Sunday at Odaiba

ไปเที่ยวโอไดบะมาจ้า!

ความจริงต้องบอกว่า ไปเดทกับโมอีกแล้ว ฮ่าๆ
หาเรื่องออกเที่ยวทุกสุดสัปดาห์ อีกไม่นานก็กลับแล้ว ต้องเที่ยวให้คุ้ม

เหตุที่นัดกันที่โอไดบะคือ เพราะอยากลองไปกันดั้มคาเฟ่ที่นั่นดูบ้าง ช่างเป็นเหตุผลที่….อืม….
ด้วยเหตุนี้เมื่อไปถึงแล้วเราจึงเดินเข้า Diver City ไปหากันดั้มกันก่อนเลย

ไปสักการะหุ่นของอามุโร่ขนาด 1/1 กัน แล้วก็เฉียดไปดูกันดั้มคาเฟ่ เพิ่งค้นพบบัดเดี๋ยวนั้นว่าสาขาโอไดบะไม่มีที่นั่งในร้าน เซ็งเลยจ้า อยากกินเมนูของหวานของภาควิง(เค้กของโทรว่า)ก็ไม่มีให้กินจ้า ฮือ เสียดาย เดี๋ยวหมดเทศกาลก็ไม่ได้กินแล้ว ดวงไม่สมพงษ์กับโทรว่าเลยสินะ คราวก่อนก็ไม่ได้กินเพราะไปดึกแล้วของหมด ฮ่วย

พอเห็นว่าไม่มีที่ให้นั่งกินในร้าน ก็เลยต้องระหกระเหเร่ร่อนไปหาอาหารเที่ยงกินกันก่อน เดินไปชุมชนราเม็งใน Aqua City แทน อารมณ์ประมาณฟู้ดคอร์ทราเม็ง เข้าไปแล้วจะมีแต่ร้านราเม็งเรียงราย คนไม่เยอะเท่าไหร่ นั่งกินราเม็งกันสบายๆเลย

และแล้วก็ซื้อฮากาตะราเม็งมากิน อร่อยตามมาตรฐานราเม็ง แน่นอนว่าอร่อยสู้กินที่ฮากาตะไม่ได้หรอกนะ

SONY DSC

กินเสร็จก็ออกไปเดินเล่นริมชายหาดปลอมๆกัน แถวชายหาดมีคนมานอนเล่นผึ่งแดดจำนวนมาก ได้บรรยากาศแบบหน้าร้อนสุดๆ จากตรงนั้นมองเห็นโตเกียวทาวเวอร์กับสกายทรีด้วยนะเออ นานๆทีจะได้เห็นวิวโตเกียวแบบกว้างๆ (ที่จริงมองไปก็เห็นแต่ตึกแหละ ไม่ค่อยน่าตื่นตาตื่นใจหรอก ฮา)

SONY DSC

กลับเข้าไปเดินวนไปวนมากันอยู่ใน Aqua City กับ Decks จนไปโผล่ที่ 台場一丁目商店街 ซึ่งเป็นส่วนนึงของ Decks จำลองเหมือนย่านการค้ายุคโชวะ แถวนั้นเต็มไปด้วยร้านขายขนมหลอกเด็กสมัยก่อน บรรยากาศคล้ายๆตลาดร้อยปีบ้านเราเวอร์ชั่นติดแอร์ (ถ้ามีกาแฟโบราณด้วยจะเริ่ดมาก)

ในนั้นมีทั้งร้านขายขนม ร้านอาหาร ทาโกยากิแลนด์ บ้านผีสิง ร้านของเล่น ร้านขายสินค้าดาราเกาหลี ฯลฯ จับฉ่ายมากกกก เดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้สนุกสนาน ของแปลกๆเยอะดี

เช่น….

