Diabolik Lovers: Azusa’s route

Diabolik Lovers More Blood
รูทน้องเล็กบ้านมุคามิ อาซึสะคุง!

DIABOLIK LOVERS MORE,BLOOD_0104

ตอนแรกว่าจะไม่เล่นรูทอาซึสะคุงแล้วเชียว แต่หลังจากดูอีเวนท์คอร์ด้าติดๆกันและเล่นรูทอาราตะคุงแล้ว ตอนนี้เลยกำลังหลงรักคิชิโอะซังได้ที่ พอมานึกๆว่ามีเกมในสต๊อกเกมไหนบ้างที่คิชิโอะซังพากย์ก็นึกถึงน้องอาซึสะขึ้นมาเป็นอันดับแรกนี่แหละ

สรุปว่า รูทนี้เล่นเพราะคนข้างในล้วนๆ (ฮา)

อาซึสะเป็นคนที่แปลกที่สุดในบ้านมุคามิ หรืออันที่จริงจะว่าแปลกที่สุดในเกมนี้ก็ได้ เพราะคนอื่นๆเขามาทางสายซาดิสท์กัน แต่คุณน้องอาซึเป็นมาโซเต็มรูปแบบเลยจ้า (แต่ก็เป็นมาโซที่ยังคงมีความ S ในตัวด้วยเช่นกัน ไม่งั้นเดี๋ยวหลุดคอนเซปท์เกม…)

เวลาอยู่ในรูทรวม อาซึสะเป็นคนแรกและคนเดียวในเกมที่ทำให้เรารู้สึกว่า น่ากลัว อาจเป็นเพราะเสียงพากย์เนิบๆ ล่องลอยๆ หลอนๆ บวกกับเพลงประจำตัวที่วังเวงเหลือเกิน ทำให้บรรยากาศเวลาอาซึสะปรากฏตัวออกมามันหลอนกว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด ขัดกับหน้าตาน่ารักๆโดยสิ้นเชิงจริงๆ

ด้วยความที่เป็นสาย M อาซึสะจึงมักพูดติดปากว่า จะต่อยฉันก็ได้นะ, ตบตีฉันหน่อยสิ, ลงโทษฉันเลย, เอามีดกรีดฉันที แถมไม่ได้พูดกับนางเอกคนเดียวด้วยนะ แต่พูดกับพี่ๆบ้านมุคามิทุกคน และเวลาพี่ๆมุคามิได้ยินก็จะทำหน้าเพลีย ถอนหายใจเฮือกใหญ่และรีบเดินหนีกันทุกที (พี่ๆถึงกับบ่นเป็นเสียงเดียวกันเลยว่า อาซึสะเป็นตัวยุ่งยากที่สุดในบ้าน …โอะสึคาเระนะคะพี่ๆทุกคน)

มีฉากนึงอาซึสะมารับนางเอกที่ห้องเรียนช้ากว่าปกติ อาซึสะมาถึงก็บอกนางเอกว่า ช่วยลงโทษฉันด้วยการเอาเก้าอี้นั่นฟาดฉันทีสิ ถ้าฟาดลำบากเดี๋ยวฉันคุกเข่าก็ได้…….คือแบบ เจอประโยคนี้ของน้องแล้วพี่ไม่รู้จะสะเทือนใจหรือขำดีนะคะ…….

แต่ก็ใช่ว่าความมาโซของอาซึสะมันจะไม่มีที่มาที่ไป ความจริงแล้วอาซึสะเองก็มีอดีตอันเจ็บปวดเช่นเดียวกับพี่น้องมุคามิคนอื่นๆ

