繋ぎあえた想いは永遠だから

ปลดแอกซักที รู้สึกว่าเล่นมานานมากกกก แต่ดูจำนวนชั่วโมงแล้วก็แค่สามสิบกว่าเอง
มีเรื่องที่อยากเขียนถึงจนสับสนอลหม่าน ไม่รู้จะลำดับอะไรยังไงดี ต่อไปนี้จะเขียนแบบจับฉ่ายมากๆ

เป็นไฟนอลภาคที่ติดตามข่าวน้อยมาก แทบไม่รู้ข้อมูลก่อนเล่นเลย นอกจากคิชิโอะซังพากย์เป็นโนเอล ซึ่งไม่รู้ว่ารู้ไปแล้วได้อะไร เพราะยังไงก็เล่นภาคภาษาอังกฤษอยู่ดี (-__-;)

ความคาดหวังที่มีต่อภาคนี้คือ ความหลากหลาย ไม่ใช่ตรงไปข้างหน้าลูกเดียวแบบภาคแรก

ไม่รู้ว่าทีมงานประชดคนด่าภาคแรกหรือยังไง อาจโดนถล่มว่าตรงเกินไปจนชักรำคาญ เลยเขียนเนื้อเรื่องแบบข้ามเวลา กระโจนไป กระเด้งมา ในห้วงเวลากว่าเจ็ดร้อยปีกันอย่างเมามันส์

มิหนำซ้ำ มีตัวละครหลักแค่สองคนมันอาจจะเหงาไป เลยปล่อยให้จับมอนสเตอร์มาเลี้ยงไว้ได้หลากหลายสายพันธุ์ (วิ่งตากฝนเก็บไอเท็มมาอัพเลเวลอีพวกนี้กันแทบอ้วก) บวกกับพัซเซิลอีกเยอะแยะให้แก้กันตาเหลือก (ใส่ไอ้นาฬิกาเวรๆนั่นมาทำไม) และมีเควสต์ย่อยเป็นร้อย ทั้งปราบมอนสเตอร์ หาของ หาคน หาดอกไม้ หานาฬิกา หาบ้าบออะไรไม่รู้เยอะแยะ เล่นมุกอื่นบ้างเถอะ ขอร้อง (ข้ามเวลาล่าแฟรคเมนต์มากๆมันเหนื่อยนะโว้ย)

จะเห็นได้ว่าทีมงานพยายามตะแบงสร้างความหลากหลายให้สาแก่ใจคนเคยด่าอย่างยิ่ง
บางอย่างก็เวิร์ค บางอย่างอย่ามีเลยดีกว่า

จุดที่ชอบที่สุดคือเนื้อเรื่อง เอาคอนเซปท์ข้ามเวลามาใช้มันพลิกแพลงได้หลากหลายดี แต่ก็เป็นเรื่องที่ซับซ้อน และบางอย่างอาจขัดกันเองในตัวแบบงงๆ ด้วยเหตุนี้เองจึงจุดประกายให้อยากตามหาหนังสือเกี่ยวกับทฤษฎีเวลาต่างๆมาอ่าน หมายความว่า ตอนนี้กำลังสนใจฟิสิกส์อย่างไม่น่าเชื่อ!

คอนเซปท์เวลาในเรื่องนี้ชวนให้นึกถึงเรื่อง Rave อย่างยิ่ง โดยเฉพาะเรื่องที่มนุษย์คนสุดท้ายบนโลกย้อนเวลากลับมาแล้วทำให้เกิดโลกคู่ขนานนี่ใช่เลย แต่รายละเอียดต่างกันเยอะนะ ถ้าให้สาธยายประเด็นนี้คงได้อีกหนึ่งเอนทรียาวๆราวทีสิสปริญญาโท (โม้)

ตัวละครภาคที่แล้วก็ยังพอมีบทอยู่บ้างคนละฉากสองฉาก สโนว์กลายเป็นสมาชิกจูซังคิคังไปแล้ว (เดี๋ยวนะ…?) ฟางกับวานิลออกมาเป็นคู่สมเป็นพระ-นางที่แท้จริง ขนาดซาซห์ยังอุตส่าห์มีบทในเนื้อเรื่องนิดนึงกลัวแฟนคลับน้อยใจ (แต่สังเกตได้ว่าเวลาพูดถึงเพื่อนๆ เซร่าไม่เคยพูดถึงซาซห์เลย)

คุณพี่ไลท์นิ่งมีบทเยอะสุดด้วยอภิสิทธิ์ของนางเอกภาคที่แล้วนี่พอเข้าใจ ส่วนโฮป ไม่รู้มีสิทธิพิเศษอะไร ทำไมถึงบทเยอะนัก? แต่ขอโทษ ไม่อยากเจอโฮปแก่ๆ (ฉากซีจีหน้าตี๋มาก เล่นงิ้วคงเจริญรุ่งเรือง) เอาเด็กเปรตโฮปภาคแรกคืนมาได้จะดีมาก ถึงจะงี่เง่าจนอยากตบซ้ายตบขวาทุกฉาก แต่ก็โมเอ้ไม่หยอกเลยนะจ๊ะ (*´∀`*)

