いよいよFarewell

วันนี้มี Farewell party เล็กๆสำหรับนักเรียนต่างชาติที่มาแลกเปลี่ยนระยะสั้น เผลอแป๊ปเดียวถึงเวลาแฟร์เวลกู๊ดบายซาโยนาระซะแล้ว หนึ่งปีนี่บางทีก็คิดว่านาน แต่เวลาแบบนี้รู้สึกว่าเร็วจัง ยังจำวันที่โต้รุ่งเขียน study plan ส่งสถานทูตได้แม่นเลย

ในปาร์ตี้ก็มีแต่คนคุ้นหน้าคุ้นตาที่เดินสวนกันไปสวนกันมาเป็นเวลาเกือบหนึ่งปี หลายๆคนเราไม่เคยคุยด้วยเลย แต่ก็เห็นหน้ากันอยู่บ่อยๆ พอทุกคนมารวมกันแล้วเฮฮากันแบบนี้ถึงเพิ่งรู้สึกว่า ทำไมคนอื่นเค้าสนิทกันจังเลยวะ นี่เราตีตัวออกห่างชาวต่างชาติมากเกินไปรึเปล่า (ฮา)

แต่ที่จริงเราก็ไม่ค่อยได้เรียนคลาสเดียวกับพวกแลกเปลี่ยนระยะสั้นคนอื่นๆเท่าไหร่ คลาสเรามีแต่พวกนักเรียนปริญญาตรีและนักศึกษาวิจัย ซึ่งส่วนมากเป็นคนจีนที่มาเรียนกันเป็นหมู่คณะ นักเรียนไทยก็หัวเดียวกระเทียมลีบไปดิ (-ω-;)

ตายละ ฟังดูแย่จัง เหมือนเพื่อนไม่คบ ฮ่าๆๆๆๆ
ที่จริงก็มีเพื่อนล่ะน่า แต่มันก็ไม่ได้สนิทกันเหมือนเพื่อนที่ไทยนี่นา *เปิดเพลงกว่าจะรักเวอร์ชั่น XYZ*

ในปาร์ตี้ก็มีการกินขนมฟรี จิบชา เมาท์มอย ถ่ายรูปเฮฮากันตามสไตล์ปาร์ตี้ทั่วไป แน่นอนว่าส่วนใหญ่เราเน้นกินมากกว่าคุย (บอกแล้วว่าเพื่อนไม่คบ) 

ที่พิเศษหน่อยคือเปิดโอกาสให้ออกไปพูดเรื่องความทรงจำในญี่ปุ่นพร้อมรูปถ่ายประกอบ ใครอยากพูดก็พูดเลย ความจริงก็อยากหาเรื่องเด็ดๆไปแชร์นะ แต่นึกออกแต่คอนเสิร์ต อีเวนท์นักพากย์ คาเฟ่พ่อบ้าน คอมิเกะ…. (นี่แหละ หนึ่งปีในญี่ปุ่นของข้าพเจ้า)

นอกจากนี้ก็มีเพื่อนคนจีน เยอรมัน บราซิล รวมทีมกันเล่นตลกให้ดู ขำน้ำตาแทบไหล เพราะอีตาเยอรมันคนนี้ปกติแล้วเป็นคนจริงจังมาก เนิร์ดมาก แต่โดนจับมาเล่นตลกหน้าตาย ทุกคนเลยขำน้ำชาพุ่ง

พอมาคิดๆดูแล้ว หนึ่งปีที่ผ่านมาก็มีเรื่องสนุกๆในมหาลัยเยอะเหมือนกัน ถึงเราจะเน้นสร้างความทรงจำนอกมหาลัยมากกว่า แต่เพื่อนๆที่จิบะไดกักขุก็น่ารักกันทั้งนั้นเลย พอกลับไปแล้วเพื่อนๆทุกคนก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำหนึ่งปีในญี่ปุ่นสินะ :)

ตอนเดินกลับหอมีเพื่อนคนจีนคนนึงเข้ามาทักทั้งๆที่ขี่จักรยานอยู่ เพื่อนคนจีนคนนี้เพิ่งคัมมิ่งเอาท์เมื่ออาทิตย์ก่อนว่าเป็นติ่งนักพากย์เหมือนกัน เราเองก็ไม่เคยชวนใครคุยเรื่องนักพากย์เลย วันนั้นทำไมจู่ๆถึงคุยกันเรื่องนี้ก็จำไม่ได้ละ รู้ตัวอีกทีคือเมาท์กันเรื่องนักพากย์แบบจริงจังมาก จัดแรงกิ้งส่วนบุคคลกันเสร็จสรรพ แล้วเค้าก็บ่นว่า น่าจะรู้ให้เร็วกว่านี้เนอะ ว่าชอบนักพากย์เหมือนกัน ชอบอนิเมะเหมือนๆกัน ชอบเล่นเกมเหมือนกัน ไม่งั้นคงได้คุยกันมากกว่านี้

เออ ก็จริงนะ
เราเลยมานั่งคิดว่า จุดที่เราจะเริ่มสนิทกับใครซักคนนี่มันคือจุดไหน มันเริ่มจากอะไรนะ ปกติเพื่อนที่สนิทๆกันก็มีแต่เพื่อนที่นั่งเรียนด้วยกันทั้งวี่ทั้งวัน กินข้าวด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ ก็เลยสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆอย่างเป็นธรรมชาติเอง รึเปล่า?

กลายเป็นว่า การมาเรียนที่นี่ นอกจากได้ภาษา ได้เที่ยว ได้ทำโน่นนี่นั่นที่อยากทำจนหนำใจ แล้วยังได้มานั่งทบทวนเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์อีกด้วย โดยเฉพาะสภาพแวดล้อมที่มีคนหลายๆชาติอยู่รวมกันเนี่ย ยิ่งสนุกกับการสังเกตลักษณะความสัมพันธ์เลยนะ

จากเรื่องปาร์ตี้กลายมาเป็นเรื่องนี้อย่างงงๆ 
เอาเป็นว่า หนึ่งปีที่ผ่านมาสนุกมาก ได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง ได้เติบโตขึ้นอีกนิด ได้เพื่อนเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ได้น้ำหนักเพิ่มขึ้นและต้นขาที่ใหญ่ขึ้น

และได้สงสัยว่า แฟร์เวลปาร์ตี้แล้วทำไมยังไม่ปิดเทอมอีกฟะะะะะ อาทิตย์หน้ายังต้องไปเรียนอยู่เลย ฮ่วย

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s