薄桜鬼 SSL: Saito Hajime√

มาถึงรูทสุดท้ายแล้วจ้า
รูทไซโต ฮาจิเมะคุงที่อุตส่าห์เก็บไว้ปิดท้ายนั่นเอง (≧ω≦)

ภาพรวมของรูทไซโตซังก็ อืม คงต้องใช้คำว่าหน่อมแน้มล่ะมั้ง เพราะคุณรุ่นพี่กรรมการรักษาระเบียบคนนี้นิสัยหวานแหววสาวน้อยมากจริงๆ ระดับที่เลยเลเวลคำว่าน่ารักไปแล้ว เป็นระดับหน่อมแน้มไร้เดียงสาน่ารังแก เห็นหน้าแล้วรู้สึกอยากกลั่นแกล้งบอกไม่ถูก (*´∀`*)

เอาล่ะ ไล่ไปทีละอีเวนท์แบบคร่าวๆละกัน

เริ่มจากอีเวนท์เตรียมสอบ ระหว่างที่จิสึรุกำลังจะกลับบ้านก็เจอไซโตซังเข้าพอดี ไซโตซังเลยบอกว่า ถ้ากำลังหาสถานที่อ่านหนังสือสอบเงียบๆ ฉันมีที่นึงจะแนะนำนะ แล้วไซโตก็พาจิสึรุไปที่ห้องวิทยาศาสตร์ ไซโตซังบอกว่าที่นี่เป็นห้องทำงานของกรรมการรักษาระเบียบ แต่วันนี้กรรมการรักษาระเบียบหยุดงาน ก็เลยเงียบสงบเหมาะสำหรับการอ่านหนังสือ

แล้วทั้งคู่ก็เลยนั่งอ่านหนังสือด้วยกันสองต่อสอง …นี่เป็นจุดแรกที่ทำให้รู้สึกว่า คุณฮาจิเมะเนิร์ดจังเลยนะคะ! (ซึ่งหลังจากนั้นก็มีเหตุการณ์ตอกย้ำความเนิร์ดตามมาเรื่อยๆ)

อ่านไปอ่านมา จิสึรุจะหยิบยางลบ แต่ยางลบเจ้ากรรมดันกลิ้งไปข้างหน้า ก็เลยต้องยื่นมือไปหยิบ แล้วก็ ป้าบบบ ประสานมือเข้ากับไซโตซังพอดิบพอดี (แน่ะ จิสึรุ หล่อนคาดการณ์ไว้แล้วก็เลยจงใจดีดยางลบไปข้างหน้าใช่มั้ยยะ!?)

saitousenpaikawaiiiiiiiiiiii

แค่บังเอิญมือแตะกันนิดนึง คุณฮาจิเมะก็หน้าแดง เหงื่อไหลไคลย้อย (絶対童貞ですね・・・) ซึ่งคุณรุ่นพี่หน่อมแน้มคนนี้มีฉากหน้าแดงเขินอายบ่อยมากกกกกก เขินบ่อยสุดแล้วมั้ง อะไรจะใสซื่อบริสุทธิ์ได้ขนาดนี้คะะะ รู้มั้ยว่ามันน่ารักกกกกกกก (≧д≦)

แล้วทั้งสองก็ขอโทษกันไปมาแต่ยังแตะมือกันอยู่อย่างงั้น จิสึรุก็ใจเต้นโครมครามตามประสาสาวน้อย (ชั้นว่ายัยนี่ร้ายลึก มือเมอน่ะทำไมไม่รีบปล่อย หืม?) หลังจากนั้นไซโตซังก็กังวลว่าทำให้จิสึรุรู้สึกไม่ดีรึเปล่า (แค่แตะมือกันเนี่ยนะ รุ่นพี่คะ? ถ้าจะรู้สึกไม่ดีก็คงเป็นตรงที่แตะแค่มือเนี่ยล่ะค่ะ แอร๊) แต่จิสึรุก็ปฏิเสธว่าไม่เลย ดีซะอีกที่ได้มาอ่านหนังสือที่นี่ อ่านคืบหน้าไปเยอะเลยค่ะ (หยั่มมา ถ้าชั้นเป็นหล่อนชั้นจะสติแตกตั้งแต่โดนชวนเข้าห้องวิทย์สองต่อสองและ) แล้วทั้งสองคนก็อ่านหนังสือกันต่อถึงเย็นโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พอถึงวันสอบไซโตซังก็เมลมาให้กำลังใจและบอกว่า ‘อยากขอบคุณเธอก่อนออกศึก’ …ใช้คำได้ยิ่งใหญ่สมเป็นนักรบจริงๆค่ะ (ฮา)

สอบเสร็จก็ตามด้วยอีเวนท์ปิดเทอมหน้าร้อน จิสึรุไปโรงเรียนเพื่อไปคืนหนังสือที่ห้องสมุดและทำการบ้านปิดเทอม ก็เจอไซโตซังอยู่ที่ห้องสมุด (บอกแล้วว่าเนิร์ด ถึงพี่แกจะมาทำงานของกรรมการรักษาระเบียบก็เถอะ…)

ตลกตรงที่ไซโตซังถามว่าเธอใช้เวลาปิดเทอมให้เต็มที่ด้วยวิธีไหน จิสึรุตอบว่าไปเที่ยวกับเพื่อนค่ะ ทั้งไซโตและยามาซากิที่อยู่ด้วยก็ทำตาโตตกใจว่า “เพื่อนเหรอ!!?” แต่พอจิสึรุบอกว่าเพื่อนผู้หญิงถึงได้โล่งใจทั้งคู่ โอ๊ย อะไรจะเป็นห่วงกันขนาดนั้นคะ ใจคอจะไม่ให้มีเพื่อนผู้ชายบ้างเลยหรือ จับน้องจิบวชชีเลยมั้ยคะแหม่?

