Diary

อาทิตย์ก่อนบังเอิญเจอไดอารี่ที่เคยเขียนไว้ตอนม.ต้น เลยหยิบมานั่งอ่านเล่นๆ

เจอความเป็นตัวเองที่เลือนหายไปพร้อมกับการเติบโตเยอะมาก เยอะจนขำ

สมัยนั้นเขียนไดอารี่ละเอียดยิบ วันๆทำอะไร คุยกับเพื่อนเรื่องอะไร ทะเลาะกันด้วยเรื่องอะไร ใจเต้นด้วยเรื่องเล็กน้อยขนาดไหน อ่านแล้วรู้สึกว่าสมัยนั้นเราปัญญาอ่อนขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ได้แต่ขำให้กับความไร้แก่นสารไปวันๆของชีวิตในตอนนั้น ชีวิตที่เรื่องงี่เง่าเล็กน้อยบางเรื่องก็ดูยิ่งใหญ่เหมือนโลกจะแตกได้

ถึงจะอ่านแล้วรู้สึกถึงความติ๊งต๊องขนาดไหน แต่คนที่เขียนตัวหนังสือพวกนั้นก็คือเราเองนี่แหละ
เรื่องราวจากตัวเราเมื่อเกือบสิบปีก่อนข้ามกาลเวลามาสะกิดเตือนให้ย้อนนึกถึงหลายสิ่งที่แทบลืมเลือนไปหมดแล้ว

เมื่อภาพจางๆเหล่านั้นเป็นรูปร่างชัดเจนขึ้น ก็ได้แต่นั่งหัวเราะ
หัวเราะไปกับทุกความทรงจำ ไม่ว่าจะเลวร้ายหรือบ้าบอแค่ไหนก็ตาม

นี่คงเป็นความมหัศจรรย์ของไดอารี่

ทุกวันนี้ไม่ได้มานั่งจารึกทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไดอารี่เล่มล่าสุดก็ไม่ได้เขียนมาเป็นปี เวลาเขียนก็มีแต่เรื่องหงุดหงิดน่าโมโหที่บอกใครไม่ได้ ซึ่งในอีกหลายปีข้างหน้าเรื่องพวกนี้มันต้องกลายเป็นเรื่องตลกอีกแน่ๆ

อยากให้ตัวเองในอนาคตได้มานั่งหัวเราะให้กับชีวิตในตอนนี้ ได้นึกถึงชีวิตที่ผ่านมาแล้วนั่งยิ้ม
ให้ตัวเองในอนาคตได้ระลึกถึงสารพัดเหตุการณ์ที่ประกอบสร้างขึ้นมาเป็นตัวเรา

บางทีคืนนี้เขียนไดอารี่ซักหน่อยน่าจะดี

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s