Harry Potter: The Exhibition

เมื่อวานไปดูนิทรรศการ Harry Potter: The Exhibition ที่รปปงงิมาล่ะะะ
แนวร่วมติ่งแฮร์รี่ประกอบไปด้วย แพร นุ่น โม ดาว และข้าพเจ้าเอง

นิทรรศการจัดที่โมริทาวเวอร์ ซึ่งก่อนหน้านี้เคยไปดูนิทรรศการอื่นมาแบบชิวๆ คนน้อย เดินสบาย แต่ขึ้นชื่อว่าแฮร์รี่ทั้งทีมีหรือจะชิวขนาดนั้น แค่เห็นคนต่อแถวขึ้นลิฟท์ก็ช็อคแล้ว คนแยะ คิวยาว ความนิยมล้นหลาม โชคดีที่ตั๋วยังเหลือ เพราะไปดูรอบหกโมงเย็นโน่น

SONY DSC

ด้านในนิทรรศการห้ามถ่ายรูป ระหว่างต่อคิวเข้าด้านในพนักงานคอยเดินตะโกนสั่งให้เก็บกล้องกันเลย นี่มันขัดวิสัยคนไทยมาก ขัดอกขัดใจมาก เดินไปมือสั่นไป มีไอเทมน่าถ่ายรูปเยอะแยะไปหมด แต่ถ้าไม่ห้ามคงมีแต่คนหยุดยืนถ่ายรูปจนวุ่นวายแหงๆ

เข้าไปห้องแรกจะเจอกับหมวกคัดสรร และเจ๊คนนึงที่แต่งชุดคอสเพลย์เป็นแม่มดหมวกแหลม เจ๊คนนี้จะเลือกผู้ชมมาสองคน จับมานั่งให้หมวกคัดสรรเลือกเข้าบ้าน สองสาวญี่ปุ่นผู้โชคดีได้เข้ากริฟฟินดอร์ทั้งคู่ (แอบสงสัยว่าหมวกใบนี้คัดเข้าบ้านเดียวหรือไม่ หากมีติ่งสลิธีรินมาจะเป็นอย่างไร)

รู้สึกดีที่หมวกพูดเป็นภาษาอังกฤษ คือถ้าทั้งนิทรรศการต้องมาฟังแฮร์รี่ฉบับญี่ปุ่นก็คงไม่ไหว ไม่ชอบคำแปลของญี่ปุ่น มันไม่อิน ไม่คุ้นเหมือนอังกฤษหรือไทย (「例のあの人」「忍びの地図」とか…)

ห้องถัดมาจะมีหน้าจอเรียงๆกันหลายจอ ฉายภาพฉากในหนังแฮร์รี่ทั้งแปดภาคพร้อมเปิดซาวด์แทรค ณ จุดนั้นขนลุกเกรียว ในฐานะที่ติ่งแฮร์รี่มาตั้งแต่เยาว์วัยน้ำตาแทบไหล อยากบินกลับบ้านไปนั่งดูแฮร์รี่แปดภาครวดบัดเดี๋ยวนั้น ฮืออออ

พอฉายภาพในจอจบ ผนังด้านข้างก็เปิดออก เผยให้เห็นหัวจักรรถไฟไปฮอกวอตส์ ผ่าง ผ่างงงงงงงง!!! ติ่งแฮร์รี่ทั้งไทยและญี่ปุ่นครางฮือไม่หยุด อยากนั่งรถไฟไปฮอกวอตส์ ความฝันวัยเด็กสมัยอ่านแฮร์รี่เล่มแรกๆไหลพรวดพราดเข้ามาในบรรยากาศนั้นทันที ฮอกวอตส์ดูเรียลขึ้นมาเลย

พอเดินเลยหัวรถไฟไปก็จะเจอส่วนนิทรรศการจริงๆจังๆละ แต่ละห้องจัดแสดงพวกข้าวของ เสื้อผ้าที่ใช้ในหนัง มีกระทั่งโต๊ะตู้เตียง ไม้ก่งไม้กวาด หนังสือเรียน ภาพวาดในฮอกวอตส์ แป้นควิดดิช บัคบีค กระท่อมแฮกริด ต้นแมนเดรกที่ดึงแล้วจะมีเสียง ถ้วยประลองเวทไตรภาคี ชุดปรุงยาของสเนป ฯลฯ แทบจะยกมาทั้งฮอกวอตส์

ชอบไอเทมที่จัดแสดงนะ ถ้าเป็นติ่งแฮร์รี่ยังไงก็ต้องชอบนิทรรศการนี้แน่ๆ คุ้มราคาสองพันเยนมาก (นี่ราคานักศึกษานะ ลดแล้วนะ /ปาดเหงื่อ) แต่ด้วยความที่คนเยอะเลยยืนดูแบบอ้อยอิ่งไม่ได้ แทบไม่ได้อ่านคำบรรยายเลย หยุดเดินเมื่อไหร่โดนเกลียดแน่นอน (ฮา)

แต่ส่วนนึงที่ไม่ชอบคือวิธีการเล่าเรื่องของนิทรรศการ ช่วงอินโทรประทับใจมากกกกกนะ แต่ตัวเนื้อหาจัดแบบงงๆ จบแบบงงๆ ไอ้เราก็ไม่ได้มีความรู้เรื่องการจัดนิทรรศการหรอก แต่ปกตินิทรรศการหรือมิวเซียมอื่นๆมันดูมีลำดับขั้นในการเล่าเรื่องมากกว่านี้

ทุกคนงงกับห้องสุดท้ายมาก จุดสุดท้ายที่ทุกคนเห็นคือชุดของบารอนเลือด จบ งงค่ะ ทำไมปิดท้ายด้วยบารอนเลือด? คือสถานที่ไม่พอเลยตัดจบหรือว่าอะไร?