และแน่นอนว่าหลังจากนั้นก็มีอีเวนท์สระว่ายน้ำสุดแซ่บตามมา หลังจากเล่นรอบแรกแล้วกดข้ามบทพูดอีเวนท์นี้ตลอดเลย แต่ไหนๆรูทนี้ก็รูทสุดท้ายแล้วเลยมานั่งฟังเต็มๆอีกรอบ อีเวนท์นี้หนุ่มๆทุกคนบ้าบอดีจริงๆ ต่อปากต่อคำกันดุเดือดมาก ขนาดดูซ้ำยังขำไม่หยุด

หนึ่งในฉากที่ขำมากคือ ขณะที่ทุกคนกำลังเล่นน้ำกันโหวกเหวกเสียงดังสนั่นอยู่นั้นเอง

ไซโตซังก็……………

………..
………………….
…………………………..

หลับค่ะ

saito-pool

โถววววว เหน็ดเหนื่อยขนาดนี้นอนอยู่บ้านดีกว่ามั้ยลูก? อุตส่าห์ลำบากลำบนมาถึงสระว่ายน้ำเพราะโดนโอคิตะซังล่อลวงด้วยชื่อฮิจิคาตะแท้ๆ น่าสงสาร (ที่หลับไปนี่เพราะฮิจิคาตะซังยังไม่มาใช่แมะ?)

แต่ขนาดหน้าตาตอนหลับยังร้ายกาจ ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

คาโอรุเห็นไซโตหลับบนแพยางสบายอารมณ์เลยบอกว่า เดี๋ยวคว่ำแพซะเลยดีมั้ย (…แหม่ แอบสนับสนุนเบาๆนะคะคุณพี่ชาย คว่ำไปเล้ย!! อยากเห็น!) แต่จิสึรุห้ามไว้ก่อน ชิส์ เสียดาย

ไซโตซังนี่เหมือนจะไม่ฮาแต่ก็ออกแนวฮาหน้านิ่งนะ อย่างตอนที่โอคิตะบอกว่าจะถีบเฮสุเกะคุงลงมาจากวอเตอร์สไลเดอร์ ไซโตซังก็บอกว่า “เฮสุเกะ ฉันจะช่วยเก็บกระดูกให้ก็แล้วกัน” อืม…นับว่ายิงมุกได้นิ่งมากจนไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเล่นมุกหรือพูดจริงกันแน่

แล้วก็เช่นเคยเหมือนทุกรูท พอเล่นมินิเกมชนะก็จะได้ไปสวีทกันสองต่อสองที่บาร์ริมสระ ทั้งสองคนสั่งไอซ์ทีมาชนแก้วดื่มฉลองกัน (ธรรมดาชะมัด วอนคุณฮาจิเมะกรุณาไปดูเฮสุเกะ โอคิตะ และพี่ยักษ์เป็นตัวอย่างนะคะ)

พอไซโตซังมองไปรอบๆเห็นว่ามีแต่คู่รักก็เขินหน้าแดง …ว้อททททท ปกติฉากนี้นางเอกจะเป็นคนเขินตลอด ไหงคราวนี้ฝ่ายชายเป็นคนเขินซะงั้น!? (だって童貞だもん) 

แถมยังมีการบอกด้วยว่านั่งตรงข้ามจิสึรุแล้วลำบากใจเพราะไม่รู้จะเอาตาไปมองที่ไหนดี (จะมองน้องจิใส่ชุดว่ายน้ำตรงๆก็เขินว่างั้น) จิสึรุเลยเสนอว่า งั้นเปลี่ยนมานั่งข้างๆกันดีมั้ยคะ (ชั้นบอกแล้วว่านังนี่ร้าย) ไซโตซังยิ่งปฏิเสธเลยเพราะถ้าเกิดแขนมาโดนกันแล้วจะทำยังไง!? โอ้ยยยย ผู้ชายใสกิ๊งงงงงงง น่าร๊ากกกกกกกกก

ระหว่างคุยกันเรื่องที่นั่งก็มีเสียงผู้หญิงโวยวายดังขึ้น ผู้หญิงคนนั้นโดนผู้ชายกากๆเข้ามาตื๊อ ไซโตซังเลยสบโอกาสแสดงความหล่อให้โลกได้รับรู้ด้วยการ…เอาไม้พายฟาดผู้ชายคนนั้นล้มในทีเดียว จ้ะ หล่อจ้ะ (แต่อาวุธมันค่อนข้าง…)

yabaidesu

แน่นอนว่าโชว์หล่อแล้วก็ต้องไม่ลืมสวดส่งแบบหล่อๆเช่นกัน “การใช้กำลังเพื่อให้ความปรารถนาของตัวเองสำเร็จน่ะ ในฐานะมนุษย์แล้วช่างต่ำช้าที่สุด” …ค่ะ ก็คมบาดใจกันไปนะคะ

พอกลับมานั่งที่โต๊ะ จิสึรุก็บอกว่าขอโทษนะคะที่ดูอยู่เฉยๆโดยไม่ได้ช่วยอะไรเลย ไซโตซังก็ยังคงพูดอย่างหล่อๆว่า อีกฝ่ายเป็นผู้ชายนะ การจัดการกับเรื่องวุ่นวายแบบนี้เป็นหน้าที่ของผู้ชายอย่างฉัน เวลาที่ฉันอยู่ข้างๆเธอ ฉันอยากให้เธอไว้ใจให้ฉันจัดการโดยไม่ต้องกังวลอะไร…………โอ๊ยยยยย ขออนุญาตสำลักความหล่อแป๊บนะ (T∇T) บางทีก็หล่อเกินไปค่ะ รู้สึกเหมือนโดนไซโตซังเอาไม้พายฟาดตามอีผู้ชายกากๆคนนั้นไปติดๆ ฟังบทพูดรุ่นพี่แล้วสมองมึนงงด้วยความหล่ออย่างบอกไม่ถูก

หลังจากนั้นไซโตซังก็บ่นว่าเสียดายจังที่ต้องกลับแล้ว จิสึรุเลยบอกว่า ถ้ายังคอแห้งจะสั่งอะไรมาดื่มเพิ่มก็ได้นะคะ? (โอ่ยยยย บื้อจริงหรือแกล้งบื้อเนี่ยน้องจิสึรุขาาา) ไซโตซังก็อ้อมแอ้มบอกว่า งั้นขอโลภอีกนิดละกันนะ แล้วก็สั่งไอซ์ทีเพิ่มเพราะจะได้อยู่ด้วยกันนานขึ้นอีกนิดนึง แอร๊มมมมม (≧∀≦)

