายอยู่นะ

เล่นมินิเกมผ่านแล้วก็จะได้คอตต้อนแคนดี้ไซส์พิเศษมากินกับยูมะคุงสองคนแบบหวานแหวว คราวนี้ยูมะบอกว่าจะเป็นฝ่ายป้อนให้บ้าง พอนางเอกลังเล ยูมะคุงก็ถามว่า อยากโดนยัดปากเหมือนเวลากินผักรึไง (ก๊าก อีการเอาผักยัดปากนี่กลายเป็นจุดขายของยูมะคุงไปแล้วใช่มะะะ) นางเอกก็เลยยอมกินขนมที่ยูมะคุงป้อนแต่โดยดี ซึ่งยูมะก็ยังอุตส่าห์บอกว่า ยังมีติดอยู่ที่นิ้วฉันอยู่เลย เลียให้สะอาดด้วยนะ ยัยหมูตัวเมีย (โอ้พระเจ้า ดิชั้นคงป่วยหนักมากที่รู้สึกว่าประโยคนี้มันก๊าวเหลือทน โฮฮฮ)

omgggggyumaaaa

กินขนมกันเสร็จเรียบร้อย ยูมะก็บอกว่าคอแห้ง อยากดื่มอะไรซักหน่อย แล้วก็พานางเอกเข้ารกเข้าพงไปดูดเลือด (ใจดีอ้ะ มีการพาไปในที่ลับตาคนเพราะไม่อยากให้ใครเห็นหน้านางเอกตอนโดนดูดเลือดดั้วววว #อวยหน้ามืดตามัว)

ฉากดูดเลือดนี่ซีจีดูแอบรุนแรง เหมือนยูมะบังคับขืนใจนางเอกพิก๊ล
แต่ที่จริงฉากนี้มันหวานและแซ่บเวอร์มากกกกกกกกกกกกกกก (≧д≦)(≧д≦)

yumaaaaaaa

พอดูดเลือดจนนางเอกตาลาย อยู่ดีๆ ทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงพึ่บพั่บๆๆๆ ก่อนจะหันไปเจอค้างคาวฝูงใหญ่กำลังบินตรงเข้ามาด้วยท่าทางไม่ประสงค์ดี ยูมะไล่ค้างคาวและบอกนางเอกว่า「オレん中、隠れてろ (=มาซ่อนในตัวฉันซะ )」นางเอกฟังแล้วก็งงๆ ว่าจะให้ซ่อนยังไง?? ยูมะเลยบอกว่าจะซ่อนในเสื้อคลุมหรือในแขนก็มาเถอะ (โงยยยย ขอซ่อนในใจได้ปร้ะะะะะ)

ทั้งสองคนวิ่งหนีไปด้วยกันเรื่อยๆ แล้ววนกลับมาที่เดิมเพราะคิดว่าพวกค้างคาวคงไม่กลับมาที่เดิมแน่ๆ พอได้หยุดพักแล้วก็วิเคราะห์กันว่าค้างคาวนั่นมันคืออะไร? มายังไง? ยูมะบอกว่าสงสัยคงเพราะฉันดูดเลือดเธอมั้ง เธอนั่นแหละผิดที่เลือดหอมน่าอร่อยเกินไป (เอ๊า โทษกันหน้าตาเฉย) ซึ่งนอกจากยูมะคุงจะไม่คิดว่าตัวเองผิดแล้ว ยังมีการถามหารางวัลที่ตัวเองช่วยนางเอกจากฝูงค้างคาวด้วย (แหม่ ถ้าเป็นคนอื่น คนเล่นคงยุให้น้องยุยกระโดดถีบไปละ แต่นี่ยูมะไง ยอม)

