การเรียนจบช่างน่ากลัว

งานรับปริญญา! ไปต่อเนื่องเป็นปีที่สี่ คนก็ยังเยอะเหมือนเดิมทุกปี

เจอกับน้องๆสายรหัสครบปุ๊บ โทรหาพี่เซิน ปรากฏว่าพี่เซินไม่รับโทรศัพท์ กรี๊ดดดด
เลยพากันเดินวนเวียนอยู่แถวคณะ ตามหาพี่บัณฑิตคนสวย ก็ไม่เจออยู่ดี
(เจอแต่อิไวเซนเซเดินสวนกันไปสวนกันมา จนแทบจะเข้าไปถ่ายรูปด้วยละ เห็นอยู่ว่างๆ)

ไม่เจอพี่บัณฑิตที่รู้จักกันเลยซักคน เจอแต่คนที่เรารู้จักเค้าแต่เค้าไม่รู้จักเรา
แสดงว่าเรารู้จักรุ่นพี่น้อยมากเลยสินะ (-__-;)

สุดท้ายก็ติดต่อพี่เซินได้ แล้วก็ถ่ายรูปรวมสายรหัสกันเรียบร้อยดี♥
พอแยกย้ายกันเราก็กลับมารวมตัวกับมิตรสหาย

เจอเยนลี่ที่เพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่น แล้วก็เจอแก้วด้วย!

เสร็จสิ้นกระบวนการที่คณะก็ออกหาอาหารกับกกแอนด์เยนลี่ นั่งตากลมอยู่ในสาธิตกันตั้งนาน นานจนเรากินน้ำมะพร้าวไปสองลูก (เกือบซื้ออีกลูกละ แต่มันดูบ้าบอเกินไปหน่อย พอก็ได้)

มีแต่คนบ่นว่ามางานรับปริญญาแล้วไม่อยากรับเลยน้า ดูวุ่นวายและสิ้นเปลืองเงิน แต่ในเมื่อทุกคนจัดเต็มกันทั้งเรื่องเมคอัพและชักภาพ เราจะอินดี้รับปุ๊บกลับบ้านเลยก็คงรู้สึกเหมือนพลาดอะไรไป สุดท้ายก็นั่นแหละ ต้องตื่นตีสี่มาแต่งหน้าและสรรหาช่างภาพประจำตัวตามธรรมเนียม (แล้วธรรมเนียมนี้มันมีมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? รุ่นพ่อแม่ก็ดูรับกันแบบปกติธรรมดานะ)

เราก็ไม่อยากรับปริญญาเหมือนกัน
ไม่ใช่เพราะความยุ่งยากแต่เพราะไม่อยากเรียนจบต่างหาก ฮืออออ

ปีหน้าแล้วหรอ ไม่เอาาาาา แงงงงงง

2 comments on “การเรียนจบช่างน่ากลัว

  1. missyendee says:

    กล้องดีเว่อร์ถ่ายแล้วดูสวยผิดหูผิดตา5555

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s