執事喫茶♥

ในที่สุดก็ได้ไปคาเฟ่พ่อบ้านแล้วววววว (≧ω≦)

คาเฟ่พ่อบ้านเป็นหนึ่งในมิชชั่นที่ตั้งไว้ก่อนมาญี่ปุ่น แน่นอนว่าคาเฟ่ที่เล็งไว้ต้องเป็นคาเฟ่พ่อบ้านชื่อเสียงเลื่องลือระบือนามอย่าง Swallowtail เท่านั้น ซึ่ง Swallowtail เป็นคาเฟ่พ่อบ้านที่เลยคำจำกัดความของคาเฟ่ไปไกลมาก คาเฟ่บ้าอะไรจับพ่อบ้านมาเล่นละครเวที ร้องเพลง ออกซีดี ออกบูธที่คอมิเกะ โอ๊ย เยอะ!

คาเฟ่ระดับนี้มีหรือจะปล่อยให้บรรดาคุณหนูเดินดุ่มๆเข้าไปเฉยๆ อยากเจอพ่อบ้านต้องจองล่วงหน้าผ่านเว็บเท่านั้น ตอนจองก็จะให้เลือกวัน เลือกเวลา เลือกคำพูดที่จะให้พ่อบ้านเรียก จองเสร็จแล้วก็รอเวลาด้วยความระทึกในหฤทัย แค่นึกสภาพว่าจะต้องเข้าไปเผชิญหน้ากับพ่อบ้านฝูงนึงก็ตัวเกร็งละ

ร้านอยู่ที่โอโตเมะโร้ด เรารวมกลุ่มไปกันสี่คน ไปถึงก่อนเวลาจองเล็กน้อย เลยยืนด้อมๆมองๆหน้าร้านพักนึง ระหว่างนั้นเห็นคุณป้าที่ท่าทางน่าจะอายุมากกว่าแม่เราเป็นสิบปีเดินลงบันไปไปสู่คาเฟ่อย่างมาดมั่น เห็นแล้วถึงกับคิดทบทวนว่ากลุ่มเป้าหมายของร้านนี้คือกลุ่มไหนเนี่ย เพราะราคาอาหารก็ไม่ใช่เล่นๆ (แพงกว่าคาเฟ่ทั่วไป 3-4 เท่า) จะว่าตีตลาดสาวน้อยก็คงไม่ใช่ซะทีเดียว

และแล้วเราสี่คนก็พากันเดินลงบันไดไปอย่างกล้าๆกลัวๆ

หน้าร้านจะมีคนคอยต้อนรับ บอกชื่อที่จองไว้เรียบร้อยแล้วก็นั่งรอพักนึง จะมีคุณลุงพ่อบ้านมารับ คุณลุงแนะนำตัวเรียบร้อยแล้วก็ให้พ่อบ้านหนุ่มช่วยรับกระเป๋ากับเสื้อโค้ทไปเก็บ ก่อนจะพาไปนั่งที่โต๊ะ

กว่าจะผ่านกระบวนการนี้ไปได้แทบยกมือปาดเหงื่อ พยายามทำสีหน้าปกติที่สุดแล้วนะ แต่อดหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมาไม่ได้ กร๊ากกก บรรยากาศมันชวนจั๊กกะเดียมมาก พ่อบ้านแต่ละคนเหมือนหลุดมาจากในละครหรืออนิเมะแนวพ่อบ้านจริงๆ สาวๆในร้านก็ดูคุ้นเคยและเป็นธรรมชาติมาก มีโต๊ะเรานี่แหละนั่งเกร็งทั้งสรรพางค์ (ฮา)

บรรยากาศในร้านหรูหราสม theme คฤหาสน์ ตอนแรกก็งงๆและทำตัวไม่ถูก แต่คุณพ่อบ้านคอยเทคแคร์ตลอดเวลา เริ่มจากเลื่อนเก้าอี้ให้ คอยอธิบายเมนูให้ เสิร์ฟอาหารแล้วก็ต้องอธิบายอีกว่าในจานมีอะไรบ้าง เสิร์ฟชาก็อธิบายว่านี่ชาอะไร คอยเติมชา เติมน้ำเปล่าให้ คุณพ่อบ้านมาเติมน้ำเปล่าให้บ่อยมากกก พร่องไปสามมิลก็เดินมาเติมละ (เวอร์)

ใครอยากไปห้องน้ำคุณพ่อบ้านก็จะพุ่งพรวดเข้ามารับพร้อมถือของให้อีกต่างหาก น่ากลัวมากกก ไม่กล้าลุกจากโต๊ะเลย ไว้ไปเข้าห้องน้ำที่อื่นก็ได้ (กรั่ก)

พ่อบ้านที่ดูแลโต๊ะเรามีหลายคน แต่ละคนจะรับช่วงต่อกันเป็นทอดๆ มีทั้งพ่อบ้านหนุ่มและพ่อบ้านอาวุโส ขณะนั่งกินอาหารและละเลียดชากันก็นินทาพ่อบ้านเป็นภาษาไทยอย่างไม่เกรงกลัว อาห์ พวกเราช่างเป็นคุณหนูที่ชั่วร้ายและเกรียนมาก