ต่อมาเป็นอีเวนท์งานโรงเรียน ไซโตซังที่แวะมาเมดคาเฟ่เห็นน้องจิสึรุใส่ชุดเมดเต็มยศก็หน้าแดงแปร๊ดตามเคย (相変わらず童貞オーラ半端ないですね) หลังจากนั้นก็ถึงเวลาเคลียร์มินิเกมโดยมีไซโตซังเป็นผู้ช่วย ไซโตเป็นผู้ช่วยที่มีประโยชน์มาก คือมินิเกมอันนี้ผู้ช่วยแต่ละคนจะมีสกิลช่วยเราต่างๆกันไป ของไซโตจะทำให้แขกที่รออาหารอดทนรอได้นานขึ้น ช่วยได้เยอะมากจริงๆเวลาแขกเต็มร้านแล้ววิ่งหัวปั่น รักนะฮาจิเมะคุง TvT

ไซโตซังเอนจอยเมดคาเฟ่แล้วก็จากไปโดยไม่ลืมทิ้งท้าย ชวนจิสึรุจังให้แวะไปที่ห้องเรียนของตัวเองถ้ามีเวลา พอจิสึรุว่างก็ไม่รอช้า รีบแจ้นไปตามคำชวนทันที

กิจกรรมของห้องไซโตซังคือ บ้านผีสิง!!

ซึ่งจริงๆแล้วอีบ้านผีสิงนี่มันโผล่มาในเกมหลายรอบละ แต่ไม่เคยได้เข้าไปข้างในซะที ใฝ่ฝันอยากเข้ามานาน เพิ่งได้มาเข้าก็ในรูทไซโตซังนี่เอง และแน่นอนว่าคนที่เข้าไปด้วยจะเป็นใครอื่นได้นอกจากไซโต!

พอตัดฉากเข้าบ้านผีสิงปุ๊บ ไอ้เราใส่เฮดโฟนเล่นอยู่ตอนเที่ยงคืนนี่ถึงกับรีบถอดออกแทบไม่ทัน ซาวด์เอฟเฟคต์เสียงหวีดหวิวและเสียงกรี๊ดมาเต็ม ฉากหลังก็เป็นวิญญาณล่องลอย เป็นบ้านผีสิงของนักเรียนมัธยมที่เลเวลสูงจริงๆ (นี่เกมจีบหนุ่มหรือ Fatal Frame? เดี๋ยวจะมีมินิเกมถ่ายรูปผีมั้ย?)

แต่ไม่เป็นไร แม้จะเป็นบ้านผีสิงอันน่าสยดสยองเพียงไร เราก็ยังมีไซโตซังที่พึ่งพาได้อยู่เคียงข้าง!

และทันใดนั้น! อยู่ดีๆไฟในบ้านผีสิงก็ดับลง ตามด้วยเสียงเด็กกรี๊ดดังลั่น! จิสึรุโดนกระแทกข้างหลัง แล้วก็ ตึงงงงง ล้มโครมลงไปโดยที่มองอะไรไม่เห็น

จังหวะนั้นไฟเรืองแสงจางๆก็กลับมาติดเหมือนเดิม เลยได้เห็นว่าทั้งสองตกอยู่ใน…

….สภาพนี้

saito-obakeyashiki

แหมมมมมม จิสึรุครับบบ จิสึรุคำนวณองศาการล้มมาแล้วอย่างดีใช่มั้ยครับบบบ ล้มได้เป๊ะมากนะเธอ!

ไซโตซังที่โดนผู้หญิงกด(?)ในความมืดก็ยังคงหน้าแดงแปร๊ดตามสูตร พอลุกขึ้นยืนแล้วจิสึรุก็ขอโทษ ไซโตซังก็ตอบว่า “ไม่เป็นไร ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ” (ไม่จริ๊งงงงงงงง ตั้งใจเห็นๆ โปรดอย่าหลงกลค่ะไซโตซังงงงงงงง)

แต่ที่ข้องใจคือหลังจากนั้นไซโตซังพูดค้างไว้ว่า

“แต่ว่าอีกนิดเดียวฉันก็จะ…”
“ขอโทษจริงๆนะยูคิมุระ ลืมเรื่องเมื่อกี้ไปซะเถอะ”

อ้าวเฮ้ย

เดี๋ยวเซ่!

พูดให้จบก่อนมั้ย?? อีกนิดเดียวจะอะไรคะ!!?? แบบนี้มันคาใจข้างในลึกๆนะคะรุ่นพี่ ตอบมาค่ะ! ตอบ!

แต่รุ่นพี่ก็หาได้พูดถึงเรื่องนั้นไม่ ทั้งสองไปเดินเที่ยวงานวัฒนธรรมกันอีกเล็กน้อยก่อนจะแยกย้ายกัน

หลังจากนั้นก็เข้าสู่อีเวนท์คริสต์มาส จิสึรุก็ยังคงถูกริวโนะสุเกะคุงจิกหัวให้ไปช่วยเตรียมปาร์ตี้ที่บ้านเช่นเดียวกับทุกรูท และรูทนี้เราก็จะได้ไซโตซังไปเป็นลูกมืออีกแรง

ชอบตอนที่กำลังเตรียมงานกันมาก ไซโตซังน่าร๊ากกกกกกก (≧д≦) คือจิสึรุพยายามติดพวงดอกไม้ในที่สูง แต่ติดไม่ถึง ไซโตซังก็เลยพยายามจะช่วย แต่ก็ติดไม่ถึงอีกเหมือนกัน คุณรุ่นพี่แกเลยบ่นอุบอิบว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจ็บใจเรื่องส่วนสูงขนาดนี้มาก่อน