SONY DSC

ชอบร้านขนมย้อนยุคมั่กๆ เห็นแล้วนึกถึงวัยเด็ก มีขนมหลายๆอย่างหน้าตาเหมือนขนมที่เราเคยกินสมัยประถม เลยสงสัยว่าวัฒนธรรมขนมยุคนั้นมันร่วมกันระดับนานาชาติขนาดนี้เลยเหรอ แล้วต้นกำเนิดที่แท้จริงมันอยู่ที่ไหนนะ? (เพราะถึงจะเป็นขนมชนิดเดียวกัน แต่ยี่ห้อของญี่ปุ่นกับไทยก็คนละยี่ห้ออยู่ดี)

พูดถึงขนมวัยเด็กแล้วจะนึกถึงขนมรสโคล่า หรือไม่ก็พวกขนมโรยน้ำตาลเยอะๆ ดูยังไงก็ขนมหลอกเด็กชัดๆ แต่วันนี้โดนหลอกไปหลายอย่าง ซื้อขนมเป๊าะแป๊ะที่กินเข้าไปแล้วมันจะดังเป๊าะแป๊ะในปากมากินเล่นด้วย โฮวว รสชาติที่คิดถึงงงง ตอนมันลั่นเปรี๊ยะๆในปากนี่รู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กหญิงชุติภัค ชั้นป.1/1 อีกครั้ง TvT

นอกจากขนมย้อนยุคก็มีพวกลูกอมลูกกวาดเยอะแยะมากมายให้เลือกสรร น่ากลัวมาก ถ้าเดินอยู่ในนั้นนานๆคงสิ้นเนื้อประดาตัวแน่

SONY DSC SONY DSC

เดินเล่นย้อนวัยและช็อปปิ้งกันนิดหน่อยแล้วก็เดินกลับไป Diver City อีกครั้ง อาหารเที่ยงย่อยแล้ว ได้เวลาของหวาน (・∀・)

กลับไปซื้อน้ำแข็งไสในกันดั้มคาเฟ่ที่เล็งไว้ คาดว่าคงเป็นเมนูเฉพาะหน้าร้อน เพราะเห็นเพิ่งมีขายเมื่อไม่นานมานี้ (บ่งบอกว่าไปบ่อยแค่ไหน กร๊าก) น้ำแข็งไสมีสามรสให้เลือก สั่งมัทฉะเพราะดูเป็นรสที่ญี่ปุ๊นญี่ปุ่นที่สุดแล้ว

น้ำแข็งไสมัทฉะมีชื่อว่า แซ็ครุ่นผลิตจำนวนมาก โอ้ยยยย ขำชื่อเมนูวววว 555555

ตอนสั่งเราก็สั่งว่าน้ำแข็งไสมัทฉะเฉยๆ แต่คนรับออเดอร์ตะโกนว่า แซ็คที่นึง! ดังสนั่น นี่ถ้าสั่งน้ำแข็งไสสตรอว์เบอรี่ของชาร์แล้วเค้าตะโกนว่า ชาร์ที่นึง! ลั่นร้านแบบนี้คงเขิน คนในร้านก็ไม่ใช่น้อยๆเลย ฮา

SONY DSC

น้ำแข็งไสมัทฉะสมเป็นรุ่นผลิตจำนวนมากจริงๆ นั่งกินอยู่หน้าร้านแล้วเห็นแต่ละคนที่เดินออกมาถือมัทฉะกันทั้งน้านนน รสชาติก็มัทฉะแบบเรียลมัทฉะมาก เขียวมาก เข้มข้นถึงใจมาก อร่อยดีนะ แต่บ๊วยที่แปะมาด้านบนเปรี้ยวแบบกัดเข้าไปคำนึงแล้วแทบจะถุยออกมา มันใช่สิ่งที่มนุษย์กินได้แน่เหรอเนี่ย??

ที่จริงอยากได้ที่รองแก้วลายคาแรคเตอร์กันดั้มวิงด้วย แต่การจะได้มาซึ่งที่รองแก้วช่างยากลำบาก ต้องสั่งเกิน 790 เยน แล้วบอกพนักงานว่า ‘โอเปเรช่งเมเทโอะ’ (Operation Meteor)

………..พี่คะะะะะ พี่เห็นใจหนูมั่งได้ป้ะะะะ หนูก็อายเป็นนะคะพี่ แค่บอกว่าขอที่รองแก้วไม่ได้ใช่ป้ะะะะ ต้องพูดเป็นรหัสลับใช่ป้ะะะะ ก็ได้! ไม่เอาก็ได้! กะอีแค่ที่รองแก้ว! ได้ลายฮีโร่มาแล้วด้วย เชอะ!

