ทั่วไป

รู้สึกพักนี้เขียนบล็อกน้อยลงเรื่อยๆ ไม่ได้เขียนเกี่ยวกับชีวิตทั่วๆไปมานานแล้วด้วย มีแต่เรื่องเที่ยว กับเรื่องโอตาคุ (ฮา) นานๆทีเขียนไดอารี่แบบเมื่อก่อนบ้างดีกว่าเนอะ ที่จริงคือไม่มีอะไรจะเขียน

ชีวิตช่วงนี้เรียบสนิท แทบไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย ไม่เหมือนเทอมก่อนที่ออกเที่ยวทุกสุดสัปดาห์ (ถึงจะแค่ในโตเกียวก็เถอะ) ใช้ชีวิตแบบติ่งนักพากย์ไปวันๆ เล่นเกม เล่นคอม ดูทีวี ตารางเวลาชัดเจนเยี่ยง NPC ในเกมฮาร์เวสท์มูน ทุกวันของสัปดาห์จะอยู่แต่ที่เดิมๆ

เหมือนจะน่าเบื่อแต่ก็ไม่นะ กลับกัน ช่วงนี้แฮปปี้จนไม่รู้จะแฮปปี้ยังไง เป็นชีวิตเรียบง่ายที่สงบสุขดี ไม่มีเรื่องเครียด ไม่มีเรื่องกวนใจ บางทีก็ลืมไปแล้วว่ามีเรียนด้วย (เอ๊ะ)

เทอมนี้วิชาเรียนไม่สนุกเท่าเทอมก่อน ซึ่ง…ความจริงแล้วเทอมก่อนก็ไม่ได้สนุกเท่าไหร่หรอก แต่เทียบกันแล้วเทอมนี้ไม่สนุกยิ่งกว่า (-__-;) 

วันที่เอนจอยที่สุดในสัปดาห์คงเป็นวันจันทร์ล่ะมั้ง

ตอนเช้าเรียนการอ่าน เนื้อหาที่อาจารย์เอามาให้อ่านน่าสนใจดี เรื่องแรกเป็นเรื่องคัลท์เจอร์ช็อค ถัดมาเป็นเรื่องสินค้าแบรนด์เนมกับการแสดงตัวตน และเรื่องที่กำลังจะเรียนเป็นเรื่องการรังแกในโรงเรียน

ความสนุกของวิชานี้อยู่ที่อาจารย์มากกว่าตัวเนื้อหา อาจารย์ชอบตั้งคำถามเกี่ยวกับเรื่องที่อ่าน เช่น ตอนมาญี่ปุ่นใหม่ๆช็อคกับอะไรบ้าง, คนในชาติคุณคิดยังไงกับสินค้าแบรนด์เนม, ชื่นชมวัฒนธรรมไหนกันบ้าง, รู้สึกห่างไกลวัฒนธรรมไหนบ้าง ฯลฯ ซึ่งได้ฟังความเห็นเพื่อนชาติอื่นๆแล้วมันก็น่าสนใจดี เสียดายที่ในคลาสมีแต่คนเอเชีย ถ้ามีเพื่อนร่วมคลาสจากทวีปอื่นคงได้แชร์ความเห็นกันหลากหลายกว่านี้

ส่วนเย็นวันจันทร์เรียนวิชา タイを学ぶ (Thai Study) จริงๆแล้วไม่ได้เป็นนักเรียน แต่เป็นผู้ช่วย TA อีกทีนึง เหมือนจะดูดี แต่ก็แค่คอยสอนคนญี่ปุ่นออกเสียงให้ถูก คอยเล่าเกี่ยวกับเมืองไทยให้คนญี่ปุ่นฟังเท่านั้นเอง

วิชานี้สนุกตรงที่ อาจารย์เปิดโดราเอม่อนพากย์ไทยให้ดู จบ

นอกนั้นวันอื่นๆก็มีวิชาเคงคิว (บังคับเรียน ฮือ) แกรมมาร์ การฟัง แล้วก็วิชาเกี่ยวกับวัฒนธรรมญี่ปุ่น เรียนแค่หกตัว สามวันต่อสัปดาห์ สบายจนรู้สึกเฉื่อยแล้วเนี่ย กลับไปเรียนปีสี่เทอมสองที่จุฬาคงกระอักเลือด

ความหนักหนาของเทอมนี้คงมีแค่เคงคิว(=งานวิจัย)นี่ล่ะ รู้สึกไม่ได้คืบหน้าเรื่องท่านเจ้าบ้านเล้ย แต่ก็ยังอุตส่าห์พรีเซนท์ความคืบหน้าได้เป็นวรรคเป็นเวร อาศัยความสนใจที่มีอยู่ก่อนแล้วทั้งสิ้น แทบไม่ได้หาข้อมูลเพิ่มเติมใดๆ ทำงานวิจัยเรื่องที่ชอบก็ดีตรงนี้แหละ ฮรี่ๆๆ

ทั้งนี้ทั้งนั้น รู้สึกว่าการเรียนเป็นส่วนเล็กน้อยของชีวิตมาก รวมจำนวนชั่วโมงต่อสัปดาห์แล้วก็แค่ 9 ชั่วโมงเอง โอ้มายก้อด สรุปนี่ไม่ได้มาเรียนแต่มาติ่งสินะ สินะ สินะ

รู้ตัวอีกทีอีกไม่กี่เดือนก็กลับแล้ว 
ตอนนี้ถ้ามีคนถามว่าคุ้มมั้ยที่มา คงตอบว่ามันคุ้มมากตั้งแต่เดือนแรกแล้วล่ะ :D

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s