จิสึรุบอกว่า ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ ถึงจะเตี้ยก็ไม่ได้ลำบากอะไรมากมายนี่คะ (ขำมาก กล้าพูดว่าไซโตซังเตี้ยหน้าตาเฉยเลยเหรอน้องจิ 5555555) ไซโตซังฟังแล้วก็ยังบ่นงึมงำไม่เลิก บอกว่า ไม่หรอก ลำบากสิ (ว่าแล้วก็วางมือลงบนหัวจิสึรุ) ถ้าสูงประมาณระดับสายตาของฉันอย่างตอนนี้ก็ไม่มีปัญหาหรอก…แต่เด็กม.ปลายปี 1 เป็นวัยกำลังโต เทียบกับฉันที่หยุดสูงแล้วก็ยังโตได้อีก ถ้าสูงเท่ากันก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเกิดผู้ชายเตี้ยกว่าขึ้นมามันจะดูไม่งามน่ะสิ (บ่นไปก็ลูบหัวจิสึรุไปด้วย)

จิสึรุฟังแล้วก็งงๆเลยถามว่า เอิ่ม รุ่นพี่ทำอะไรอยู่เหรอคะ ไซโตซังถึงได้สติและรีบขอโทษ บอกว่าเผลอคิดเรื่อยเปื่อยไปหน่อย แล้วก็หน้าแดงอีกเช่นเคย

รู้สึกว่าบทสนทนาตรงนี้มันน่ารักมากกกกกกกก ฮืออออออ ไซโตซังมองการณ์ไกลไปแมะ คิดเลยไปถึงขั้นว่าถ้าผู้หญิงสูงกว่าขึ้นมาจะทำไงนี่แสดงว่าในหัววาดฝันไว้แล้วใช่ป่ะคะว่าต้องได้คบกันแน่นอน??

หลังปาร์ตี้จบไซโตซังก็เป็นคนไปส่งจิสึรุที่บ้าน แต่พอถึงหน้าบ้านแล้วไซโตซังก็ยังชวนคุยไปเรื่อยๆไม่ยอมให้เข้าบ้านซะที จิสึรุเลยชวนว่าเข้ามาดื่มชาในบ้านก่อนมั้ยคะ? (ชวนผู้ชายเข้าบ้านในคืนวันคริสต์มาส ชัดเจนนะ) ไซโตซังเกรงใจเลยปฏิเสธ แต่ก่อนกลับก็ยังอุตส่าห์ให้พวงกุญแจรูปแมวสองอันเป็นของขวัญคริสต์มาสด้วย

saito-christmas

รุ่นพี่บอกว่า ฉันให้เธอคนเดียว ไม่มีส่วนของคนอื่น ช่วยปิดเป็นความลับระหว่างเราด้วยนะ

จิสึรุก็โอเค รับปาก แต่พอสังเกตว่ามันเป็นพวงกุญแจเข้าคู่กันก็เลยเสนอว่าให้พกติดตัวเอาไว้คนละชิ้นและเอาไปติดกระเป๋านักเรียนเป็นคู่กัน (อืมมมมม ปิดเป็นความลับแต่พกไปโรงเรียนทั้งคู่ ลับลวงพรางม๊ากมาก ไม่รู้เลยเนอะะะะะ หล่อนอยากแสดงความเป็นเจ้าของไซโตซังใช่มั้ยยะจิสึรุ!!?) รุ่นพี่ไซโตก็ดีอกดีใจที่ได้พกของเป็นคู่กับน้องจิ (รายนี้ก็อินเนอร์สาวน้อยมากค่ะ ฮาจิเมะจัง) ก่อนแยกย้ายกันก็มีการนัดไปไหว้พระปีใหม่ด้วยกันตามสเต็ป

พอถึงคืนวันสิ้นปี ไซโตซังก็มารับถึงหน้าบ้าน ระหว่างเดินไปศาลเจ้าก็บ่นว่า พาเธอออกมาดึกๆแบบนี้ ในฐานะกรรมการรักษาระเบียบแล้วมันใช้ได้มั้ยเนี่ย (สำนึกรับผิดชอบในหน้าที่สูงส่งมากค่ะ กราบ)

พอไปถึงศาลเจ้า จิสึรุก็เห็นโอคิตะกับเฮสุเกะคุงเข้า แต่พอตั้งท่าจะเข้าไปทัก ไซโตซังก็ลนลานคว้าแขนห้ามไว้ จนกระทั่งสองคนนั้นหายลับไปแล้วถึงถอนหายใจด้วยความโล่งใจ แล้วทั้งสองคนก็คุยกันย้อนรำลึกความหลังช่วงปีที่ผ่านมา

ตอนที่คุยกันมาถึงเรื่องพวงกุญแจแมวสองตัวเท่านั้นแหละ โอ๊ยยย ออร่าความน่ารักไซโตซังพุ่งกระฉูดปรอทแตก

จิสึรุบอกว่า แมวสองตัวเนี้ยมันน่าจะเป็นพี่น้องกันใช่มั้ยคะ? ไซโตซังก็บอกว่า อาจจะใช่ หรือไม่ก็คงเป็นสามีภรรยามั้ง?

จิสึรุฟังแล้วก็เห็นด้วย บอกว่า ‘ถ้าดูจากสีและทรงแล้ว รุ่นพี่ไซโตคงเป็นสามี ส่วนฉันเป็นภรรยาล่ะมั้งคะ’ พอไซโตซังฟังประโยคนี้เท่านั้นแหละ อึ้งจนตาโต ทวนคำน้องจิว่า ‘ฉันเป็นสามี เธอเป็นภรรยา!!???’ น้องจิเลยรีบบอกว่าไม่ใช่(โว้ย)ค่ะ หมายถึงแมวค่ะพี่ ไซโตซังก็อ้อมแอ้มบอกว่า ‘ระ รู้แล้วน่า แมวสินะ หมายถึงเรื่องแมวสินะ อืม รู้แล้ว’ โอ๊ยยยยย หวีดดดดดดด น่ารักกกกกกกก (≧д≦)

ขณะที่กำลังเขินกันไปเขินกันมา เสียงโทรศัพท์ของไซโตก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงโวยวายของคุณพี่ชายซิสคอน คาโอรุคุง! คุณพี่ชายโทรมาโวยวายเพราะมีคนไปฟ้องว่าเห็นไซโตอยู่กับจิสึรุ ไซโตซังก็ปฏิเสธพัลวัน เปล๊าาาาา อุ๊ย นากุโมะ สัญญาณไม่ค่อยดีเลย จู่ๆอาจจะวางสาย เอ้ย สายอาจจะถูกตัดไปเฉยๆก็ได้นะ โทษที…พูดจบแล้วก็กดวางสาย ถอนหายใจเฮือก แล้วหันมาอธิบายกับจิสึรุว่าช่วงข้ามปีแบบนี้คงมีคนส่งเมลกันเยอะ สัญญาณเลยไม่ค่อยดีน่ะ (เฮ้ รุ่นพี่คะ จิเห็นเต็มสองตาเลยค่ะว่าพี่กดวาง….)