อาซึสะเป็นเด็กเร่ร่อนข้างถนนที่ถูกพวกยิปซีเก็บมาเลี้ยง แต่พวกยิปซีก็คอยทุบตีอาซึสะตลอดเวลา โมโหอะไรก็ลงที่อาซึสะเนี่ยแหละ แต่น้องอาซึก็ยิ้มร่า โดนทุบตีทีไรแฮปปี้ทุกที เพราะอาซึสะโหยหาความหมายของการมีชีวิต การโดนทุบตีจึงทำให้อาซึรู้สึกว่า นี่แหละเหตุผลที่เรามีชีวิตอยู่ ก็เลยชอบขอให้คนอื่นทำร้ายตัวเองจนติดเป็นนิสัยมาถึงปัจจุบัน

ตอนท้ายๆรูท อาซึสะบอกนางเอกว่า สิ่งที่เศร้าที่สุดไม่ใช่ความตาย แต่คือการที่ไม่มีความสำคัญ ไม่จำเป็นสำหรับใครเลย ดังนั้นต่อให้ถูกทำร้ายจนตายก็ยังดีซะกว่ามีชีวิตอยู่อย่างไม่มีความหมาย

อืม เหมือนจะตรรกะเพี้ยนๆชอบกล แต่เวลาอาซึสะพูดถึงเรื่องนี้ทีไรซึ้งทุกทีเลย อาซึสะพูดซะจนการโดนทำร้ายร่างกายฟังดูวิเศษวิโสไปเลย บอกว่าการถูกทำร้ายเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่ามีใครสักคนโหยหาเรา ต้องการเรา แสดงให้เห็นว่าเรามีความจำเป็นแค่ไหน และรอยแผลต่างๆกับหยดเลือดก็คือหลักฐานที่เป็นรูปธรรมนั่นเอง (รู้สึกบ้านมุคามิจะชอบอะไรที่เป็นรูปธรรมกันซะเหลือเกินนะ…)

ชอบตรงที่ความหลังของอาซึสะมันอธิบายนิสัยประหลาดๆของเจ้าตัวได้ลงล็อกหมดเลย (แต่ที่จริงบ้านมุคามิก็เป็นอย่างนี้กันทุกคน แบคกราวด์แน่นมาก)

ความมาโซของอาซึสะไม่ใช่แค่ชอบขอให้คนอื่นตบตี แต่ยังมีทั้งความเป็น fetish แผลด้วย คือคุณน้องอาซึสะเนี่ยคลั่งรอยแผลมากกกกกก ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่ผ้าพันแผล มีการตั้งชื่อให้แผลด้วย โดยเฉพาะรอยแผลสำคัญได้แก่จัสติน คริสติน่า กับเมลิซซ่า ซึ่งน้องอาซึแกตั้งชื่อตามพวกยิปซีที่เคยอยู่ด้วยกันตอนเด็กๆ (แต่สุดท้ายยิปซีตายเรียบ น้องอาซึเลยได้ไปเจอพวกรุกิที่บ้านเด็กกำพร้า)

DIABOLIK LOVERS MORE,BLOOD_0103

อาซึสะเรียกแผลเหล่านี้ว่า ‘เพื่อน’ และไม่ยอมให้แผลพวกนี้หายไปจากตัวเด็ดขาด พอแผลจางปุ๊บ คุณน้องแกก็ควักมีดออกมาเฉือนเลือดสาดกระจาย (รูทอาซึสะนี่น่าจะเลือดท่วมเยอะสุดแล้วมั้ง….) แล้วก็หัวเราะคิกคักดีใจที่พวกจัสตินยังอยู่กับตัวเอง ไม่ได้จากไปไหน (…บอกแล้วว่าเด็กคนนี้น่ากลัวที่สุดในเกมละ สยองไปนะบางที……..)

นอกจากกรีดแขนขาตัวเองให้เป็นแผลแล้ว บางทีก็ยังเรียกนางเอกให้ไปช่วยกรีดอีกแรง บางทีก็ขอให้นางเอกช่วยสแครชแผลให้ด้วย (อืม…แปลกใหม่ดีเนอะรูทนี้)

ฉากนึงที่ขำมากคือตอนที่อาซึสะตั้งชื่อแผลให้นางเอก อยู่ดีๆก็มาให้เลือกชื่อ จะเอาชื่อเรเชล โซฟี หรือเอลีสดีล่ะ? เอ วิคตอเรียละกันเนอะ ชอบชื่อนี้มั้ยล่ะ? …ไม่รู้จะว่าโรคจิตหรือติ๊งต๊องดี แต่น้องอาซึคิดว่าดีก็ทำต่อไปนะคะ…….

