愛夜一夜

อ่านนิยายจบไปอีกเล่ม รู้สึกว่าไม่ใช่นิยายที่สนุกล้ำเลิศมากมายอะไร แต่ก็มีจุดที่ชอบจนอยากบอกต่อความดีความชอบอยู่เหมือนกัน

นิยายเรื่องนี้ชื่อ 愛夜一夜 捧げられたウェディング (Aiya ichiya sasagerareta wedding) จะแปลไทยว่าไงดีนะ …หนึ่งราตรีรัก ถวายงานวิวาห์? (เป็นคนที่เซนส์ในการตั้งชื่อโหลยโท่ยเกินทนมากจริงๆ กราบขออภัยคุณผู้เขียนมา ณ ที่นี้) 

aiyaichiya

สั่งจากคิโนะมาเพราะอยากอ่านแนวทะเลทรายมาพักใหญ่ ตั้งแต่เห็นแท็กแบทเทิ่ลวาดรูปอุตะปุริกลางดึก (#うたプリ版深夜の真剣お絵描き60分一本勝負) วาดรูปหัวข้ออาหรับกัน เลยเกิดนึกอยากอ่านแนวนี้ทั้งๆที่ปกติไม่อ่านเลย นิยายแนวทะเลทรายเรื่องเดียวที่เคยอ่านคงเป็นธุวตารามั้ง…

ส่วนเหตุผลที่เลือกเรื่องนี้ทั้งๆ ที่มีนิยายอาหรับให้เลือกอ่านเกลื่อนกลาด (ทำไม genre นี้มันถึงฮิตข้ามกาลเวลาขนาดนี้นะ?) ก็เพราะอ.อามาโนะ จิกิริผู้วาดอิลลัสอีกเช่นเคย เลือกนิยายเพราะปกตลอด นิสัยไม่ดีเลยเรา

เรื่องย่อคือนางเอกเป็นนักเต้น พระเอกเป็นเจ้าชาย รักกัน จบ (สั้นไปมั้ย) 

แกนเรื่องมันมีแค่นี้แหละ แต่แฟคเตอร์น้ำเน่ามันเยอะมากจ้า เริ่มจากนางเอกเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร เคยเป็นนางระบำชื่อดังแต่ต้องมาอยู่บ้านนอกอย่างยากจนคอยดูแลพ่อเลี้ยงที่ล้มป่วย แค่นี้ก็ดาวพระศุกร์จะแย่แล้ว นางเอกยังต้องซวยซ้ำซวยซ้อนไปเป็นคู่หมั้นกำมะลอของพระเอก โดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่เลยว่าตัวเองกำลังจะถูกจับบูชายัญเป็นเครื่องสังเวยแด่เทพเจ้าเพื่อให้ฝนตกลงมาในอาณาจักรทะเลทรายที่พระเอกเป็นเจ้าชายปกครองอยู่

ฝ่ายพระเอกเป็นเจ้าชายผิวเข้มผมทองหล่อล่ำ อุทิศชีวิตเพื่อประเทศชาติและปวงชน เป็นที่รักของไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน (แต่บางทีก็ทำตัวน่าตบกะโหลกอยู่เหมือนกัน…)

งานนี้พระเอกนางเอกตกหลุมรักกันแต่เนิ่นๆ แต่แฟคเตอร์น้ำเน่าอย่างความต่างชนชั้นมันขัดขวาง (ความรักระหว่างเจ้าชายผู้สูงศักดิ์กับหญิงชาวบ้าน ฟังดูคลีเช่มั้ยล่ะ…) ไหนจะยังมีการนับถอยหลังรอวันตายของนางเอกอีก ไหนจะมีนางอิจฉาเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ที่แอบรักเจ้าชายมาตีเนียนทำดีกับนางเอกแล้วตลบหลังด้วยการเฉลยความจริงว่านางเอกเป็นแค่เหยื่อบูชายัญอีก (โอ้ นี่มันละครไทยชัดๆ ตัวละครแบนไปโม้ดดดด)  น้ำเน่าระดับโอเอซิสแถวนั้นข้นคลั่กยิ่งกว่าท่อระบายน้ำกรุงเทพฯเวลาฝนตกติดต่อกันสามวันแล้วเจ้าข้าเอ๊ย

แล้ว ชอบเรื่องนี้ตรงไหนเหรอ?

ตอบเลยว่าชอบตรงความน้ำเน่านี่แหละ (เวรกรรม) รู้สึกห่างหายจากนิยายที่เมโลดราม่าขนาดนี้ไปนาน คือนอกจากพล็อตจะน้ำเน่าแล้วยังบรรยายอารมณ์ความรู้สึกตัวละครซะโศกสลดรันทดสะเทือนใจหลายริคเตอร์

ชอบการบรรยายอารมณ์ทั้งสองฝั่งสลับกัน ฝั่งนางเอกก็เหงา ฝั่งพระเอกก็เศร้า ถึงจะไม่ได้รู้สึกชอบตัวละครทั้งสองตัวเป็นพิเศษ ไม่ได้ก๊าวหรือหวีดความหล่อของพระเอก แถมตัวละครยังแบ๊นแบน นางเอกดีเลิศประเสริฐศรี พระเอกใจดีปากหวาน (แถมบางทีก็ขี้แกล้งนิดๆ นี่มันพระเอกนิยายลักษณวดี!) แต่การบรรยายอารมณ์ตัวละครก็ชวนให้เอาใจช่วยทั้งสองฝ่ายขึ้นมาได้