และแล้วทั้งสองก็ไปยืนต่อแถวรอไหว้พระ ไซโตซังผู้แสนใส่ใจก็ถามว่า “หนาวมั้ย” (โอ๊ย พี่คะ ไม่อยากบอกเลยว่าถ้าได้อยู่เคียงข้างพี่ ต่อให้อยู่ขั้วโลกใต้ หัวใจน้องก็อบอุ่นค่ะ♥) จิสึรุก็ตอบว่าหนาวนิดหน่อย พลางนึกในใจว่าที่จริงจะใส่เสื้อผ้ามาหนาๆกว่านี้ก็ได้ แต่มันจะดูไม่น่ารัก มากับรุ่นพี่ไซโตทั้งทีต้องขอแรดนิดนึง (ประโยคหลังสุดจิสึรุไม่ได้กล่าว) รุ่นพี่ไซโตได้ยินน้องจิบอกหนาวก็เลยยกมืออุ่นๆขึ้นมาแปะหน้าให้ อื้มมมมม หล่ออีกแล้วค่ะ หล่ออออออออออออ สำลักกกกกกกก

saito-newyear

จิสึรุอ้ำอึ้งบอกว่า ฉันอายนะคะรุ่นพี่ ไซโตซังถึงได้ตกใจและรีบปล่อยมือ หน้าเหน้อก็แดงอีกเช่นเคย พอจิสึรุบอกว่ารุ่นพี่หน้าแดงนะคะ เจ้าตัวก็แก้ตัวเร็วปรื๋อว่า ฉันเป็นหวัดต่างหากล่ะ!! โอ๊ย พ่อคุ๊ณณณณณ น่ารักไม่มีลิมิตจริงๆ ฮืออออออ

พอใกล้ถึงคิวไหว้พระ (ตกลงนี่คืนนี้จะได้ไหว้มั้ย? คือคุยกันสัพเพเหระสิบล้านเรื่อง กว่าจะถึงคิว…) ทั้งสองก็คุยกันว่าจะขอพรอะไร รุ่นพี่ไซโตก็ลิสท์มายาวเหยียด ขอเรื่องสุขภาพ ขอเรื่องระเบียบวินัยในโรงเรียน ขอเรื่องแข่งเคนโด้ และ…

“นอกจากนั้นแล้ว ฉันอาจจะขอพรเรื่องความคิดคำนึงที่ไม่รู้ว่าจะสมหวังรึเปล่าด้วยนะ…ความคิดคำนึงที่เทพเจ้าไม่อาจทำให้สมหวัง เป็นความคิดคำนึงที่มีคำตอบอยู่ภายในตัวฉันเท่านั้น”
“ทั้งเรื่องที่ลังเลว่าจะชวนเธอออกมาไหว้พระปีใหม่ในเวลาแบบนี้ดีมั้ย ทั้งเรื่องที่รีบหลีกเลี่ยงคนรู้จักอย่างเมื่อกี้ ทั้งเรื่องที่รีบตัดสายโทรศัพท์นากุโมะก็เหมือนกัน”
“ฉัน……..”
“…………”
“ดูเหมือนจะขึ้นปีใหม่แล้วล่ะ”

พรืดดดดดดดดดดดดดดด

เกริ่นมาอย่างลุ้น อยู่ดีๆหักมุมสวัสดีปีใหม่หน้าตาเฉย ทำไมเป็นคนชอบพูดอะไรค้างคาแบบนี้คะฮาจิเมะคุง!!? พูดแบบนี้เหมือนพานั่งรถสปอร์ตซิ่งด้วยความเร็ว 320 กิโลเมตรต่อชั่วโมงแล้วดันเบรคกะทันหันจนหัวทิ่มหัวตำ งานนี้จิสึรุเงิบ คนเล่นก็เงิบค่ะ บอกเลย

แต่ช่างเถอะ แม้วันปีใหม่รุ่นพี่จะยังหลอกให้อยากแล้วจากไปเหมือนทุกที แต่วาเลนไทน์นี่แหละรับรองว่าไม่รอด!

ช่วงก่อนวันวาเลนไทน์ โรงเรียนฮาคุโอบรรยากาศตึงเครียดยิ่งกว่าช่วงสอบ เพราะกฎตรวจค้นและยึดของเข้มงวดยิ่งกว่าเดิม ในห้องจิสึรุมีคนถูกยึดทุกสิ่งทุกอย่างไล่ตั้งแต่ขนมยันเกมและการ์ตูน (สองอย่างหลังนี่ก็สมควรแล้วมั้ยพวกนาย?) แถมกฎนี้ยังซีเวียร์กว่าทุกทีเพราะมีการหักคะแนนความประพฤติตามของที่โดนยึดด้วย โดยเฉพาะถ้าผู้หญิงนำช็อกโกแลตวาเลนไทน์ไปโรงเรียนแล้วโดนตรวจพบจะต้องถูกหักสิบคะแนน! และถ้าใครถูกหักถึงสิบคะแนนต้องไปเป็นเบ๊กรรมการนักเรียน (ซึ่งทั้งโรงเรียนมีผู้หญิงอยู่คนเดียว คนคิดกฎก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล พี่ชายซิสคอนของผู้หญิงคนเดียวในโรงเรียนนั่นแหละ……)