นอกจากนี้ อีกสิ่งนึงที่บ่งบอกถึงความมาโซของอาซึสะคือ การสะสมมีดเป็นงานอดิเรก! ซึ่งน้องอาซึสะก็เก็บไว้กรีดตัวเองนี่แหละ ดังนั้นรูทนี้เราจะได้เห็นมีดมีบทบาทเยอะมาก บางทีน้องอาซึแกก็เอามีดปาดตัวเองบ้าง บางทีก็จับมือนางเอกมาปาดตัวเองบ้าง พลาดไปปาดโดนนางเอกบ้าง เอามีดปาดกันไปมาอยู่นั่น นับว่ารูทนี้การทรมานจะไม่ค่อยหลากหลาย เน้นมีดเป็นหลัก

เราชอบสตอรี่ของอาซึสะมากเลย ถึงบางฉากจะซ้ำๆไปบ้าง โดยเฉพาะพวกฉากทรมานกันไปมา แต่การบรรยายความรู้สึกของอาซึสะทำออกมาได้สะเทือนใจมาก ชอบบท Monologue ของอาซึสะหลายบทเลย รันทดสูสีโคคุง T_T

เสน่ห์ของตัวละครฝั่งมุคามิคงเป็นตรรกะที่บิดเบี้ยวนี่แหละมั้ง ทั้งๆที่ตรรกะมันผิดเพี้ยนจนรู้สึกว่า เอิ่ม จะดีเหรอ? อยู่หลายครั้ง แต่ไปๆมาๆทำไมถึงชวนให้รู้สึกอินกับตัวละครได้ตลอดเลยก็ไม่รู้

ชอบพี่น้องมุคามิทุกคนในรูทนี้มากกกก ชอบเวลาอาซึสะพูดถึงพี่ๆ แล้วก็ชอบเวลาพี่ๆพูดถึงอาซึสะด้วย ยูมะกับโคคุงดูเป็นพี่ชายที่น่ารักมากกกกกก ส่วนรุกิก็ยังคงเป็นดุจดั่งหม่าม้าที่เหมือนจะเคร่งเครียดแต่จริงๆแล้วใจดีเหมือนเดิม (ออร่าหม่าม้าของรุกิรุนแรงทุกรูทนะคะ ก๊าก รักนะคุณพี่♥)

มีฉากนึงโคคุงแซวยูมะว่าเป็นห่วงอาซึสะซะจริงนะ ยูมะก็เขินๆ พูดกลบเกลื่อนว่าเปล่าซะหน่อย แต่หน้าแดงแปร๊ดเลย น่ารักมาก (≧ω≦) นี่ถ้ารุกิไม่ได้ซากุไรซังพากย์ เราต้องหลงยูมะที่สุดในบ้านมุคามิแหงๆ ทั้งน่ารัก ซื่อตรง เป็นเด็กดีสุดละ ฮื้อออออ

กู๊ดเอนด์ของอาซึสะจบแบบหนีตามกันไป มีลูกด้วยกันกับนางเอก แล้วตั้งชื่อลูกว่าจัสติน คริสติน่า เมลิซซ่า

ซึ่ง…เราไม่โอเคกับการที่อาซึสะตั้งชื่อลูกแบบนี้เลย มันเหมือนกับว่าอาซึสะยังยึดติดกับอดีตอยู่ดี ดูไม่ก้าวไปข้างหน้า แต่จะตีความให้แฮปปี้ก็คงคิดได้ว่าลูกๆคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับอาซึสะในตอนนี้? หรือลูกๆ=ผู้มอบความหมายในการมีชีวิตอยู่ให้กับอาซึสะเหมือนที่พวกจัสตินเคยเป็น? ประมาณนี้มั้ง