จริงๆ เรื่องนี้มันก็มีประเด็นน่าสนใจเยอะนะ อย่างการที่นางเอกเป็นคนผิวขาวผมดำ ต่างจากพวกคนผิวเข้มในทะเลทรายจนเป็นที่รังเกียจ ก็แถให้เป็นเรื่องคนชายขอบได้อยู่ หรือการบูชายัญนางเอกเพียงคนเดียวเพื่อแลกกับอนาคตของประเทศชาตินี่มันก็เรื่อง Utilitarianism ชัดๆ! (หน้าจอห์น สจ๊วต มิลล์ลอยมาเลย บรื๋อ) ซึ่งหลายๆ ฉากก็จะหยิบยกประเด็นพวกนี้มาให้นางเอกขบคิด แต่…คิดได้ไม่นานนักหรอก เพราะนี่มันนิยายโรมานซ์นะคะ ไม่ใช่นิยายแฝงปรัชญาลึกซึ้งอะไรขนาดนั้น ประเด็นเหล่านี้เลยมาแค่ผิวๆ (แป่ว) ทั้งหมดที่ว่ามาในย่อหน้านี้นี่คือพยายามสร้างมูลค่าเพิ่มให้นิยายเฉยๆ (ฮา)

และสิ่งที่ชอบมากที่สุดในเรื่องนี้คือ การใช้ภาษา!

ไม่กล้าอวยถึงขนาดว่า ภาษาสวยมากกกกก อะไรขนาดนั้น รู้สึกว่าแต่ละคำที่ใช้มันก็ไม่ได้อลังการเท่าไหร่ แต่การร้อยเรียงประโยคของอ.อะโซ มิคาริ ผู้เขียนเรื่องนี้มันมีสไตล์บางอย่างเฉพาะตัวจนรู้สึกต่างจากนักเขียนคนอื่นๆ ในแนวใกล้เคียงกัน

อย่างนึงที่เห็นได้ชัดเลยคือมีการใช้คำซ้ำเยอะมาก เช่นในประโยคนึงก็จะใช้ ~を、~を、~を หรืออาจจะเป็น ~も ต่อๆ กัน ซึ่งการใช้คำแบบนี้ในเวลาที่เหมาะสมมันช่วยสร้างจังหวะได้ดีมาก โดยเฉพาะในฉากซึ้งหรือฉากเศร้า ประทับใจอยู่หลายฉาก บางทีก็เล่นคำที่มีความหมายใกล้เคียงกันด้วย แถมคำในฉากบรรยายหลายๆ คำมันยังเป็นคำเพราะๆ ที่เราชอบเป็นการส่วนตัวอีกต่างหาก (เช่นคำว่า 刹那、静寂 เป็นต้น)

ภาษาที่ใช้บรรยายในเรื่องนี้ทำให้เราคิดว่า ถ้านักเขียนคนนี้แต่งเนื้อเพลง มันน่าจะออกมาเป็นเพลงที่มีเนื้อไพเราะมาก รู้สึกแบบนี้เลยแหละ

เอาเป็นว่าอ่านแล้วรู้สึกสัมผัสพลังงานบางอย่างได้จากการใช้ภาษาของอ.อะโซ อีกไม่นานคงได้โทรสั่งเรื่องอื่นของนักเขียนท่านนี้มาเพิ่มเติมแน่นอน ซึ่งนี่นับว่าเป็นนิมิตหมายที่ดีนะ หันมาเลือกนิยายจากนักเขียนดูเป็นความคิดที่ถูกต้องกว่า… (แอบเห็นเรื่องนึง พระเอกเป็นประธานนักเรียนซาดิสท์ ชั้นว่าชั้นต้องโดนเรื่องนี้ก่อนแน่ๆ แอร๊ม)

อ้อ แต่มีปัญหาอย่างนึงเวลาอ่านคือ ศัพท์แสงเสื้อผ้าอาภรณ์ชาวอาหรับเต็มไปหมด แล้วมาเป็นคันจิที่เขียนคาตาคานะเป็นชื่ออาหรับกำกับ ซึ่งถึงแม้การดูคันจิจะทำให้เราเข้าใจว่ามันเป็นผ้าคลุมหัว คลุมหน้า หรือคลุมตัว แต่ด้วยความขี้เกียจกูเกิ้ลก็ทำให้ต้องจินตนาการเอาเองล้วนๆ โดยที่จนป่านนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าผ้าชนิดไหนมันคืออะไรกันแน่ เผอิญว่ารู้จักแต่ฮิญาบน่ะ (TωT)

ปัญหาอีกอย่างคือ หลังจากอ่านเรื่องนี้จบแล้วเริ่มรู้สึกติดใจเมโลดราม่าตัวละครแบนๆ น้ำเน่าๆ ขึ้นมาซะงั้น รู้สึกไม่ประเทืองปัญญาเลย แต่มันก็สนุกดีนะ lol

Advertisements

One comment on “愛夜一夜

  1. โฮกกกกกเจ้าชายผิวแทน>////< เรื่องสั้นจริง039

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s