พอได้ยินคำว่ารางวัล นางเอกก็กลัวว่าจะโดนดูดเลือดอีก ยูมะเลยบอกว่าจะไม่ดูดเลือดแล้วก็ได้ ขอแค่เลียเฉยๆ (วั้ย ทำไมเอโร่ยกว่าดูดเลือดอีกอ้ะ /ยกมือปิดตาแป๊บ) แต่ถ้ากลับไปโลกมนุษย์เมื่อไหร่ จะจัดหนักจัดเต็มเลยนะ เตรียมใจไว้ซะเถอะ (อ่ากกกกก จะเป็นลมมมม /กรีดเลือดให้บัดเดี๋ยวนี้)

แต่สวีทกันได้ไม่ทันไร ก็มีตัวตลกลิ่วล้อคาร์ลโผล่มาป่วน (ตัวเดียวกับในรูทท่านรุกินั่นแหละ) พร้อมกับฝูงค้างคาวฝีมือคาร์ลอีกเช่นกัน ทั้งสองคนเลยต้องวิ่งหน้าตั้งกันอีกรอบ คราวนี้วิ่งมาจนถึงร้านดอกไม้ ซึ่งตอนที่ทั้งสองคนคุยกันกะหนุงกะหนิงที่ร้านดอกไม้ที่มันจิกหมอนมาก โฮว

บทพูดที่กรี๊ดมากคือตอนที่ยูมะเห็นดอกไม้ดูดเลือดที่มีเขี้ยวติดอยู่แล้วพูดยุให้นางเอกลองแหย่นิ้วเข้าไป

ยุยจัง: เอ๊ะ!? ไม่เอาหรอก มันน่ากลัวนะ!
ยูมะ: ปกติก็โดนฉันกัดประจำอยู่แล้วนี่ เขี้ยวเล็กจิ๋วของใบไม้พรรค์นี้คงไม่เจ็บไม่คันอยู่แล้ว
ยุยจัง: ถึงจะเล็กก็เจ็บอยู่ดีนะ ปกติที่ทนได้ก็เพราะเป็นยูมะคุงหรอก
ยูมะ: …หืม? นานๆ ทีเธอก็พูดจาน่ารักดีนี่ ตอนดูดเลือดคราวหน้าจะช่วยอ่อนโยนเป็นพิเศษเลย แต่แค่นิดเดียวนะ
ยุยจัง: อุ…
ยูมะ: ว่าแต่ ถึงจะเป็นต้นไม้ ฉันก็ไม่ยกเลือดของเธอให้หรอก เพราะตอนนี้ฉันเองก็อดทนอยู่เหมือนกัน

(หมายเหตุ: ผู้เล่นสลบไปแล้ว เรียกรถพยาบาลด่วน)

หลังจากนั้นยูมะคุงก็จะหันไปตื่นเต้นกับพืชพรรณทั้งหลายในร้านแทน ตรงนี้ยูมะก็น่าร๊ากกก ตื่นเต้นเป็นเด็กๆ เลย (≧ω≦) สักพักคนรอบข้างก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาว่า เดวิลทรีจะบานแหละ! นางเอกเลยถามว่า เดวิลทรีคืออะไรเหรอ? ซึ่งยูมะตอบว่า ทรีเนี่ยก็แปลว่า……(เว้นช่วงนานมาก) ต้นไม้ สินะ (หม่าม้ารุกิโปรดส่งลูกชายไปเรียนภาษาอังกฤษด่วน คำว่า tree นี่น่าจะเลเวลประมาณประถมต้นนะคะ)

แล้วทั้งสองคนก็ไปมุงเดวิลทรีกัน ตรงนี้จะเกิดเหตุวุ่นวายขึ้นเล็กน้อยคือเดวิลทรีเลื้อยมาจับตัวนางเอกไว้ แต่ยูมะก็ช่วยไว้ได้ (อย่างหล่อมาก โฮฮฮฮฮ) คือฉากนี้ยูมะตั้งอกตั้งใจปกป้องนางเอกมาก ทำหน้าที่คนคุ้มกันได้ดีมาก เลิฟ♥

