“Why deny ourselves the pleasure for which we’re already accused?”

เบิ่งเดอะบอร์เจียซีซั่น 3 ตอนที่ 3 แล้ววว

cesareee

ชื่อตอน Siblings บ่งบอกเป็นนัยๆว่าตอนนี้มันจะต้องมีซัมติงระหว่างพี่เชน้องลูแน่ๆ แล้วก็ไม่ผิดคาดเลย ในที่สุดพี่เชกับน้องลูก็อะเซเดเฮกันจนได้ (แอบคิดว่าตอบสนองเสียงเรียกร้องแฟนๆรึเปล่า เห็นแฟนๆเรื่องนี้จะเป็นจะตายกับพี่น้องคู่นี้ให้ได้)

ดูแล้วเครียดกับน้องนางลูเครเซียเหลือเกิน เมื่อก่อนยังเป็นเด็กน้อยใสซื่อแท้ๆ หลังจากผ่านร้อนผ่านหนาวมาสามซีซั่น น้องนางกลายเป็นผู้หญิงกร้านโลกที่พุ่งเข้าปลุกปล้ำพี่ชายตัวเองในคืนวันแต่งงาน(กับชายอีกคนนึง)หน้าตาเฉย ฝ่ายคุณพี่เชซาเรย์อุตส่าห์ยับยั้งชั่งใจมาตั้งนาน พอน้องลูน้ำตานองหน้าเข้ามาหาถึงเตียง พี่เชก็พี่เชเถอะ มีหรือจะรอด…

ซีซั่นนี้พี่เชซาเรย์ดูสงบเสงี่ยมหงอยเหงานะ ปล่อยให้น้องลูเครเซียเป็นฝ่ายรุกตลอด

เห็นน้องลูรุกพี่เชแต่ละทีก็ปวดตับ น้องนางเธอดูกระหายพี่เชมากจริงๆ แต่ในขณะเดียวกันก็ระริระรี้กับว่าทีสามีเป็นระยะๆด้วย บิทช์สมเป็นลูกสาวตระกูลบอร์เจีย

พอเข้าใจอารมณ์น้องลูเครเซียอยู่หรอกนะ จริงๆแล้วเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ต้องการความรักคนนึง เจอผู้ชายมากี่คนๆก็ไม่เห็นมีดีเท่าพี่ชายตัวเองซักที คนที่ทำให้น้องลูรู้สึกเป็นที่รักมากที่สุด อบอุ่นปลอดภัยที่สุด ก็คือเชซาเรย์ คนที่ทำทุกอย่างเพื่อให้ลูเครเซียมีความสุข ก็คือเชซาเรย์อีกนั่นแหละ

แต่เดี๋ยวก่อน ยังไงก็เป็นพี่น้องกันนะ (-___-;)

ในฐานะคนที่มีพี่น้อง ยังไง๊ยังไงก็ไม่สามารถเข้าใจ incest ได้จริงๆ ถึงจะเข้าใจความรู้สึกของตัวละครและเข้าใจว่าทำไมสองคนนี้ถึงได้รักกัน (คือบทมันเขียนมาแบบพี่เชกับน้องลู are meant to be จริงๆ) แต่แบบว่า พี่น้องอะ พี่น้อง!

ความจริงแล้วในประวัติศาสตร์มันก็มียุคที่ incest ไม่ใช่เรื่องแปลก (เช่นเดียวกับที่โฮโมเซ็กชวลไม่ใช่เรื่องแปลกในบางยุค) แต่อิตาลียุคนั้นเป็นยุคที่ยอมรับ incest ไม่ได้แล้ว ดังนั้นความสัมพันธ์ของสองคนนี้เลยแซ่บสุดๆ เพราะมันเป็นรักต้องห้ามยิ่งกว่าต้องห้าม (ทั้งสายเลือดเดียวกัน ทั้งคบชู้) จากนี้ความสัมพันธ์ของพี่เชกับน้องลูจะเปลี่ยนแปลงไปยังไงบ้างน้อ น่าติดตาม!

ส่วนอัลฟองโซ ดราโกน่า สามีน้องลูเครเซีย(ทางนิตินัย) เป็นตัวละครที่เห็นแล้วก็คิดว่าเมื่อไหร่จะหมดบทบาทซักที กลับเนเปิลส์ไปเถอะนะ ทั้งอินโนเซนต์ ขี้แย ขี้งอน โกรธเมียแล้วก็ไปนอนร้องไห้กระอืดกระอือใต้ผ้าห่มคนเดียว โอย ตายละ ไหวมั้ยคะอัลฟองโซ? กลับบ้านมั้ย? ร้องไห้ไปเมียคุณก็ไม่ง้อหรอกนะคะ เมียไประเริงรักกับพี่ชายแล้วค่า บายค่า

เอ้อ แต่เห็นเนเปิลส์ในเรื่องแล้วอยากไปเที่ยวนะ ยังไม่เคยไปอิตาลีใต้เลย T_T ทางเหนือก็ยังไปไม่สุด ยังไม่ถึงมิลานเลยแท้ๆ โฮววว อยากไปอิตาลีอีกกก คิดตึ๋งงงงง มีที่ๆอยากไปอีกเยอะแยะเลย

ซักวันจะไปอีกให้ได้!

เมื่อวานเพิ่งดู Angels & Demons อีกรอบด้วยล่ะ เช่ามาจาก iTunes โดยไม่ทันดูว่ามันเป็นพากย์ญี่ปุ่น เลยได้เห็นโพรเฟสเซอร์แลงดอนพูดญี่ปุ่นคล่องปรื๋อ

เรื่องนี้ศัพท์เฉพาะเยอะแยะวุ่นวายมาก พอแปลเป็นญี่ปุ่นแล้วงุนงงกับคำศัพท์ประหลาดๆสารพัด (ถึงจะถนัดฟังญี่ปุ่นมากกว่า แต่เรื่องนี้ฟังอังกฤษน่าจะง่ายกว่ามาก) ดีนะที่อ่านและดูมาแล้วหลายรอบเลยเข้าใจเนื้อเรื่อง ดูแก้คิดถึงอิตาลีและสารพัดศิลปินเฉยๆ

รู้สึกห่างหายจากศิลปะตะวันตกไปน๊านนาน มาอยู่ญี่ปุ่นแล้วไม่ค่อยได้อ่านหนังสือศิลปะกับหนังสือประวัติศาสตร์ตะวันตกเท่าไหร่ (อ่านแต่ประวัติศาสตร์ยุคเซ็นโกคุแทบอ้วก) พอดูหนังเห็นรูปสลักฝีมือแบร์นีนี่สุดที่รักแล้วอยากกระโดดเข้าไปในจอเหลือเกิน อยากไปตามรอยแบร์นีนี่อ้ะ ฮืออออ

เสียดายที่คราวนั้นไม่ได้เข้ามหาวิหารซานเปโตรกับกัสเตลซานตานเจโลด้วย ตอนที่ไปเที่ยวรู้สึกว่าไม่เข้าก็ได้ มีที่อื่นให้เดินเที่ยวตั้งเยอะ แต่พอมานึกตอนนี้เสียดายสุดๆ ไม่รู้จะมีโอกาสได้ไปอีกมั้ยด้วยซ้ำ (ความจริงแล้วพลาดตั้งหลายอย่างในโรม ฮือ T_T)

คิดเรื่องเที่ยวแล้วก็อยากไปเที่ยวจริงๆ อยากไปยุโรป นาทีนี้เลย! #จะบ้าหรอ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s