เดินออกมาแล้วทุกคนได้แต่คร่ำครวญว่าอย่าเพิ่งจบบบบ ฮืออออออ ไม่อยากออก ไม่อยากไปจากโลกมหัศจรรย์ของแฮร์รี่ T_T

ดูแล้วอยากกลับไปอ่านหนังสือเจ็ดภาครวดและดูหนังแปดภาครวด อยากซื้อหนังสือใหม่ยกเซ็ทเลยด้วย เซ็ทเก่าที่มีอยู่เยินหมดแล้ว เพราะเมื่อก่อนอ่านซ้ำเป็นสิบๆรอบ แล้วสมัยเด็กๆดันเป็นเด็กนรก ไม่รู้จักถนอมหนังสือ นี่ถ้าย้อนเวลาได้คงย้อนกลับไปตบหัวตัวเองแล้วบอกให้ดูแลหนังสือดีๆหน่อย โตมาแล้วจะเสียดายนะยะ

เอาไว้กลับบ้านแล้วเจอกันใหม่นะแฮร์รี่ :)

อะ ได้เวลานอกเรื่อง
ก่อนเข้าไปดูแฮร์รี่ก็ยกพวกไปหาของกินกันหน้าตึกทีวีอาซาฮิ บังเอิญมีงานบงโอโดริพอดิบพอดี แน่นอนว่างานนี้ยะไตเพียบ อิ่มเอมเปรมปรีดิ์กันถ้วนหน้า จัดวากิวไปหนึ่งไม้ตบด้วยน้ำแข็งไสหนึ่งถ้วย อร่อยยยยยยยยยยย

SONY DSC

ตอนแรกบ่นอุบอิบว่าเนื้อบ้าอะไรชิ้นเล็กนิดเดียวไม้ละตั้งห้าร้อยเยน แพง! ขูดรีด! หน้าเลือด!
แต่พอกินเข้าไปคำแรก อุแม่เจ้า แสงพุ่งจากปาก อร่อยเวอร์ เนื้อนิ่มละลายในปาก รู้สึกโชคดีที่เกิดมากินเนื้อวัวได้ โฮวววว วากิวจ๋าาาา

ส่วนน้ำแข็งไสรสมะม่วง ตอกย้ำความมั่นใจว่าอยู่ประเทศนี้ไม่ควรกินมะม่วงสดๆ ควรกินมะม่วงที่ผ่านการแปรรูปแล้ว เพราะต่อให้มะม่วงเนื้อเหลืออร่ามแค่ไหนมันก็ไม่หวานเหมือนกินน้ำดอกไม้บ้านเราอยู่ดี (ถึงแม้ว่าจะนำเข้ามะม่วงจากไทยก็เถอะ………)

และอีกอย่าง นี่มันไม่ใช่หน้ามะม่วงป้ะ……….?

อยากกินข้าวเหนียวมะม่วง ราดน้ำกะทิชุ่มๆ แอร่กกกก

กินเสร็จก็ไปยืนดูงานบงโอโดริแป๊ปนึง มีคนญี่ปุ่นรำวงกันเป็นหมู่คณะอย่างพร้อมเพรียง ดูดีกว่างานบงโอโดริที่จัดแถวหอเราเยอะเลย สมแล้วที่เป็นบงโอโดริในย่านศิลปะโมเดิร์นของโตเกียว (ไม่เกียวปะ?) ที่เหวอสุดคือมีฝรั่งคนนึงใส่ชุดยูกาตะเข้าไปเต้นด้วย ท่าถูกต้องตามรำวงมาตรฐานญี่ปุ่นมาก ชะรอยฮีคงเกิดที่ญี่ปุ่น (-__-;)

SONY DSC

นอกจากงานบงโอโดริแล้วยังมีมีอีเวนท์อะไรซักอย่างเกี่ยวกับคุณป้าลายจุด ยาโยอิ คุซามะ ช่วงนี้แถวรปปงงิฮิลลส์เลยตกแต่งเป็นลายจุดสีแดงซะทั่วเลย

สับสนกับรปปงงิมาก อีเวนท์หลายอย่างเหลือเกิน
ทั้งแฮร์รี่ บงโอโดริ คุณป้ายาโยอิ เป็นย่านศิลปะที่มึนดีจริงๆ

ทั้งนี้ทั้งนั้น รปปงงิเป็นย่านนึงในโตเกียวที่เราชอบมากนะเออ :)

สุดท้าย ปิดท้ายวันด้วยราเม็งอิจิรัน ที่ขึ้นชื่อลือชาว่าอร่อยนักหนา เป็นราเม็งซุปกระดูกหมูสไตล์ฮากาตะ กินแล้วก็เฉยๆนะ ยังไม่น่าประทับใจเท่าฮากาตะราเม็งที่บากบั่นไปกินถึงถิ่นกำเนิด

SONY DSC

ประทับใจตรงที่ที่นั่งในร้านแบ่งเป็นคอกๆ มีผนังกั้นระหว่างโต๊ะ มีผ้ากั้นไม่ให้เห็นหน้าพนักงานด้วย คือจะลึกลับไปไหน? มากันหลายคนนี่ไม่ต้องสนทนากันเลยใช่มั้ย? (แต่เราก็คุยกันได้อยู่ดี สามารถค่ะ หึ!)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s