เสียดายที่คุณพ่อบ้านคนที่เราประทับใจจากงานคอมิเกะไม่อยู่ T_T แต่แอบเห็นระดับตัวท็อปของร้านอยู่สองสามคน (เพื่อนร่วมชะตากรรมได้ยินแล้วถามว่า นี่เธอเรียกพ่อบ้านเป็นตัวหรอ…)

ระหว่างสังเกตสังกาพ่อบ้านก็เกิดข้อสงสัยประการหนึ่งคือ เสน่ห์ของพ่อบ้านรุ่นลุง(จนบางคนเกือบจะรุ่นปู่แล้ว)อยู่ตรงไหน ทำไมบางโต๊ะถึงสั่นกระดิ่งเรียกพ่อบ้านอาวุโสมาเจ๊าะแจ๊ะด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม? เป็นข้อสงสัยที่ยังไม่ได้ข้อสรุปจนบัดนี้

เรารู้สึกว่าคาเฟ่พ่อบ้านจะกิ๊วก๊าวชวนหวีดก็ต่อเมื่อกล้าเจ๊าะแจ๊ะกับพ่อบ้านเยอะๆ เพราะถ้าไม่กล้าคุย ก็จะได้ฟังแต่บทพูดแบบตายตัวที่คาดเดาได้ ซึ่งจริงๆแล้วมันก็ก๊าวนะ ก๊าวมากด้วย แต่มันไม่ค่อยหวือหวา อยากได้ความแปลกใหม่ต้องสร้างซีนาริโอ้ขึ้นมาเอง!

และ… เราก็ไม่กล้าคุยหรอก จะบ้าหรอออ พ่อบ้านนะะะะ จะไปพูดจาแทะโลมอะไรได้ เสียกิริยาคุณหนูหมด เขินจะตายชักกกก (//ー//) ยังดีที่เพื่อนร่วมโต๊ะกล้าแซวพ่อบ้านพอหอมปากหอมคอ เลยได้เห็นพ่อบ้านเวลาหลุดมาดขรึมๆและท่าทางลำบากใจ อรั๊ง น่ารักกกก

พ่อบ้านนี่เหมือนจะเป็นผู้ชายสามมิติ แต่จริงๆแล้วโคตรไม่ใช่ มีตัวตนแต่เหมือนอยู่อีกโลก ดูเป็นตัวตนที่เหนือจริงมาก ดังนั้นเราจึงได้ข้อสรุปกันว่าพ่อบ้านเป็นผู้ชาย 2.9 มิติ กล่าวคือ อีกนิดจะเรียลแล้ว แต่ยังดูขายฝันขายจินตนาการ และจับต้องไม่ได้ (โมเมนต์ที่เรียลที่สุดคือตอนเอาใบเสร็จมาวางบนโต๊ะ เอาความเป็นจริงมาตบหน้าหนูทำไม คุณพ่อบ้านใจร้ายที่สุดดดด)

พูดถึงอาหารบ้างดีกว่า

เราสั่งของหวานชื่อ Porta-Bandeira เป็นเมนูที่มีเฉพาะเดือนนี้ ได้แรงบันดาลใจจากงานคาร์นิวัลในเมืองริโอเดอจาเนโร ประกอบไปด้วยมูสกาแฟ คัพเค้กอันกระจิริด ไอศกรีม และผลไม้ สนนราคา 2500 เยน (นี่เลือกเมนูถูกสุดในร้านเลยนะ ฮาาาาา)

อาหารที่นี่จะเป็นเซ็ททั้งหมด สั่งแล้วจะเลือกชาได้หนึ่งอย่าง ตอนเลือกชานี่แหละยากลำบากสุดๆ ตั้งชื่อชาซะสุดแสนอลังการ ทั้ง Diana Rose, Elizabeth Garden, Fairy Arrow ฯลฯ มีชาให้เลือกประมาณสิบล้านอย่าง ต้องมานั่งอ่านคำอธิบายว่าชาชื่อเลิศหรูเหล่านี้คืออะไร สุดท้ายเราเลยเลือกชาธรรมดาแต่ทว่าเป็นชาที่รักที่สุดอย่างเอิร์ลเกรย์ ซึ่งร้านนี้เรียกท่านเอิร์ลว่า Charles (ช่างฟังดูธรรมดาเมื่อเทียบกับชื่อชาอื่นๆ)

คุณพ่อบ้านยกชามาให้ละเลียดก่อนเสิร์ฟอาหาร ตอนรินชาลงในแก้วเป็นโมเมนต์ที่สุดยอดมากกก ชาที่นี่หอมมากกกกกกก ขนาดนั่งห่างถ้วยชาเป็นวายังได้กลิ่นท่านเอิร์ลหอมตลบอบอวล แต่รสชาติธรรมดานะ มีดีตรงกลิ่นนี่แหละ หอมจนไม่อยากดื่ม อยากเก็บไว้ดม (ฮา)