และแล้วก็จากมาโดยไม่ได้ที่รองแก้วซักอัน ไม่ได้กินเมนูที่อยากกินอีกต่างหาก แต่กินน้ำแข็งไสทดแทนก็ดี ถูกกว่าด้วย ประหยัดไปได้นิดนึง

นั่งละเลียดน้ำแข็งไสจนหายเมื่อยแล้วก็ไปเดินเล่นแถว Venus Fort กันต่อ เดินผ่าน History Garage ด้วย เป็นที่แสดงรถยนต์เก่าๆ (จะว่าไปแล้วโอไดบะนี่มีอะไรย้อนยุคเยอะเกินคาดแฮะ )

มีทั้งรถน่ารักๆและรถสปอร์ตเท่ๆ ชอบอ้ะ! ได้บรรยากาศแบบอเมริกายุคทีวีขาวดำดีนะ (ความจริงแล้วเป็นรถจากยุคไหนบ้างก็ไม่รู้แหละ)

SONY DSC

ใน Venus Fort มีแต่ร้านแปะป้ายเซลล์ แต่ด้วยความที่เป็นห้างหรู (อย่างน้อยก็หรูกว่าห้างอื่นๆรอบๆ) ถึงจะเซลล์แล้วก็ไม่มีปัญญาซื้ออยู่ดีจ้ะ เดินออกดีกว่าจ้ะ

ไปเดินเล่นริมทะเลแถวๆสถานีอาโอมิพักนึง แถวนั้นมีสวนเล็กๆ มีทางเดิน มีท่าเรือ มีคนแต่งคอสเพลย์อุตะปุริ เมื่อเราสังเกตเห็นอย่างหลังสุดจึงเดินโฉบไปดูใกล้ๆกัน นาทีนี้อะไรที่ขึ้นชื่อว่าอุตะปุริย่อมเป็นเสมือนแม่เหล็กดูดชุติภัคให้เข้าหาได้โดยง่าย

และเมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ๆค้นพบว่าเป็นทีมคอสที่ยิ่งใหญ่มาก สตาริชกับรุ่นพี่มากันครบ แถมมีนางเอก เพื่อนนางเอก และริงโกะเซนเซอีก จัดเต็มกันขนาดนี้ทำไมถึงมาหลบๆซ่อนๆกันอยู่ตรงที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านแบบนั้นล่ะค้า

และค้นพบอีกอย่างนึงว่า คนคอสเป็นคามิวไฮไลท์ดั้งน่ากลัวราวทาคาระซึกะ จบ

สิ่งนึงที่น่าสนใจในบริเวณนั้นนอกจากทีมคอสเพลย์อุตะปุริคือ น้ำในอ่าวโตเกียว น้ำดำมากกกกกกก แล้วมันก็เป็นน้ำอ่าวเดียวกันกับชายหาดปลอมๆที่มีคนเล่นจำนวนมากเนี่ยนะ? รู้สึกอี๋อย่างบอกไม่ถูก (-_-;)

ชื่นชมทัศนียภาพน้ำดำๆของอ่าวโตเกียวเรียบร้อยแล้วก็ไปเดินเล่นแถวๆใต้ชิงช้าสวรรค์กัน แถวนั้นมีคนแต่งคอสเพลย์เยอะมากกก คราวก่อนโน้นตอนเราไปดูไลฟ์วันอาทิตย์ก็เจอคนแต่งคอสเยอะเหมือนกัน คาดว่าคงเป็นกิจกรรมประจำวันอาทิตย์ของแถวนั้น (เราว่าคนคอสเยอะกว่าแถวฮาราจุกุอีกนะนั่น)

พอลองเดินสวนทางกับชาวคอสเพลย์จำนวนมากดู (ด้วยความคิดของโมที่ว่า ทิศทางนั้นมันคงมีจุดถ่ายรูปสวยๆสินะ) ก็ไปโผล่ตรงสะพานอันกว้างใหญ่ไพศาล และมันก็เป็นจุดถ่ายรูปตามที่คาดจริงๆ วิวค่อนข้างสวย เสียดายที่มีทางด่วนเกะกะสายตาไปนิด

SONY DSC SONY DSC

บนสะพานมีชาวคอสเพลย์จับจองพื้นที่กันคณะละมุม หลายๆกลุ่มดูคอสกันตามใจฉันมากๆ มีห้าคนก็แต่งกันมาห้าเรื่อง โอ้ยตายละ ช่วยแต่งให้มันมีเอกภาพ เกิดความสามัคคี รวมใจเป็นหนึ่งหน่อยได้มั้ยค้าาา

