懐かしい色に窓が染まる

บางครั้งเมื่อหลับตาลงแล้ว
ภาพสถานที่ที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในชั่วระยะเวลาอันแสนสั้นกลับลอยเด่นชัดขึ้นมาแทบทุกรายละเอียด

ทางเดินที่เคยเดินเช้าเย็น
ห้องนั่งเล่นที่ต้องแย่งทีวีกันดู
เด็กอนุบาลจูงมือกันข้ามถนน
ร้านราเม็งที่เส้นใหญ่ยิ่งกว่าอุด้ง
สวนสาธารณะที่เปลี่ยนสีสันทุกฤดู

ถนนทอดยาวลงเนินไปจนถึงขอบฟ้า
ร้านหนังสือมือสองอันแสนเงียบสงบ

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ
ประตูทางออกมหาลัยย้อมด้วยแสงสีส้ม
จักรยานจ่ายตลาดจอดเรียงรายหน้าห้าง
เหล่านักเรียนในเครื่องแบบสีดำทยอยกลับบ้าน
หน้าสถานีที่คลาคล่ำด้วยผู้คนในชั่วโมงเร่งด่วน
ร้านผลไม้เล็กๆที่ลดราคาแบบเทกระจาดตอนดึกๆ
ร้านสะดวกซื้อตรงหัวมุมที่ส่องสว่างบอกทางยามค่ำคืน
ริมแม่น้ำเอโดกาวะที่เต็มไปด้วยผู้คนมาพักผ่อนในวันหยุด
คาเฟ่เล็กๆที่เคยคิดว่าจะแวะ แต่สุดท้ายก็ไม่เคยเหยียบย่างเข้าไป
ศาลเจ้าที่อยู่สูงขึ้นไปบนเนินจนมองเห็นภูเขาฟูจิได้ในวันที่อากาศดี

และยังมีอีกหลายอย่างที่บางทีก็คิดถึงขึ้นมา
ทั้งที่เคยคิดว่า คงไม่โหยหามากขนาดนั้น
และชีวิตตอนนี้ก็มีความสุขดี

แต่พอคิดว่า สักวันทิวทัศน์อันแสนธรรมดาที่ยังคงจำได้แจ่มชัดเหล่านี้คงค่อยๆเลือนหายไปเช่นเดียวกันกับทุกความทรงจำที่ไม่อยากลืม ก็อดรู้สึกหวิวๆไม่ได้

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s