ส่วนอาหารก็อร่อยระดับสามดาวมิชลิน (มิชลินไม่ให้เราให้เองก็ได้) ขนาดไม่ได้ชอบกินมาการงยังคิดว่ามาการงอร๊อยอร่อย มูสก็นุ่มละมุนเมิ่ก ปลาบปลื้ม นอกจากมีพ่อบ้านเป็นอาหารตาอาหารใจแล้ว ตัวอาหารจริงๆยังอร่อยอีกต่างหาก เลิศที่สุดดดดด

ช่วงเข้าไปนั่งในร้านแรกๆยังทำตัวไม่ถูกอยู่ แต่นั่งกินนั่งเมาท์กันไปเรื่อยๆก็รีแลกซ์ไปเอง ตอนพ่อบ้านเดินมาบอกว่าเหลือเวลายี่สิบนาทีถึงกับตกใจว่าทำไมเวลาผ่านไปเร็วขนาดนี้ ให้เวลาแค่ 80 นาทีมันไม่น้อยเกินไปหน่อยหรอคะ เฮ้?

ตอนจะกลับมีพ่อบ้านรุ่นลุงอีกคนมารับ แล้วพ่อบ้านถามว่าคุณหนูมาจากไทยหรอครับ?

พรืดดดด ได้ยินพ่อบ้านถามยังงี้ช็อคทั้งโต๊ะ นินทาเป็นภาษาไทยเยอะมาก อย่าบอกนะว่าคุณลุงพ่อบ้านฟังภาษาไทยออก!? คุณลุงบอกว่าเคยไปเมืองไทยสามครั้ง เอ่อ แล้วครั้งนึงนานเท่าไหร่คะลุง พวกหนูฟังแล้วหน้าซีดเลยค่า (มาจินตนาการกันเอาเองทีหลังว่าลุงอาจมีเมียเป็นคนไทยก็ได้ เฮือก)

โดยรวมแล้วประทับใจสุดๆ แม้จะจั๊กกะเดียมไปหน่อยแต่ตื่นตาตื่นใจดีเหมือนกัน ไม่ถึงกับเขินอายม้วนแต่ก็ก๊าวใช้ได้ อันที่จริงพ่อบ้านแต่ละคนไม่ได้หล่อเล้ย แต่ไม่รู้ทำไมดูมีออร่า และทุกคนดูผ่านการฝึกฝนมาดีมาก ดูเหมือนเป็นพ่อบ้านกันมาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่

เสียดายไม่กล้าสั่นกระดิ่งเรียกพ่อบ้านมาเมาท์มอย เพราะเรานึกออกแค่คำถามแบบ อยากรู้จังว่าพี่ได้เงินเดือนเท่าไหร่คะ? เบื่อมั้ยคะที่ต้องพูดสคริปท์เลี่ยนๆตลอดเวลา? อะไรทำนองนี้ ซึ่งเค้าคงจะตอบอยู่หรอกนะ (ฮา)

แขกในร้านแทบทั้งหมดเป็นผู้หญิง มีหลายวัยตั้งแต่เด็กมัธยมไปจนถึงรุ่นป้า คนมานั่งคนเดียวก็เยอะ (กรี๊ด ใจกล้ามาก นับถือ อยากทำบ้างแต่กลัว 55555) มีโต๊ะนึงมาฉลองวันเกิด พ่อบ้านไปยืนรุม พูดแสดงความยินดีเสียงดังลั่นร้าน แล้วทุกคนในร้านก็ปรบมือ ว้าว! เวรี่สเปเชียล! อยากไปฉลองวันเกิดกับฝูงพ่อบ้านมั่งอว้ะะะ (〃ω〃)

กิจการนี้ดูรุ่งเรืองนะ พ่อบ้านทำงานกันไม่ได้หยุดมือเลย คุยกันเล่นๆว่าถ้าทำร้านทำนองนี้ที่เมืองไทยจะเป็นยังไง สงสัยกิจการจะล่มจมตั้งแต่ขั้นตอนหาคนมารับบทพ่อบ้าน (-_-;)

ตอนนี้กำลังรอว่าเมื่อไหร่ Swallowtail จะประกาศสร้างอนิเมะ ฮาาาา คิดพลอทเกี่ยวกับคาเฟ่นี้ได้เยอะมาก อยากลองใช้มุขคลาสสิกอย่างทำถ้วยชาแตกแล้วปลอมตัวเป็นผู้ชายไปทำงานชดใช้หนี้อยู่เหมือนกัน แต่ถ้วยชาน่ารักเกินกว่าจะกล้าทำแตกนี่สิ (หรา)

ถ้าราคาถูกกว่านี้ซักนิดคงจะไปบ่อยๆอยู่หรอก มีเมนูอาหารใหม่ๆทุกเดือนซะด้วย แต่ราคาระดับกินบุฟเฟ่ต์เนื้อย่างถูกๆได้สองมื้อมันไฮเอนด์ไปนิด ไว้อยากแอ๊บเป็นคุณหนูอีกเมื่อไหร่เราค่อยเจอกันนะคะคุณพ่อบ้านขราาา (หรือเจอกันอีกทีคอมิเกะฤดูร้อนก็ได้ค่ะ ไม่เสียตังค์แถมใกล้ชิดกว่าด้วย กรั่กกกกก)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s