จิสึรุรู้เรื่องกฎนี้แล้วก็ไปบ่นๆกับไซโตซัง ไซโตซังเองก็สงสัยในความเป็นธรรมของกฎนี้เหมือนกัน และยังมีการหยอดนิดๆว่า “การที่เธอเอาช็อกโกแลตมาโรงเรียนไม่ได้ มันก็น่าเศร้านะ” พอไซโตซังกำลังจะพูดให้ชัดๆว่าอยากได้ช็อกโกแลต คุณพี่คาโอรุก็โผล่เข้ามาในห้อง แล้วกรรมการรักษาระเบียบทั้งสองก็เถียงกันเรื่องกฎ จนกระทั่งคาโอรุบอกว่าฮิจิคาตะเซนเซอนุญาตให้ใช้กฎนี้แล้วนะ นายคิดจะขัดขืนกฎที่ฮิจิคาตะเซนเซยอมรับเหรอ?

เล่นงัดโทชิซังมาเป็นไม้ตายแบบนี้ ไซโตซังถึงกับเถียงไม่ออก เผ่นหนีมาแทบไม่ทัน โถวววววว

ในที่สุดก็ถึงวันวาเลนไทน์ จิสึรุตัดใจเอาช็อกโกแลตวางไว้ที่บ้าน แต่พอมาถึงโรงเรียนกลับพบว่าช็อกโกแลตอยู่ในกระเป๋าซะงั้น!? โอะเซ็นจังที่มาค้างที่บ้านจิสึรุเมื่อคืนเมลมาบอกได้จังหวะพอดิบพอดีว่าเป็นคนใส่ช็อกโกแลตลงไปในกระเป๋าเองแหละ (ขอบคุณค่ะเพื่อน สร้างความลำบากลำบนให้ดิชั้นต้องมาเล่นมินิเกมวิ่งหนีอี๊กกกก ดีนะกดข้ามได้ บายยยย)

จิสึรุที่มีช็อกโกแลตในกระเป๋าเลยวิ่งหน้าตั้งมาถึงในอาคารเรียน ก็ยังอุตส่าห์เจอคาโอรุคุงกับฮิจิคาตะเซนเซเข้ามาขวาง (โธ่ เซนเซ รูทตัวเองไม่ได้ช็อกโกแลตก็อย่ามาพาลขัดขวางในรูทคนอื่นสิคะ!!)

คาโอรุดึงดันจะค้นกระเป๋าจิสึรุให้ได้ จิสึรุก็โวยวาย ไม่นะ น้องจะไม่ยอมให้พี่มายึดความรู้สึกที่มีต่อรุ่นพี่ไซโตไปได้เด็ดขาด! (อืม ยิ่งใหญ่มาก นี่พูดถึงเรื่องยึดช็อกโกแลตมัฟฟินกันอยู่นะคะ….)

พริบตานั้นเอง ไซโตซังก็เข้ามาขัดขวาง! และบอกว่า “ฉันได้ยินเสียงของเธอแล้วล่ะ ที่เหลือฝากให้ฉันจัดการเอง” อ้าว สรุปไอ้ที่วีนเมื่อกี้ไซโตซังได้ยินซะแล้ว เขินแทนน้องจิเบาๆ (//ー//)

หลังจากนั้นไซโตซังก็เกลี้ยกล่อมจนฮิจิคาตะเซนเซยอมเข้าใจว่ากฎนี้มันไม่ยุติธรรม ปรากฏว่าฮิจิคาตะไม่รู้เรื่องมาก่อนว่ากฎนี้มีการหักคะแนนความประพฤติด้วย เพราะฮิจิคาตะอนุญาตกฎตรวจค้นก็จริง แต่คนที่อนุญาตให้ตัดคะแนนคือประธานนักเรียนค่าาาา อ้าววว พี่ยักษ์ ทำไมเป็นคนแบบนี้!!!

แต่มันก็ชัดเจนมาตั้งแต่คนโดนหักสิบคะแนนต้องไปเป็นเบ๊พี่ยักษ์แล้วล่ะ อยากให้น้องจิเข้าสภานักเรียนสินะคะ อุฮิ เป็นแผนชั่วที่น่ารักจริงๆ (*´∀`*)

พอฮิจิคาตะซังรู้เรื่องหักคะแนนก็เลยโมโห บอกให้ลากคอเจ้าบ้าคาซามะมาเดี๋ยวนี้ แล้วไอ้กฎบ้าๆนี่ก็ยกเลิกมันซะ เดี๋ยวนี้เลย!

ยกเลิกกฎสำเร็จแล้วไซโตซังก็ชวนจิสึรุโดดเรียนไปฉีกโปสเตอร์กฎยึดของทั่วโรงเรียน และในที่สุดจิสึรุก็ได้มอบช็อกโกแลตให้ไซโตซังซะที ไซโตซังได้รับช็อกโกแลตแล้วก็เลยสารภาพรักอย่างเป็นทางการ (หลังจากพูดกั๊กไว้มาหลายรอบ ในที่สุดดดดด)

ฉากสารภาพรักของไซโตซังน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกก (≧д≦)

saito-valentine

ไซโตซังไม่ยอมพูดว่ารักออกมาชัดๆตั้งแต่แรก แต่จะพูดอ้อมโลกไปเรื่อยๆ ตรงนี้แปลเป็นไทยยากง่ะ แต่ก็ประมาณว่า ฉันรู้สึกให้ความสำคัญกับเธอ ฉันรู้สึกพอใจในตัวเธอ ฉันชื่นชอบเธอ แล้วค่อยปิดท้ายด้วยการตะโกนบอกว่า “ฉันรักเธอ จิสึรุ!” แบบเขินๆ ระหว่างที่พูดแต่ละประโยค หน้าไซโตซังก็จะแดงขึ้นเรื่อยๆด้วย คาวาเอ้อ้อ้อ้ (≧д≦)

