dialects hunting!

หมดปิดเทอมหน้าหนาว กลับมาเรียนได้อาทิตย์นึงแล้วจ้า ( ̄▽ ̄)
แต่ ถึงจะพูดแบบนี้ ความจริงอาทิตย์ที่ผ่านมามีเรียนแค่สองวันเอง นอกนั้นแคนเซิลคลาสบ้างล่ะ ไม่มีเรียนตามตารางอยู่แล้วบ้างล่ะ ก็เลยยังไม่ค่อยรู้สึกว่าเปิดเทอมแล้วเท่าไหร่เลยน้า

อืม แต่ถึงอย่างนั้นก็ไปมหาลัยแม้แต่วันที่ไม่เรียน เนิร์ดมาก!
เมื่อวานหอบหิ้วน้องอเดลล์ (โน้ตบุ๊ค) ไปทำงานที่ห้องสมุดมหาลัย เพราะอยากประหยัดไฟและน่าจะ productive กว่าทำงานที่ห้องตัวเองเยอะ

ส่วนวันนี้มีนัดทำงานกลุ่มกัน สมาชิกในกลุ่มมีทั้งคนญี่ปุ่น เกาหลี เยอรมัน และไทย (ข้าพเจ้าเอง) มันช่างเวรี่อันเตอนาฌัวนาล (จะสำเนียงฝรั่งเศสทำไม)

หัวข้องานที่ต้องทำวันนี้คือ ตามล่าภาษาถิ่นของคนในมหาวิทยาลัยจิบะ!

ไปถึงจุดนับพบตรงเวลาเป๊ะ เจอโรเบิร์ต (ที่บอกทุกคนว่าจริงๆแล้วชื่อ ฮ์ค์รอว์แบร์ห์ต) หนุ่มเนิร์ดเยอรมัน เราก็ถามว่าทุกคนยังไม่มาหรอ โรเบิร์ตทำหน้าเซ็งๆและพูดว่า คนญี่ปุ่นมาสายตลอดแหละ ตามด้วยคำบ่นระเบียบวินัยของคนญี่ปุ่นงึมงำๆ อืม เยอรมันนี่เป๊ะกว่าญี่ปุ่นจริงๆแฮะ (หรือเป็นแค่โรเบิร์ตคนเดียวก็ไม่รู้)

ยืนเมาท์กับโรเบิร์ตเรื่องที่เราเคยไปเที่ยวเยอรมันซักพักหนุ่มเกาหลีก็ตามมา สรุปว่าแก๊งญี่ปุ่นมาช้าสุดดังคำโรเบิร์ตว่าไว้ทุกประการ

สมาชิกครบแล้วก็ออกตามล่าภาษาถิ่นกัน ฟังดูกระเหี้ยนกระหือรือ ซึ่งหาใช่เช่นนั้นไม่ ความจริงแล้วคือเดินไปคุยกันไป ชาวญี่ปุ่นและเกาหลีดูสนใจหนุ่มเยอรมันมาก รุมถามนู่นถามนี่กันไม่หยุด แปลกใจว่าทำไมคลั่งฝรั่งกันขนาดนี้? ไอ้เรามันเกิดในเมืองที่ฝรั่งเดินขวักไขว่เลยไม่ตื่นเต้นใดๆ เดินฟังเงียบๆอย่างเดียว

พอคนญี่ปุ่นในกลุ่มเจอคนรู้จักก็จะแวะทักทายและเก็บข้อมูลเรื่องภาษาถิ่น มีช่วงนึงกำลังสัมภาษณ์อย่างจริงจัง ก็มีคนถือกล้องถ่ายวิดิโอตัวบะละเฮิ่มเข้ามาบอกว่าจะถ่ายทำวิดีโอโปรโมทมหาลัยนะ ช่วยคุยกันต่อไปแบบเป็นธรรมชาติที เอ้า ฟังแล้วเราก็คุยกันต่อไป แล้วซักพักก็หันไปสัมภาษณ์คนถ่ายวิดีโออย่างกระตือรือร้นแทน ฮา

เดินเก็บข้อมูลกันอยู่พักใหญ่ พบว่ามหาลัยจิบะมีคนมาจากทั่วประเทศจริงๆ ถามแต่ละคนแทบไม่ซ้ำจังหวัดเลย แล้วทุกคนก็รู้ภาษาถิ่นของตัวเองดีซะด้วย บางคนบอกว่าไม่พูดภาษาถิ่น แต่พอถามก็ตอบได้เป็นฉากๆ ถึงไม่พูดก็รู้ลึกรู้จริงอยู่ดี รู้สึกทึ่งที่แต่ละจังหวัดสามารถรักษาวัฒนธรรมท้องถิ่นเอาไว้ได้แข็งแกร่งขนาดนี้ 

แต่ว่า สำหรับคนต่างชาติอย่างเราๆ ยังไง๊ยังไงภาษากลางก็ดีที่สุดแล้วล่ะ ฟังภาษาถิ่นมากๆแล้วปวดหัว ไม่รู้เรื่องจ้า T_T

ทำงานวันนี้ก็สนุกดีนะ ถึงเราจะไม่ค่อยได้พูดอะไรเลยก็เถอะ เป็นฝ่ายฟังอย่างเดียว ฮ่วย

ขากลับเดินกลับหอพร้อมโรเบิร์ตและหนุ่มญี่ปุ่นที่ยังคงสัมภาษณ์ฝรั่งหัวทองไม่หยุด หัวข้อสนทนาตึงเครียดมาก คุยกันเรื่องสงครามโลก ผลของสงคราม ภาระหน้าที่ในฐานะผู้ก่อสงคราม การถูกเกลียดหลังจบสงคราม ฯลฯ ปล่อยฝ่ายอักษะเค้าคุยกันไป เราก็เป็นฝ่ายฟังเหมือนเดิม จนกระทั่งตอนใกล้จะแยกกันคนญี่ปุ่นถึงหันมาถามเรื่องไทยกับสงคราม ถามช้าไปนะ ตอบสามประโยคก็แยกย้ายละ กู๊ดบาย

ตั้งแต่มาอยู่นี่รู้สึกว่าไม่ค่อยได้สมาคมกับชาวต่างชาติด้วยกันเลย (ยกเว้นในห้องเรียน ซึ่งมีแต่คนจีน เบื่อแล้วอ้ะ) แต่ก็ช่วยไม่ได้เนอะ เวลาฝรั่งมาชวนไปปาร์ตี้เราก็ไม่ไปเองนี่นา ฮือ ก็เค้ากลัวปาร์ตี้ที่ทุกคนพูดอังกฤษอว้ะ ถ้าพูดญี่ปุ่นกันจะไม่ว่าเลย

กับคนญี่ปุ่นก็ไม่ค่อยได้สมาคมเท่าไหร่ นอกจากติวเตอร์ที่นัดเจอกันทุกอาทิตย์อยู่แล้ว พอมานึกๆดู นี่เราใช้เวลาอยู่กับตัวเองมากเกินไปรึเปล่าเนี่ย เราควรออกสู่สังคมมากกว่านี้รึเปล่า!? แต่ถึงจะไม่ได้สนิทกับเพื่อนต่างชาติก็คงไม่เสียดายอยู่ดีแหละ สรุป อยู่กับตัวเองต่อไปเถอะนะ ฮา

อยากปิดเทอมแล้ววว ฮื้อออ
ไม่ได้ขี้เกียจเรียนหรอกนะ ไปเรียนมันก็สนุกดี แต่ขี้เกียจทำรายงานและการบ้านนี่สิ orz

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s