long time no see

ไปกินสเต๊กสามย่านกับมิเชลมาล่ะ (´▽`)

มิเชลเป็นเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่จำความได้ และเรียนด้วยกันจนถึงม.ต้น
เป็นเพื่อนคนเดียวที่รู้จักกันมานานขนาดนี้แล้วยังติดต่อสมาคมกันอยู่ (เอ๊ะ?)

ถึงจะเรียนมหาลัยเดียวกันก็แทบไม่เคยเจอกันเลย เจอกันครั้งสุดท้ายก็ปีที่แล้วโน่น

ทั้งๆที่การนัดเจอกันมันง่ายแสนง่าย อย่างวันนี้ก็แค่ถามก่อนว่าว่างมั้ย เออว่าง งั้นมากินสเต๊กกันเถอะ แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ก็ไม่ได้นัดเจอกันบ่อยๆอยู่ดี เพราะต่างคนต่างก็ยุ่งอยู่กับชีวิตตัวเองด้วยล่ะนะ (ถึงช่วงนี้เราจะว๊างว่างก็เถอะ….)

แล้วก็เพิ่งจะมาตระหนักกันได้ว่าหลังจากนี้อาจจะไม่ได้มาเจอกันแบบนี้อีกแล้วก็ได้ กับเพื่อนคนอื่นๆก็เหมือนกัน ขนาดเรียนอยู่ยังไม่ค่อยได้พบปะ ถ้าเรียนจบแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเองเต็มที่แล้วคงจะเจอกันยากกว่าเดิมแน่ๆ

เฮ้อ ช่วงเวลาที่ใกล้เรียนจบ (ไม่ว่าจะระดับชั้นไหนก็ตาม) เป็นช่วงใจหายรึไงเนี่ย
*ท่อนฮุคเพลงกว่าจะรักดังกระหึ่ม*

สิ่งหนึ่งที่รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากกก คือ มีเพื่อนหลายคนที่ถึงจะห่างกันไปนานก็ไม่มีอะไรต่างไปจากเมื่อก่อน คุยกันได้สนุกสนานเหมือนเดิม หัวเราะและรำลึกความหลังด้วยกัน (แก่ชะมัด) ไม่มีช่องว่างน่าอึดอัดที่เพิ่มขึ้นตามกาลเวลาแต่อย่างใด

โชคดีจริงๆ
ไม่สิ ต้องบอกว่าเพื่อนดีมากกว่า ฮิฮิฮิ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s