ทางฝั่งตัวร้าย ไคอัสแม่มหลุดมาจากโซลคาลิเบอร์ชัดๆ

สิ่งหนึ่งที่รู้สึกอนาถมากในภาคนี้คือคอสตูม

ชุดโนเอลยังพอทน แม้ว่าจะงงๆว่า เอ๊ะ ทำไมฮันเตอร์ใส่กางเกงเลออกล่าสัตว์? ส่วนชุดเซร่า หันมาเจอทีไรได้แต่facepalm ได้แรงบันดาลใจมาจากหนังสติ๊กรัดข้าวต้มมัดหรือไงไม่ทราบ? ไหนจะถุงมือ ถุงน่อง และรองเท้าที่ไม่ได้เข้าชุดกันเลยซักกระผีก เข้าใจว่าจงใจทำชุดอุบาทว์ๆจะได้ขายชุด DLC ได้สินะ….

แต่ชุด DLC ก็ใช่ว่าจะเลิศเลอ เห็นสกรีนช็อตโนเอลใส่ชุดเอซิโอ้แล้วขำชักดิ้นชักงออยู่คนเดียว

อีกสิ่งที่สุดทนโคตรๆคือด่านสุดท้ายและลาสท์บอส ด่านสุดท้ายกระโดดร่วงลงเหวบ่อยมาก (เขางอก ไม่รู้ว่าสกิลกระโดดไกลเปิดได้ตามเนื้อเรื่อง) เล่นไปก็สาปแช่งคนดีไซน์ด่านไปด้วย คือมันไม่ได้ยากเลย แต่มันน่ารำคาญ

พอเจอลาสท์บอสรอบแรกน้ำตาแทบไหล
สู้ยี่สิบนาที ตาย สู้อีกรอบ ครึ่งชั่วโมง ตาย สู้ใหม่ จอยถ่านหมด ตาย
โอเค ไทม์ทูเซย์กู๊ดบาย

ในฐานะผู้แพ้ ตรากตรำไปเก็บเลเวลเพิ่ม เก็บแฟรคเมนต์ เก็บสกิลเล่น เปิดโลกให้มันครบๆ ประมาณสิบชั่วโมงกลับมาสู้ลาสท์บอสอีกรอบ โดนท่าไม้ตายตู้มเดียวตายเหมือนเดิม (-___-|||)

พอสู้อีกรอบแล้วชนะนี่ดีใจเหมือนถูกหวยสิบล้าน ถึงมันจะไม่อึดเท่าลาสท์บอสภาคแรก แต่ท่ามันโคตรโกงอภิมหาโกงจริงๆ ขอประณาม

จริงๆแล้วเกมนี้ถ้าฉลาดเล่น ฉลาดเซ็ท paradigm เลเวลน้อยไม่น่าจะเป็นปัญหา เคยเชื่ออย่างนี้จนตีกับลาสท์บอส ยังไงๆเก็บเลเวลไว้ก็อุ่นใจกว่าเนอะ (แนวคิดนี้ใช้ไม่ได้กับไฟนอล 8 ที่ระบบเลเวลไร้ค่าเหลือเกิน)

เล่นจบแล้วก็ควรจะพูดถึงฉากจบหน่อย

รู้สึกว่าฉากจบไม่มีอะไรน่าจดจำ อาจเพราะจริงๆแล้วมันยังไม่จบ และถึงชอบคอนเซปท์เนื้อเรื่องแต่ก็ไม่ค่อยอินกับเนื้อเรื่องเท่าไหร่ แทบไม่มีอารมณ์ร่วมไปกับตัวละครเลย

ดังนั้นพอเห็นฉากจบแล้วแทนที่จะตกใจ ร้องเฮ้ย! หรือช็อค หรือสะเทือนใจ หรือความรู้สึกใดก็แล้วแต่ที่มันแสดง compassion กับตัวละคร กลับรู้สึกว่าโฮปหน้าแย่ และเซร่าขอบตาดำมาก ส่วนพี่สาวสุดหล่อบนบัลลังก์เทพชวนให้นึกถึงพี่โล้นโค่นโอลิมปัสอย่างบอกไม่ถูก (เกี่ยวกันตรงไหนก็ยังงงๆ)

แล้วก็ พอเกมจบ ขึ้นทูบีคอนทินิวน่ะไม่ว่า แต่ถ้าไม่อยากทำภาค Versus แล้วก็บอกกันตรงๆได้นะคะค่ายเหลี่ยมขา (ถึงทีมงานจะคนละทีม แต่มันก็ค่ายเดียวกันอยู่ดี!)

เขียนมายืดยาว สรุปว่าสนุกมั้ยยังตอบตัวเองไม่ได้เลย มันก็เพลินๆดี บางช่วงก็เล่นแล้วตื่นเต้นปาดเหงื่อ (อีลาสท์บอสนี่แหละไม่ใช่ใครอื่น) แต่บางทีก็เบื่อ อยากเล่นให้จบไวๆเหมือนเป็นหน้าที่อันพึงกระทำ

แต่ที่แน่ใจอย่างนึงคือเราชอบภาคแรกมากกว่า
ภาคแรกที่โดนค่อนขอดว่าตรงแหน่ว จืดชืด น่าเบื่อ และหลับ ภาคนั้นแหละ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s