พอจบเหตุวุ่นวาย ยูมะก็หยิบดอกไม้ที่เขียนว่า เชิญหยิบฟรีคนละดอก ขึ้นมาเหน็บหูนางเอกเป็นของขวัญ (จะให้ของขวัญยังไม่มีการลงทุนเลย แต่เอาเถอะ พอยูมะเป็นคนให้แล้วดูแพงและเลอค่าขึ้นมาทันที #งานอวยต้องมา)

yumakunnnnn

หลังจากนั้นยูมะจะนึกขึ้นได้ว่า เอ๊ะ ต้องพานางเอกกลับตามเวลาที่กำหนดนี่นา ว่าแล้วก็หิ้วนางเอกขึ้นบ่าพากลับปราสาท พอเข้าไปในงานเลี้ยงแล้วคุณพ่อบ้านคนเดิมในรูทพี่ชูก็โผล่มาบอกให้ทั้งสองคนซึ่งเป็นราชาและราชินีของงานสนุกให้เต็มที่ ทั้งสองคนก็โอเค มาสนุกกับงานเลี้ยงกันเต๊อะ …รู้สึกว่าฉากนี้ดูเป็นการคลี่คลายหลังไคลแมกซ์ที่ง่ายไปหน่อย เพราะสองคนนี้คลี่คลายปัญหาด้วยตัวเองได้เรียบร้อยและไม่ต้องยืมมือตัวละครอื่นๆ มาช่วยให้รู้ใจตัวเองว่ารักกันแต่อย่างใด ไม่มีความจำเป็นให้คาร์ลปรากฏตัวออกมาเฉลยว่าตัวเองเป็นก่อเรื่องทั้งหมด แต่ถึงจะคลี่คลายได้เลื่อนลอยยังไงก็เป็นรูทยูมะอะ ให้อภัยอะ

ส่วนฉากจบก็น่าร๊ากกกกก ทั้งสองคนทบทวนว่าวันนี้เจอเรื่องอะไรมาบ้าง แล้วต่างฝ่ายต่างก็บอกว่าสนุกมากเลย ฉากนี้ยูมะตอนเขินน่ารักมากกกกก (ที่จริงก็น่ารักทุกฉาก ฮือ) ก็พูดจาหวานๆ ใส่กัน จูบกัน จบ แต่มันน่ารักมากจริงๆ นะ แง

yuma-ending

ส่วนซับซีนาริโอ้ เราชอบฉากที่ยูมะเจอพี่ชูมากกกกกกกกกกก ทั้งๆ ที่มันเป็นฉากเรียบๆ เนิบๆ แต่มันมีความหมายสำหรับคนที่ชอบคู่ยูมะชูมาก โฮววว

เรื่องมีอยู่ว่า ยูมะกับนางเอกไปเจอพี่ชูในร้านขนม ซึ่งพี่ชูกำลัง……หลับอยู่ (ถามจริง นี่แวมไพร์หรือหมีขั้วโลกช่วงจำศีล? ใจคอคุณพี่จะนอนทุกรูทเลยหรือ?) พอยูมะเห็นเข้าเลยปลุกพี่ชูให้ลุกขึ้นมาสั่งอาหาร เพราะมานอนหลับเฉยๆ แบบนี้มันเดือดร้อนชาวบ้านเขา พี่ชูเลยโบ้ยให้นางเอกสั่งเผื่อ พอถามว่าจะสั่งอะไรดี  พี่ชูก็จิ้มๆ บอกว่าอันนี้ก็ได้ อันนั้นก็ดี ซึ่งแต่ละเมนูที่พี่ชูเลือกมามันมีแอปเปิ้ลเป็นส่วนผสมหมดเลย (さすが!) แต่สุดท้ายพี่ชูก็บอกว่า แอปเปิ้ลน่ะกินสดๆ ถึงจะอร่อยที่สุด ก่อนจะบ่นว่าหนวกหูแล้วเดินออกจากร้านไป ส่วนยูมะกับนางเอกก็กินสลัดแอปเปิ้ลกัน

