ideal seminar

วันนี้มีงานสัมมนารวมของวิชา Ideal Grad

ปกติแต่ละไอเดียลจะแยกกันเรียน แยกกันทัศนศึกษา แยกกันสอบ ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน แต่งานสัมมนาคราวนี้ต้องร่วมด้วยช่วยกันจัดทุกคน รวมแล้วก็มีนิสิตร้อยกว่าคน

ส่วนที่เราต้องรับผิดชอบคือเรื่องการแสดง เป็นคนโหวตการแสดงเพราะไม่อยากตัดต่อวิดีโอ ปรากฏว่าพอใกล้ถึงวันแสดงแล้วยังไม่ค่อยมีอะไรคืบหน้า บทก็ไม่มี เวลาจะมาประชุมกันก็ยังไม่มี

สุดท้ายเลยเผด็จการ สถาปนาตัวเองเป็นโปรดิวเซอร์ ทั้งเขียนบท กำกับ ทำสไลด์ แล้วก็แจกจ่ายบทไปซ้อมกันเอง ไม่มีการ run through ใดๆทั้งสิ้น ชวนให้หวาดวิตกเหลือเกิน เกรงว่าจะแป้ก จะงุนงง และอาจารย์จะผิดหวัง เพราะการเล่นละครที่เตรียมตัวน้อยขนาดนี้ ต้องอาศัยการด้นสดและไหวพริบของนักแสดงทุกคนเยอะมาก (นักแสดงก็คือเพื่อนไอเดียล 5 เกือบทั้งคลาส)

พอถึงเวลาเล่นจริงๆไม่ค่อยลื่นไหลเท่าไหร่ เพราะไม่ได้ซ้อมคิวกันไว้เป๊ะๆ แต่ทุกคนก็รับผิดชอบบทของตัวเองได้ดีมาก และฟีดแบ็คจากอาจารย์ก็โอเค โล่งงงงใจจจจจมากกกกก ถึงจะไม่ได้มีเนื้อหาสาระเท่าไอเดียลอื่นๆ แต่ได้แค่นี้ก็ดีกว่าที่คิดมากแล้วล่ะ

ทำงานนี้แล้วนึกไปถึงสมัยเรียนฮิวแมนรีเลตอนปีสอง ตอนนั้นพี่ๆปีสี่เป็นที่พึ่งพาของกลุ่มจนน้องๆอุ่นใจว่ามีพี่พวกนี้คงไม่เป็นไร ตอนนี้เราเองก็เป็นพี่ปีสี่แล้ว แต่ก็ไม่ได้เป็นพี่ที่เป็นที่พึ่งหรือเป็นผู้นำได้แบบนั้น คิดแล้วก็อนาถอย่างบอกไม่ถูก

รู้ตัวดีว่าเป็นคนไม่ชอบทำงานเบื้องหน้า ไม่ชอบงานที่ต้องเป็นผู้นำ ชอบซัพพอร์ทอยู่ข้างหลังอย่างเงียบๆมากกว่า (และว่ากันตามตรง ชอบทำงานคนเดียวมากที่สุด) แต่ถ้าถึงเวลาที่ต้องทำก็ต้องทำให้ดีสิ เนอะ

งานช่วงเช้าที่น่าปวดหัวผ่านไปแล้ว ยังมีเรื่องหนักอกช่วงบ่ายต่อ
เรื่องของเรื่องคือ ตอนที่ไปทัศนศึกษาที่พิพิธภัณฑ์ ต้องกลับมาเขียนเรียงความส่งด้วย ใบงานสั่งให้เขียนเป็นสุนทรพจน์ แต่เราไม่รู้จะเขียนอะไรก็เลยปั่นเป็นเรียงความธรรมดาส่งไป

ปรากฏว่าชนะประกวดแล้วได้ขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์เฉยเลย งงสุดขีด (-___-;)

ได้เงินรางวัลมันก็น่าดีใจอยู่ แต่เราเกลียดการพูดในที่ประชุมชนมากมากมากมากมาก เรียงความที่ส่งไปก็ไม่ได้รู้สึกว่าดีอะไรขนาดนั้น (ตอนแรกอาจารย์เจษบอกว่าจะไม่ส่งของไอเดียล 5 เข้าประกวดด้วยซ้ำ) แล้วต้องไปอ่านให้นิสิตอีกร้อยกว่าคนฟัง โอ้ว อยากร้องไห้ T_T

แต่พออ่านจบ กลับมานั่งที่ เปิดซองมาเห็นเงินก็โอเค คุ้ม 55555

หลังช่วงสุนทรพจน์ก็เข้าสู่ไฮไลท์ คือสัมมนาเกี่ยวกับประชาคมอาเซียน!

ขอสารภาพว่าแทบไม่ได้สนใจฟังเลย แค่ได้ยินคำว่าอาเซียนก็รู้สึกว่าน่าเบื่อละ (ถึงมันจะเป็นเรื่องใกล้ตัวกว่าที่คิดก็ตาม) นั่งทำงานทำการบ้านไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่คนพูดโดนอาจารย์เชือดด้วยคำถามโหดๆตอนท้ายโน่น

เราว่าที่อาจารย์ทุกไอเดียลให้นิสิตช่วยกันจัดงานสัมมนาก็คงไม่คาดหวังว่าจะต้องได้สาระหรอก แต่อยากให้เด็กเรียนรู้วิธีการทำงานมากกว่า (เหมือนตอนที่ฮิวแมนรีเลให้จัดปาร์ตี้)

ทั้งนี้ทั้งนั้น ขนาดไม่ใช่วิชาเอกญี่ ยังต้องเขียนบท/เล่นละครเลย
ทำทุกเทอมจนเรียนจบทำหนังได้เป็นเรื่องๆแล้วเนี่ย!

เสร็จงานอาจารย์เจษพาไปเลี้ยง MK ด้วย เย้ :)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s