ในที่สุด

วันแรกของเทอมสุดท้าย

เป็นการไปเรียนที่รู้สึกชรามาก เพื่อนร่วมรุ่นเรียนจบกันไปแทบทั้งรุ่นแล้ว ที่เหลือๆคือชาวเอกญี่ปีห้าทั้งหลายกับเพื่อนคณะอื่นๆ (ซึ่งก็ไม่ได้เจอกันบ่อยๆ) พอคิดว่าในมหาลัยแทบไม่มีใครอาวุโสไปกว่าเราๆแล้วช่างรู้สึก ชราจริงๆ……

ไม่คิดว่าการมองไปรอบๆโรงอาหารแล้วไม่เห็นเพื่อนร่วมรุ่นคุ้นหน้าคุ้นตา (ถึงแม้ว่าหลายๆคนจะไม่รู้จักกันเลยก็ตาม) มันจะโหวงเหวงขนาดนี้ นี่คือยังไม่พูดถึงเพื่อนที่กินข้าวเที่ยงด้วยกันมาสามปีครึ่งนะ

บางทีชีวิตมหาลัยมันก็ตลกดี มันไม่ได้เหนียวแน่นเหมือนสมัยมัธยม และวิชาเรียนของแต่ละคนก็แตกต่างกันไปเรื่อยๆ ทุกคนห่างกันไปเรื่อยๆ จนเทอมสุดท้ายบางคนอาจไม่ได้เห็นหน้าเห็นตาเพื่อนในเอกเลยด้วยซ้ำ เหมือนได้เตรียมความพร้อมก่อนจบไปเจอชีวิตที่ต้องกระจัดกระจายกับเพื่อนยังไงก็ไม่รู้ เพราะอย่างนี้เลยไม่ค่อยมีใครมานั่งคร่ำครวญซาบซึ้งเวลาจบมหาลัยรึเปล่า? หรือแค่เพราะทุกคนเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น?

แอนี่เวย์ เทอมนี้เราลงวิชาเอกญี่ไปสามตัว ยังไงก็เจอชาวเอกอยู่ดี แม้จะเป็นชาวเอกญี่ที่เหลือกันเพียงน้อยนิดก็ตาม (นี่คือเหงา นี่แหละเหงา)

วันนี้ไปขอเรียนแกรมมาร์ที่สถาบันภาษา อาจารย์ให้เขียนเกี่ยวกับตัวเองส่งแล้วกลับได้เลย โอ้ ดีจัง เฟิร์สอิมเพรสชั่นของวิชานี้น่าประทับใจมาก อยากให้เลิกเรียนสิบโมงทุกครั้ง

ไปทำบัตรนิสิตใบใหม่แล้วก็วกกลับมาเดินสายทักทายอาจารย์ที่คณะ เลยได้การบ้านมาหนึ่งอย่าง คือให้เขียนแนะนำรุ่นน้องว่าไปแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นเป็นยังไง ได้อะไรมาบ้าง (ได้ของคุมาเต็มกระเป๋าเลยค่ะ) กำลังคิดอยู่ว่าจะแนะนำแหล่งช็อปปิ้งสินค้าอนิเมะกับวิธีจองตั๋วคอนเสิร์ตอย่างไรให้ได้ผล บางทีอาจไม่มีรุ่นพี่คนไหนเคยเขียนมาก่อน น่าจะเป็นประโยชน์กับน้องๆในภายภาคหน้า

เสร็จสิ้นการเดินสายทักทายเรียบร้อยก็ได้เวลาไปคิโนะ ซึ่งนี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของการออกไปนอกบ้านวันนี้

แต่ทว่า หนังสือที่ตั้งใจจะซื้อดันหมด และหนังสือเล่มใหม่ของพี่เต๋อก็ยังไม่มา สรุปว่าวันนี้ไปคิโนะทำไม? (แต่ก็ได้การ์ตูนมาหนึ่ง นิยายอีกหนึ่ง)

กลับมาที่ห้องรู้สึกว่ามีอะไรให้ทำมากมาย แต่จนบัดนี้สิ่งที่ทำอยู่คือนั่งด่าไปรษณีย์ไทย เมื่อไหร่จะส่งใบแจ้งภาษีพัสดุมาให้ซะที จะได้ไปรับเกมจีบหนุ่มที่สั่งไว้

ดีนะที่ยืมบราคอนมาจากโม เดี๋ยวคืนนี้ว่าจะเล่นบราคอนสลับกับแอสครีดสาม เอาให้งงไปเลย เกมนึงจีบกันงุ้งงิ้ง อีกเกมฆ่ากันเลือดสาด เป็นการเตรียมพร้อมก่อนเล่นเกมแวมไพร์จีบที่กันแบบเลือดสาดได้เป็นอย่างดี

ความคืบหน้าบราคอนตอนนี้ เพิ่งเจอคุณพี่อุเคียว ฮิรารินเขอออออออ

คิดลำดับการเข้าหาไว้เรียบร้อย โอเมก้าคนแรกแน่นอนจ้ะ โฮโซยัน เจอกันนะ!
(ความจริงเพิ่งเล่น Custom Drive ซึ่งโฮโซยันพากย์เป็นหนุ่มผมเปียแดง ทำไมโฮโซยันชอบพากย์คาแรคเตอร์แนวนี้จัง ในคามิอาโสะก็ผมยาวสีแดง)

สุดท้าย เพิ่งได้ทัมเบลออิจิโนะเสะที่สั่งซื้อตั้งแต่ก่อนกลับมาจากญี่ปุ่นประมาณสองเดือน เป็นลิมิเต็ดเอดิชั่นของอีเวนท์ที่นัมจะทาวน์ซะด้วย รู้สึกเอ็กคลูซีฟมาก คาดว่าเก็บไว้ขายในอนาคตคงได้ราคา

SONY DSC

มายอิจจี้คาวาอี้สุดๆ แต่ทัมเบลออันแค่นี้ใส่อะไรได้เนี่ย กินน้ำยังไม่ทันหายคอแห้งก็หมดแล้ว เมื่อคิดได้ดังนี้จึงเอาขึ้นหิ้งไว้บูชาร่วมกับแก้วมักโทคิโอโตะเรียบร้อย

ป.ล. พรุ่งนี้อาจารย์แคนเซิลคลาส กราบ รักอาจารย์จัง #นิสิตที่ดี

ป.ล. 2 นี่เดือนตุลาคมหมดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ มันเหมือนไม่เคยมีอยู่จริงเลย รู้ตัวอีกทีก็เปิดเทอมแล้ว ช็อก

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s