ชอบฉากนี้ตรงที่มันพูดถึงแอปเปิ้ลซึ่งเป็นจุดเชื่อมโยงที่ก๊าวมากของคู่นี้ (〃ω〃) แถมตอนที่นางเอกถามว่า ชูซังชอบแอปเปิ้ลเหรอคะ? พี่ชูมีการซึนเดเระตอบว่า เปล่าซะหน่อย ด้วยนะ! โอ๊ย กรี๊ด วี้ด *ทึ้งหัว*

นอกจากนี้ก็ชอบฉากที่เจอรุกิตอนที่รุกิกำลังต่อแถวซื้อไอติมอยู่ ยูมะประหลาดใจว่ารุกิเนี่ยนะต่อแถวซื้อไอติม? รุกิเลยถามว่า มีปัญหาอะไรรึไง? แล้วก็หันไปสั่งไอติมวานิลา ช็อกโกแลต มัทฉะ ก่อนจะอธิบายกับยูมะว่า ในเมื่อท่านผู้นั้น (คาร์ล) สั่งมาว่าให้เข้าร่วมคาร์นิวัล ก็ต้องเข้าร่วมให้เต็มที่สิ ว่าแล้วรุกิคุงก็หยิบไอเท็มสวมหัวชิ้นนึงขึ้นมาจากถุงช็อปปิ้งและยกให้ยูมะ ตอนแรกยูมะไม่เอา แต่ไม่ทันไรก็ตกใจถามว่า ถ้าฉันไม่รับ รุกิจะสวมเองเรอะ?? รุกิคุงก็ตอบนิ่งๆ ว่า แน่นอน ยูมะเลยรับๆ มาเพราะไม่อยากให้รุกิสวมเอง …ฉากนี้ไม่ได้อธิบายหรอกว่าไอเท็มนั่นมันคืออะไร แต่ถ้ายูมะตกอกตกใจขนาดนั้นมันคงเป็นไอเท็มที่พิสดารมากแน่นอน……

ฉากที่เจอโคคุงก็ตลกดี ยูมะกับนางเอกเจอโคคุงกำลังทดลองทำผมหาทรงเหมาะๆ ให้ตัวเองอยู่ โคคุงหันมาถามความเห็นยูมะแต่ไม่ได้เรื่องได้ราว เลยหันมาถามนางเอกแทนแล้วบอกว่าจะให้ลองเล่นผมก็ได้นะ ยูมะเลยเดินเข้าไปขยี้หัวโคคุงจนผมยุ่ง (เพราะไม่อยากให้นางเอกไปอี๋อ๋อกับโคคุงสินะ) โอ๊ย น่าร๊ากกกกกกกกกกก ดูเป็นพี่น้องที่หนิดหนมกลมเกลียวมั่ก

ตอนเจออายาโตะก็น่าร๊ากกกกกกกก ตลกคอเมดี้เฮฮามาก จะว่าไปแล้วชอบฉากนี้ที่สุดในบรรดาซับซีนาริโอ้ของยูมะด้วยซ้ำ พี่ชูยังแพ้ไปนิดนึงเพราะบันเทิงน้อยกว่า ฮา

เหตุเกิด ณ ปราสาทของป๊ะป๋าคาร์ล อายาโตะทักนางเอกว่าเสื้อผ้าเปื้อนดินเปื้อนโคลนดูเฉิ่มเชียว นางเอกเลยบอกว่าไปช่วยยูมะคุงทำสวนมา สวนของยูมะคุงน่ะมีแต่ของที่กินได้ทั้งนั้นเลยนะจะบอกให้ (โอ๊ย พ่อเกษตรกรแห่งปี มาเที่ยวงานคาร์นิวัลก็ยังลากนางเอกไปทำสวนโนะะ) อายาโตะได้ยินคำว่าของกินก็หูผึ่ง สั่งให้นางเอกทำทาโกยากิของโปรดให้กิน ยูมะฟังแล้วถึงกับบ่นว่าจะไปทำได้ยังไงกัน คิดว่าฉันเก็บปลาหมึก (ทาโกะ) ได้จากในแปลงผักรึไงหา? นางเอกก็ช่วยพูดอีกแรงว่า ปลาหมึกมันเป็นสัตว์ทะเลนะอายาโตะคุง…