แต่เห็นแบบนี้แล้วก็รู้สึกว่าเค้าคงแต่งมาด้วยใจรักจริงๆเนอะ อยากแต่งตัวละครไหนก็แต่งเลย ไม่มีอีเวนท์อะไรก็แต่งมาถ่ายรูปกันเล่นๆ ดูเป็นคอมมิวนิตี้เล็กๆที่มีที่ทางของตัวเองดีนะ บางทีก็ชอบญี่ปุ่นตรงที่เปิดกว้างเรื่องทำนองนี้นี่ล่ะ

ข้อสังเกต: 95% ของชาวคอสที่พบเห็นในวันนี้เป็นผู้หญิง
คนคอสคุโรบาสเยอะมากกกก หันไปทิศไหนก็เจอ สัมผัสได้ถึงความนิยมล้นหลามของเรื่องนี้ คงเพราะคอสง่ายด้วยมั้ง ซื้อวิกก็คอสได้ละ ส่วนเสื้อผ้าจะลงทุนมากน้อยแค่ไหนแล้วแต่จิตศรัทธา (บางคนแค่ใส่วิก แต่งหน้า ใส่เสื้อยืด จบ)

เรื่องที่เยอะรองลงมาคงไม่พ้นอุตะปุริ นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ท่าทางจะคอสง่าย (私服がダサいしwww) เห็นคู่นึงเป็นโชจังกับเซซิลในชุด 2000% กรี๊ดดดด ชอบคู่นี้และชอบชุดโชจังมาก XD

เดินเล่นดูชาวคอสเพลย์ก็เพลินดี รู้สึกห่างหายจากวงการนี้มานานมาก ตั้งแต่พี่ตสล.ลาวงการก็ไม่ได้ติดตามผลงานใครอีกเลย

เดินจนเมื่อยและหิว ลากสังขารกลับไป Diver City อีกรอบ เพราะเป็นห้างที่ท่าทางอาหารจะถูกที่สุดในแถบนั้นแล้ว และก็ลงเอยกับร้านทงคัตสึจ้า

SONY DSC

เรื่องตลกคือ ผู้หญิงสองคนโต๊ะข้างๆนั่งคุยกันเรื่องอุตะปุริ ติ่งอุตะปุริอีสเอฟรี่แวร์จริงๆ ฮา

เรื่องตลกอีกอย่างคือ เจอดาราคนที่เล่นเป็นคุณหมอแหยๆใน Code Blue ตอนแรกเห็นด้านข้างแล้วรู้สึกว่าหน้าเหมือนดาราคนนั้นจัง พอเค้าหันหน้ามาสบตาปริ๊งๆปุ๊บ ใช่เลย หน้าตาแหยขนาดนี้ไม่ผิดคนแน่ๆ ความตลกคือเค้าดูไม่เหมือนดาราเลย ดูจืดจางเป็นมนุษย์ปกติมากๆ และดูไม่มีใครสนใจหรือจดจำเค้าได้ โถว

การเดินห้างแล้วเจอดารานี่เริ่มรู้สึกเหมือนอยู่กรุงเทพฯละนะ ฮา

ก่อนกลับออกไปดูโชว์กันดั้มปิดท้าย ถึงจะเรียกว่าโชว์แต่ก็แค่ขยับหัวนิดหน่อย พ่นควัน พ่นไอน้ำ มีแสงสีเสียงพอเป็นพิธี ฉายภาพอามุโร่สู้รบให้ดูด้านหลัง สงสัยเพราะเป็นภาคที่ไม่เคยดูเลยไม่อินเท่าไหร่ (ถ้าเป็นโชว์อัสรันนะ ฮึ่ยยยยย)

SONY DSC

เป็นการใช้วันอาทิตย์แบบชิวๆมาก เดินเล่นรอบโอไดบะประมาณสามรอบ เหมือนจะไม่ค่อยได้ทำอะไรแต่ก็เอนจอยกับวันหยุดแบบนี้นะ แค่เดินดูผู้คน หาของกิน ตากลมเย็นๆ ถ่ายรูปโน่นนี่นั่นก็สนุกแล้ว :)

 

One comment on “Sunday at Odaiba

  1. น่ากินทั้งนั้นเลยขนมหวาน

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s