footpath

ช่วงนี้เปลี่ยนวิธีเดินทางไปมหาลัย จากเดิมที่เคยนั่งรถเมล์ไปชิลๆ แล้วเดินไปตามทางโล่งๆผ่านหน้าถาปัตย์ สินกัม จนมาถึงคณะ ต้องเปลี่ยนเป็นขึ้นบีทีเอสในชั่วโมงเร่งด่วนเพื่อเดินตากแดดตากลมฝ่าดงแผงลอยยามสาย

ทุกเช้าจะหงุดหงิดมากเวลาเดินไปตามถนนอังรีดูนังต์ที่เต็มไปด้วยผู้คน ทั้งนิสิต ทั้งนักเรียนโรงเรียนใกล้เคียงที่มาเรียนสาย และผู้คนอีกมากมาย ที่เดินทอดน่องอ้อยอิ่งชมนกชมไม้ กินลมชมวิวกันเต็มทางเท้า

และเราเป็นคนประเภทที่ ถ้าอยู่คนเดียวจะเดินเร็วมาก

ดังนั้นเวลาเจอคนเดินอ้อยสร้อยกันเต็มทางเท้าแล้วไม่สามารถเดินแซงได้จะรู้สึกทนไม่ได้ เราทนเดินต้วมเตี้ยมแบบนั้นไม่ได้จริงๆ และทุกๆวันเป็นแบบนี้ ต้องหงุดหงิดแบบนี้ จนกว่าจะเดินถึงคณะถึงจะได้รู้สึกหายใจหายใจสะดวก และความหงุดหงิดถึงค่อยบรรเทาลงไปบ้าง

บางทีก็คิดนะว่า แล้วเราจะรีบไปไหน เดินช้าลงบ้างจะเป็นไรไป นี่เราใช้ชีวิตเร่งรีบเกินไปรึเปล่า 

เคยอ่านเจอตามหนังสือที่พยายามชิคพยายามเก๋อยู่บ้างเหมือนกันว่า ลองใช้ชีวิตให้ช้าลงดูบ้างสิ แล้วคุณจะพบความสวยงามตามรายทาง หรืออะไรทำนองนั้น

มันก็อาจจะจริงนะ

แต่บางวันก็ลองพยายามแล้ว ลองอดทนกับการเดินอย่างเชื่องช้าแล้ว แต่เราว่าการพยายามใช้ชีวิตแบบ slow life มันเอามาใช้กับทางเท้ายามเช้าไม่ได้จริงๆ (อันที่จริงแล้วมันคงใช้กับทางเท้าในยามไหนไม่ได้เลย)

สุดท้ายก็ต้องลงไปเดินบนถนนเพื่อหลบหลีกฝูงชนผู้เชื่องช้าอยู่ดี

พรุ่งนี้ก็คงต้องหงุดหงิดอย่างนี้อีก
ช่วงนี้ก็เลยรู้สึกคิดถึงการนั่งรถเมล์ไปมหาลัยขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์เลยทีเดียว

(จริงๆแล้วก็แค่อยากบ่นเฉยๆแหละ)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s