พอโดนรุมแบบนี้ อายาโตะเลยโวยวายว่า หนวกหู! ไม่ต้องใส่ปลาหมึกก็ได้นี่นา! ฉันชอบทาโกยากิแต่ไม่ได้ชอบปลาหมึกซะหน่อย! ยูมะก็บ่นว่าแบบนั้นมันจะเป็นทาโกยากิได้ไง (เห้ย คราวนี้ขออยู่ข้างอายาโตะะะ #สมาคมคนชอบกินทาโกยากิแบบไม่ต้องใส่ทาโกะก็ได้)

ayato-yuma

แต่ถึงยูมะจะบ่นโน่นนี่นั่น สุดท้ายก็ยอมตกลงว่าจะทำทาโกยากิให้กินโดยใส่ผักที่มีในแปลงของตัวเองแทน ก่อนจะเรียกนางเอกไปช่วยกันเก็บเกี่ยว โอ๊ย น่าร๊ากกกกกก ฉากนี้กรี๊ดทั้งความคิวท์ของอายาโตะ ทั้งความใจดีของยูมะเลย แง้งงง (≧д≦)(≧д≦)

จากที่เขียนๆ มานี่คงไม่ต้องสรุปแล้วสินะว่าชอบหรือไม่ชอบรูทยูมะ (ขนาดตัวเองยังรู้สึกเลยว่าอะไรจะอวยได้ลำเอียงน่าตบขนาดนี้…) แต่เอาเข้าจริงเราชอบรูทนี้เพราะชอบทุกอย่างที่มันประกอบร่างสร้างขึ้นมาเป็นยูมะน่ะนะ ถ้ามองอย่างเป็นกลางโดยหักคะแนนความพิศวาสส่วนตัวแล้ว เราชอบซีนาริโอ้ของโคคุงมากที่สุด เพราะดูเป็นเรื่องเป็นราวดี แถมมีหลากรสทั้งหวาน ฮา ดราม่า กลมกล่อมที่สุดแล้วล่ะ

บายเดอะเวย์ สิ่งที่รู้สึกสงสัยที่สุดในรูทยูมะคุงคือ คุณน้องใช้มาสคาร่ายี่ห้ออะไรคะ? สีเขียวสดใสติดแน่นทนนานตลอดงานคาร์นิวัลมากๆ

yumakun-tachie

ที่จริงก็สีนี้มาตั้งแต่ภาคก่อนแล้วล่ะ แต่จอวีต้ามันเห็นชัดกระแทกตาเหลือเกิน

อ้อ ส่วนโหมด Sleeping Vampire ของยูมะก็แซ่บเวอร์ ไม่ทำให้ผิดหวังเลย (≧д≦)(≧д≦)

yuma-slp

แต่ถ้าเทียบซีจีโหมดนี้ของทุกคนแล้ว เราชอบของอายาโตะที่สุดแฮะ ถึงกับตั้งเป็นหน้าจอล็อคสกรีนในมือถือเรียบร้อย (=ω=)

ตอนนี้เล่นจบครบทุกรูท เก็บถ้วยแพลทเรียบร้อย ได้คอมพลีทซีจีน่ารักๆ มาเป็นรางวัลด้วย
dialover-completecg