สภาพตอนบอกรักแบบชัดถ้อยชัดคำ ฮื้ออออออออ หน่อมแน้มงุ้งงิ้งมากคร่าาาา

saito-valentine2

แล้วจิสึรุก็บอกว่า ฉันก็ชอบฮาจิเมะซังค่ะ เป็นอันว่าเข้าใจตรงกันเรียบร้อย

เช้าวันหนึ่งหลังจากผ่านวาเลนไทน์มาไม่กี่วัน จิสึรุก็ยังคงวิ่งไปโรงเรียนพร้อมด้วยเพื่อนข้างบ้านอย่างเฮสุเกะคุงเช่นเคย ระหว่างทางบังเอิญเจอโอคิตะซัง โอคิตะเห็นจิสึรุก็เลยยิ้มกริ่มบอกว่าเจอจิสึรุแบบนี้ก็สบายละ เพราะวันนี้เวรเช็คชื่อคนมาสายก็คือไซโตซังนั่นเองงงง

พอไปถึงหน้าโรงเรียน ทั้งโอคิตะกับเฮสุเกะก็ทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องบอกว่า จิสึรุก็อยู่ด้วยนะ กล้าเช็คชื่อให้มาสายเรอะ!

จิสึรุลำบากใจที่ตกเป็นเครื่องมือต่อรองก็เลยขอโทษขอโพยไซโต แล้วก็ได้ยินเสียง แชะ! ปรากฏว่าโอคิตะถ่ายรูปตอนสองคนนี้คุยกันแล้วส่งไปให้คาโอรุดูจ้าาาาา (งานนี้ถึงฆาตแน่ฮาจิเมะคุงเอ๋ย……)

และแล้วก็มาถึงฉากจบ รูทนี้จบที่ไวท์เดย์ช่วงที่ไซโตเพิ่งเรียนจบมัธยมปลายและกำลังเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย ทั้งสองคนไปเดทกัน (ที่ร้านหนังสือ… ก็ยังอุตส่าห์จะเนิร์ดให้ถึงที่สุดนะคะรุ่นพี่…)  แล้วไซโตก็พาไปดูซากุระที่บานเป็นต้นแรกในเมืองที่ศาลเจ้าเพราะอยากให้จิสึรุได้เห็นซากุระสีขาวที่ย้อมด้วยสีส้มยามสนธยา โอ๊ย โรแมนติกกกกกกกก (≧д≦)

กำลังชมซากุระกันเพลินๆ รุ่นพี่ไซโตก็บอกว่ามีของขวัญวันไวท์เดย์จะให้ แต่….ค้นกระเป๋ายังไง๊ยังไงก็ไม่เจอ สงสัยจะลืมไว้ที่บ้าน ไซโตซังเลยออกอาการเซ็ง หงุดหงิดเพราะอยากให้ของขวัญตอบแทนให้ตรงวันไวท์เดย์ ก็เลยมองหารอบๆพลางนึกว่าจะให้อะไรแก้ขัดดี

แล้วสิ่งที่พี่แกนึกได้ก็คือ…

จูบ……..

saito-ending

หื้มมมมมมมมมมมมมมมมมม เห็นใสๆแต่ใจกล้าไม่เบานะยะะะะะะะ

จูบแล้วก็บอกว่า ขอโทษนะ แต่ตอนนี้นึกของขวัญอย่างอื่นไม่ออกเลย นึกออกอย่างเดียว (แหม่ อยู่ในศาลเจ้าก็ไปซื้อเครื่องรงเครื่องรางมั้ยคะ???) จิสึรุเลยอ้อมแอ้มว่า แบบนี้ขี้โกงนะคะ

ไซโตซังถึงได้ยอมรับว่า ฉันอาจจะแค่อยากทำแบบนี้โดยเอาของขวัญมาอ้างเองก็ได้ (อ้อกกกกกก แดเมจจจจจ เรียกปอเต๊กตึ๊งมาเก็บซากศพคนเล่นด่วน)

สุดท้ายก็บอกรักกันอีกรอบ เป็นอันจบรูท
ซีจีปิดท้ายก็ยังคงออกแนวหน่อมแน้มผสมหล่อและเซ็กซี่นิดๆ

saito-complete

ความรู้สึกหลังจากเล่นรูทนี้จบคือ หล่ออ้ะ ทำไมหล่อยังงี้อ้ะ ขนาดหน่อมแน้มขี้อายยังหล่อเลยอ้ะ (///ー///)

หลังจากเคลียร์รูทนี้แล้วก็ได้ถ้วยแพลตตินั่มเกมนี้มาครองจนได้ เยยยยยยยย *จุดพลุฉลอง*

ปกติไม่เคยเล่นเกมโอโตเมะครบทุกรูทเลยนะเนี่ย พอมีถ้วยมาล่อตาล่อใจแล้วมันมีไฟจะเล่นขึ้นมาจริงๆ (แต่ถามว่าเก็บถ้วยครบแล้วได้อะไรขึ้นมามั้ย ก็ไม่…) ยังดีที่เงื่อนไขการได้ถ้วยแพลทมันง่าย แค่เล่นให้ครบทุกรูทกับซื้อของครบก็ได้ละ ถ้าต้องเล่นมินิเกมให้เพอร์เฟคต์หรือผ่านโหมดยากให้หมดอะไรแบบนั้นคงไม่คิดจะหวังถ้วยหรอก…

กะว่าจบแล้วจะมาเรียงลำดับความชอบรูท แต่คิดแล้วรู้สึกลำบากใจมาก เห็นหน้าหนุ่มๆแต่ละคนแล้วรู้สึกขาดเธอก็เหงา ขาดเขาก็คงเสียใจ อยากเก็บเธอเอาไว้ทั้งสถาบันเสียเหลือเกิน (TωT)

หนุ่มๆแต่ละคนต่างก็ดีเด่นกันไปคนละด้านน่ะเนอะ แต่ถ้าถามว่าประทับใจรูทไหนที่สุดคงต้องยกให้ฮาราดะเซนเซนั่นแหละ อาจารย์แกเล่นเผ็ดไม่เกรงใจใครเลย พ่ายแพ้แม้ไม่ใช่เมน (≧д≦) เล่นแล้วใจเต้นโครมครามเสียงดังยิ่งกว่าพม่ารัวกลองศึกบุกบ้านบางระจัน อะไรจะแซ่บเวอร์ได้ขนาดนั้นคะอาจารย์ขาาาาาา /โผเข้าเกาะแข้งเกาะขาอาจารย์ฮาราดะ