ส่วนแบ๊ดเอนด์อันนึงจบแบบนางเอกกลายเป็นพวกมาโซเหมือนอาซึสะ ขอให้อาซึสะช่วยตบตีตัวเอง โดนตบตีแล้วมีความสุข อาซึสะก็เลยตอบสนองด้วยการทุบตีรัวๆ แล้วก็เผาบ้าน จะได้ตายไปด้วยกัน

ฉากที่บ้านไฟไหม้ มีบทบรรยายของนางเอกพูดขึ้นมาว่า ความเจ็บปวดที่อาซึสะมอบให้ต้องเป็นความรักแน่ๆ …อาซึสะคุงทุบตีฉันท่ามกลางกองเพลิงไม่รู้กี่ครั้ง ฉันดีใจและมีความสุขแทบตายเลยล่ะ

อืม บ้าไปแล้ว

ส่วนแบ๊ดเอนด์อีกอัน จบแบบอาซึสะดูดเลือดนางเอกจนกระทั่งหยดสุดท้าย แต่นางเอกดีใจ เพราะตัวเองจะได้กลายเป็นเลือดและเนื้อของอาซึสะ กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน และอยู่เคียงข้างกันตลอดไป

DIABOLIK LOVERS MORE,BLOOD_0106

อืม อันนี้ก็บ้าเหมือนกัน

แต่แบ๊ดเอนด์เกมนี้มันเป็นอะไรที่ว้อทเดอะเฮลอยู่แล้ว จบแบบเพี้ยนๆกว่านี้ก็เจอมาเยอะ นางเอกตายมาแล้วไม่รู้กี่สิบล้านรอบ แบ๊ดเอนด์สองอันนี้เลยไม่ถือว่าแปลกประหลาดหวือหวาแต่อย่างใด (ตอนนี้ชอบแบ๊ดเอนด์ของโคคุงที่สุดละ)

ชอบรูทนี้ตรงที่ไม่ค่อยเหมือนคนอื่น ปกติเป็นฝ่ายโดนรังแกมาตลอด รูทนี้มาเจอหนุ่มมาโซแล้วมันแปลกใหม่ดี แล้วก็ชอบตรงความซึ้งด้วย บทพูดอาซึสะหลายๆประโยคบีบหัวใจมากกกกก T_T

ปกติเวลาเราเล่นโอโตเมะเกมจบแล้วไม่ค่อยดูเครดิต แต่เล่นรูทนี้จบแล้วนั่งฟังเพลง 月蝕 ปรากฏว่าอินจัดจนน้ำตาร่วงเลย เพลงสะเทือนใจไปมั้ย ชอบท่อนที่ร้องว่า「癒えぬ傷痕(おもいで)がいつまでも愛おしい」มันอาซึสะมากกกก เพลงนี้มันบ่งบอกความเป็นบ้านมุคามิได้ดีมาก (แต่ศัพท์ยากไปนิดนึงนะคะ ฮา) เป็นเพลงที่ชอบที่สุดในซีรีย์ Diabolik Lovers แล้วล่ะ

ตอนนี้เคลียร์บ้านมุคามิครบแล้ว (*v*) บ้านซากามากิยังเหลือพี่ชู เรย์จิ สุบารุคุง ส่วนน้องคานาโตะคงต้องขอละเว้นไว้เช่นเดียวกับภาคแรก

แต่กว่าจะเล่นครบ ภาค Dark Fate ก็คงออกพอดี ฺ(ฮา) เล่นจบแต่ละรูททีไร ดองเป็นเดือนทุกที…

One comment on “Diabolik Lovers: Azusa’s route

  1. อาซึสะ น่ารักจริงเลย ขอบคุณที่รีวิวนะค่า

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s