แม้แต่ในสถานการณ์นี้พี่ชูก็ยังหลับปุ๋ย นับถือเลย m(_ _)m

สรุปข้อดีข้อเสียของเกมนี้ปิดท้ายพอเป็นพิธีนิดนึง

ข้อดี:
– ทุกคนน่ารักมาก หวานแหววมาก เล่นแล้วอิ่มเอิบหัวใจมาก
– ซับซีนาริโอ้ที่หนุ่มๆ มีปฏิสัมพันธ์กันอย่างทั่วถึง ทำให้ได้เห็นแง่มุมใหม่ๆ ที่น่ารักมากของทุกคน
– ซีนาริโอ้ไม่น่าเบื่อเลย สามารถหยิบมาเล่นซ้ำหลายๆ รอบแล้วทำให้รู้สึกก๊าวได้ทุกรอบ (อันที่จริงเล่นรูทยูมะกับอายาโตะไปสองรอบแล้วแหละ…)
– ซีจีสวยมากกกก แต่สำหรับบางคน เรื่องซีจีอาจเป็นข้อเสียก็ได้ เพราะภาคนี้อ.ซาโตอิไม่ได้วาด ลายเส้นเลยเปลี่ยนไปจากภาคก่อนนิดหน่อย
– ตัวละคร SD น่าร๊ากน่ารัก
– มีหลายโหมดให้เล่น ทั้งเนื้อเรื่องหลัก ตอนพิเศษในโหมด Present from Sakamaki/Present from Mukami ไหนจะมี Sleeping Vampire อีก มินิเกมอีก
– สงบสุขมาก

ข้อเสีย:
– ซาดิสท์น้อยไปหน่อย (อันที่จริงก็ไม่เชิงข้อเสียนะ เราโอเคด้วยซ้ำ แต่คอนเซปท์เกมมันคือแวมไพร์ซาดิสท์นี่เนอะ)
– ซับซีนาริโอ้บางฉากจบได้ค้างคามาก ต้องจินตนาการต่อเอง
– อายาโตะทำให้ความหิวกระหายทาโกยากิพุ่งกระฉูดมาก ทรมานมาก

นอกจากนี้ เนื้อเรื่องอาจจะเบาหวิวไปนิดเพราะเป็นแฟนดิสก์ แต่ในเมื่อมันเป็นแฟนดิสก์ ก็ไม่ควรคาดหวังอะไรกับเนื้อเรื่องอยู่แล้ว ดังนั้นไม่นับว่าเป็นข้อเสียนะ เราว่าภาคนี้ทำหน้าที่ของแฟนดิสก์ได้ดี ตัดทอนความประสาทแดรกไปหมดแล้วหวานแหววเลิฟๆ สนุกสนานเฮฮากิ๊บก๊าวหัวใจ ก่อนจะไปปวดตับกันต่อในภาคดาร์คเฟทที่จะออกเดือนหน้า

แล้วเมื่อไหร่จะถึงเดือนหน้าซะที โฮฮฮฮ อยากปวดตับแล้ว เอาดาร์คเฟทมาาาา

8 comments on “Vandead Carnival: Shu & Yuma

  1. พี่ชูว กิ้วกร้าว น่าร้ากก คิดเหมือนกันเลยค่ะว่าซีนพี่ชูกะรุกินี่น่ารักเว่อร์ คุยอะไรมุ้งมิ้งเกิน เพิ่มคู่จิ้นใหม่ ปกติเห็นรุกิเหน็บชูประจำว่าพี่ใหญ่ไมทำตัวแบบนี้ 5555 ของซูบารุนี่ยิ่งฮา ซึนมากกกกก ซึนไปไหน ซึนเกิ้นนน พี่ชูวนี่ตัวโอ๋ซูบารุเลยอ่ะ หลายภาคแล้ว 5555 เท่าที่ดู พี่ชูดูพี่ชายสุดล่ะภาคนี้ ตามเก็บข้องให้ผ้าเช็ดหน้า เล่นแล้วน้ำตาจะร่วงแทนเรย์จิค่ะ 55555 อยากเล่นดารคเฟตแล้วเช่นกัน

    แม่ยกชู อวยชูมากไปหน่อยค่า 5555
    ปล. ยูมะน่ารักเฟ้ออออ 5555

    Like

    • chutipuk says:

      พี่ชูภาคนี้ออร่าพี่ชายกระจุยกระจายจริงๆ ค่ะ ฮืออออ อบอุ่นนนนนนน ชอบตรงที่ใจดีแม้แต่กับน้องๆ บ้านมุคามิ ทั้งที่ไม่ใช่น้องตัวเองด้วยซ้ำ งื้ด นานๆ ทีถึงจะรู้สึกว่า โอ้ พี่ชูเป็นพี่ชายคนโตจริงๆ ด้วย (ก๊าก)

      รอเล่นดาร์คเฟทกันค่ะ เย้ (>v<) แต่แอบกลัวว่าเล่นแล้วคงรู้สึกเหมือนภาคนี้เป็นแค่ความฝัน กลัวทุกคนกลับไปเกรียนแตกค่ะ 5555555

      Like

      • เล่นแล้วเค้าว่าภาคนี้ฝันเหมือนกันนะ 555 คารก์เฟตขอบทพี่ชู ยูมะ กะเรย์จิเยอะๆละกันเนอะ อยากดูสามคนนี้ (ไม่ได้ลำเอียงเล้ยยยยย) เอาเป็นว่าภาคไหนก็กิ้วก๊าว เหมือนคนแต่งเค้ารู้ว่าดูดเลือดไปก็ขายไม่ค่อยขึ้นป่ะค่ะ เค้าเลยมาเอาดีด้านมุ้งมิ้งแทนรึเปล่าน้า อาจจะเล่นเรื่องความสัมพันธ์แทน เพราะขนาดมอร์บลัดยังรู้สึกเหมือนคนละเกมเบยยย 5555 ถ้าเป็นงั้นกิ้วก๊าวแน่ๆค่า

        Like

      • chutipuk says:

        อยากให้เกมเล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างหนุ่มๆ เยอะๆ เหมือนกันค่าาา XD

        ที่จริงไอ้การทรมานทรกรรมและดูดเลือดนางเอกมันก็กิ๊บกิ้วดีนะคะ แต่พอหันไปเล่นเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างแต่ละคนแล้วมันดราม่าได้ใจมั่กๆ หรือถ้าจะเล่นกับปมในใจของแต่ละคนก็อยากให้หาอะไรใหม่ๆ นอกจากเรื่องแม่หรือเรื่องวัยเด็กบ้างเนอะ

        รอลุ้นกันต่อไป (>v<)

        Like

  2. sunshinesign says:

    มาคอมเม้นท์ได้แล้วค้า เย้ๆ
    สรุปชอบรูทยูมะสุดล่ะฮับ ดูกิ๊วก๊าวและน่ารักแบบบอกไม่ถูก อูยยยย เปลี่ยนเมนจากอายะมายูมะทันที เป็นผู้ชายที่ทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมด พี่ชูก็ดีนะคะเป็นพี่ใหญ่ผู้น่าพึ่งพาได้ แต่เอะอะก็นอนๆเนี่ยอยากจะนอนแข่งตามเลย XD
    พอมาภาคนี้แล้วดูเฮฮาปาร์ตี้มาก ทั้งที่เนื้อเรื่องหลักออกจะปวดตับร้าวขนาดนั้น

    Like

    • chutipuk says:

      ยูมะดูน่ารักสุดเพราะมีการเขียนชี้นำลำเอียงอย่างเห็นได้ชัดนะคะ 555555555
      เสียดายที่ภาคนี้ไม่มีเปิดโหวตความนิยมตัวละคร ไม่งั้นจะทุ่มโหวตยูมะรัวๆ ฮุฮิ

      ส่วนพี่ชูนี่ก็นอนตลอดเวลาจนเห็นแล้วอิจฉาเลยค่ะ อะไรจะมีชีวิตอยู่เพื่อการนอนได้ขนาดนั้น อยากทำบ้าง ก๊ากกก

      Like

  3. kara00 says:

    ชอบทาโกะยากิไม่จำเป็นต้องชอบทาโกะก็ได้ 555+

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s