สรุปข้อดีข้อเสียของเกมนี้ (ในฐานะคนที่ยังเล่นภาคหลักไม่จบนะ)

ข้อดี
– ตลกมาก ปัญญานิ่ม ขำระดับลืมหายใจหลายฉาก
– ตอบสนองคนชอบสคูลไลฟ์ได้ถึงใจมาก เหมาะกับคนชอบอะไรเบาๆ ต่อให้มีช่วงดราม่าบ้างก็ยังไม่ซีเรียสเท่าไหร่
– ซีจีสวยมากกกกกกกกกกกกก
– พวกซีจีแถมที่ต้องซื้อในร้านขายของก็น่ารักๆทั้งนั้น
และรูปแถมที่เราชอบมากคือรูปนี้ น่ารักมากกกกกกกกกกกกก

omake

– มีไซด์สตอรี่แยกจากเนื้อเรื่องหลักให้เสพเพิ่มเติมเยอะดี นับเป็นข้อดีมั้ยนะ จริงๆแล้วอันนี้ค่อนข้างปกติเพราะเกมอื่นๆก็มักจะมีเหมือนกัน
– รุ่นพี่โอคิตะน่ารัก (นี่มันข้อดีส่วนบุคคลมากๆ 5555555) เวลาเล่นรูทคนอื่นมันจะมีโมเมนต์ที่ทำให้รู้สึกว่าเราชอบโอคิตะซังที่สุดจริงๆนั่นแหละตลอดเลย ต่อให้ออกมาในรูทคนอื่นแค่สองสามประโยคก็น่ารักอยู่ดี

ข้อเสีย
– เกมสั้นไป
– รูทรวมและอีเวนท์ซ้อนกันค่อนข้างเยอะ อีเวนท์เฉพาะแต่ละคนน้อยเกินไป ยังไม่สาแก่ใจ
– แต่ละรูท fix เกินไป ฉากจบของแต่ละคนมีฉากเดียว
– พัฒนาการของแต่ละรูทยังไม่ชัดเจน ดูรักกันง่าย แต่ก็เพราะเกมมันสั้นนั่นแหละ
– มินิเกมอันสุดท้ายยากบรรลัย
– บางทีอาจจะปัญญาอ่อนไปสำหรับคนชอบภาคหลัก

เต็มห้าดาวให้สี่เลย ★★★★☆!!!
ปลาบปลื้มมาก ฟินทุกรูทจริงๆไม่เว้นแม้แต่รูทตัวประกอบ (TvT)

ใครเล่นจบครบทุกรูทแล้วก็จะได้คอมพลีทซีจีเป็นรางวัลด้วยนะ! แต่ความจริงไม่ต้องเล่นจบก็สามารถเอาแต้มจากมินิเกมไปแลกซื้อได้ที่ร้านของริวโนะสุเกะคุง ซึ่งเราเองก็ลักไก่ซื้อมาก่อนเล่นจบเช่นกัน

complete-cg

น่ารักกกกกกกกกกกกกกกก (≧ω≦)(≧ω≦)

เห็นแล้วอยากไปสวอลโล่เทลเลย (ก๊าก)

8 comments on “薄桜鬼 SSL: Saito Hajime√

  1. JiBi_AI says:

    บล็อกนี้คือฆาตกร!!!!!!!
    /me ทิ้งไว้เป็นไดอิ้งเมสเซจ

    Like

    • chutipuk says:

      คนร้ายอยู่ในโรงเรียนฮาคุโอนี่เอง ท่าทางจะมีหลายคนซะด้วย! /เปิดเพลงโคนันประกอบ

      Like

  2. sunshinesign says:

    นั่งอ่านไปเขินไป ฮืออออออออออออ อย่าทำให้เปลี่ยนเมนสิค้าาาา //_\\

    Like

    • chutipuk says:

      ไซโตซังน่ารักน่าเขินจริงๆค่ะ (≧д≦) ยิ่งเวลาหน้าแดงนี่ทำเอาเขินตามไปด้วยตลอด ฮื้ออออออ

      แต่เขินยังไง๊ยังไง เจอโอคิตะออกมาพูดจาขี้แกล้งปุ๊บเป็นอันต้องยอมสยบตลอดเลยค่ะ แบบนี้คงเปลี่ยนเมนยาก (ฮา)

      Like

  3. งือออออ เก๊าอยากเล่น เก๊าอยากเล่น ไม่มีเงินซื้อแผ่น ไ่ม่มีเงินซื้อแผ่น อยากเล่นนนนนนน ขอบคุณสำหรับรีวิวนะค้า Diabolik ภาคใหม่คงต้องรอรีวิวแล้วล่ะค่ะ ตังไม่มีซื้อ แพงไปไหน

    Like

    • chutipuk says:

      กำลังตั้งหน้าตั้งตารอเล่น Dark Fate เต็มที่เลยค่ะ นักพากย์สองคนที่เพิ่มเข้ามาก็เป็นคนที่ชอบทั้งคู่เลยด้วย (>A<)

      แต่กว่าแผ่นจะออกก็คงปลายปีนู่น อีกนานเลยค่ะ ฮือ T_T

      Like

  4. อ๊ายยน่ารักมากขอบคุณที่รีวิวให้น่ะค่ะ รีวิวเกมที่พึ่งออกไปสดๆร้อนๆอย่าง amnesia world ด้วยได้ไหมเอย5555555

    Like

    • chutipuk says:

      กำลังรอให้แผ่นมาส่งอยู่ค่ะ (> <)
      เราเองก็อยากเล่นไวๆเหมือนกันค่ะ ฮือๆ คิดว่าถ้าเล่นจบแล้วก็คงมาเขียนแหละค่ะ (แต่คงอีกสักพักเพราะไม่รู้ว่าแผ่นจะมาเมื่อไหร่ โฮวววว)

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s