the ship of dreams

ไปดูนิทรรศการไททานิคมาล่ะ

เห็นกระแสตอบรับดีมาก คนที่ไปดูก็ชื่นชมกันสุดๆ เลยอดไม่ไหว ต้องไปดูบ้างซะแล้ว
ไม่รู้เพราะคาดหวังสูงเกินไปรึเปล่า เลยไม่ได้รู้สึกประทับใจสุดยอดดดดอย่างที่ใครๆเขาว่ากัน

นิทรรศการนี้เล็กกว่าที่คิด ของก็ไม่เยอะมาก ไม่ค่อย interact กับผู้ชม ต้องขยันอ่านหน่อยถึงจะซึมซาบ
ที่ขัดใจคือเรื่องเสียงดนตรี/ซาวด์เอฟเฟคต์ที่ตีกันพัลวัน ทำลายสมาธิเหลือเกิน (ถึงจะชอบเพลง Salut d’Amour แต่เปิดวนเวียนหลายรอบก็แอบรำคาญ อยากอ่าน ไม่ได้อยากฟังเพลงค่าาา)

แต่ไม่ใช่ว่าไม่ชอบนะ ก็ชอบแหละ เพราะเนื้อหาบอกเล่าทั้งเกร็ดประวัติศาสตร์หลายๆแง่มุม ทั้งแฝงความสะเทือนใจ สะท้อนให้เห็นมนุษย์ เห็นความฝัน เห็นชีวิต เห็นการสูญเสีย เป็นนิทรรศการที่ทำให้เกิดความรู้สึกและความคิดหลากหลายมาก มากกว่าได้ความรู้ซะอีก

พื้นที่ส่วนมากจัดแสดงข้าวของที่เก็บกู้ได้จากบนเรือ มีทั้งชิ้นส่วนเรือ จานชาม ถ่านหิน จดหมาย สมบัติพัสถานของผู้โดยสาร ฯลฯ

บางช่วงก็จำลองห้องบนเรือมาให้ดูกันเลย ส่วนที่เป็นไฮไลท์ควรฮือฮาคือบันไดที่แจ๊คกับโรสนัดพบกัน (ถอดแบบจากในหนังเป๊ะๆ แสดงว่าของจริงก็คงอย่างนี้เป๊ะๆ?) แต่เราชอบระเบียงทางเดินที่มีดาว(ปลอมๆ)มากกว่า ตอนเดินเข้าไปไม่มีคนเลย นั่งอยู่ตั้งนานก็ไม่มีคนเดินผ่าน นั่งพักพลางจินตนาการเวลาคนบนเรือเดินผ่านไปผ่านมาบนระเบียง รู้สึกมีส่วนร่วมดี เหมือนได้ขึ้นเรือไปด้วย

จริงๆแล้วตรงบัตรเข้างานที่ทำเป็นบอร์ดดิ้งพาสก็จงใจทำเหมือนเราเป็นผู้โดยสารคนนึง ระบุชื่อกับคลาสเสร็จสรรพ (ใช้ชื่อผู้โดยสารจริงๆเลย) เราได้เป็นนักเขียนหญิงชาวอเมริกันอายุห้าสิบกว่า กำลังจะกลับบ้านไปหาลูกชาย อยู่เฟิร์สคลาสซะด้วย ไม่ธรรมดา!

พอเดินดูเสร็จก็ไปร้านดีวีดี ซื้อแผ่นไททานิคกลับมาดูทันที (อินมากทีเดียว)

ในหนังกับในนิทรรศการมีส่วนที่ตรงกันหลายเรื่อง เพิ่งรู้สึกว่าหนังเก็บรายละเอียดหลายๆอย่างได้ดีมาก

อย่างเช่นเรื่องผู้โดยสารชั้นหนึ่งที่แต่งตัวหรูหราและบอกว่าจะจมลงไปพร้อมกับเรือเยี่ยงสุภาพบุรุษ ดูในหนังมันก็แค่สองซีนเล็กๆ ไม่ต้องใส่มาก็ยังได้ แต่ในนิทรรศการมันมีเรื่องราวขยายตรงนี้มากขึ้น บอกเล่าประวัติคุณสุภาพบุรุษคนนี้ ทำให้เราสามารถดูหนังแล้วอินกับฉากนี้ได้มากยิ่งขึ้น (มีประโยชน์แบบแปลกๆ)

เรื่องที่อ่านในนิทรรศการแล้วขนลุก พอมาดูในหนังก็น้ำตาหยดแหมะๆเลย คือเรื่องของวงออร์เครสตราที่บรรเลงจนกระทั่งเรือจม สปิริตพวกคุณแรงมากจริงๆ T_T

ไททานิคมีผู้โดยสารราวสองพันสองร้อยคน มีสองพันสองร้อยเรื่องราว คนรุ่นหลังอย่างเราๆมีโอกาสได้รับรู้เพียงไม่กี่เศษเสี้ยวของเรื่องราวทั้งหมดเท่านั้นเอง

ถึงจะไม่ได้ประทับใจมากเท่าที่คาดหวังไว้ แต่ก็ขอบคุณผู้จัดสำหรับนิทรรศการดีๆแบบนี้
อยากให้เมืองไทยเรามีนิทรรศการระดับโลกบ่อยๆ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s