Living your life, don’t give up now, keep moving on♪

ช่างเป็นเสาร์อาทิตย์ที่สาหัสนัก

วันเสาร์ จัดงาน 発表会 ที่คณะ เป็นงานที่คนเรียนแอ๊ปแจ๊ปลิงถูกเกณฑ์มาเป็นสต๊าฟ มีกันอยู่แค่ 11 คนเลยต้องช่วยๆกันทำโน่นทำนี่หลายอย่าง คุยงานกันมาเป็นเดือน ประชุมกันทีเป็นชั่วโมงๆ

แต่ที่จริงเรารู้สึกว่าไม่ค่อยได้ช่วยมากเท่าไหร่ ทำแต่งานเล็กๆน้อยๆ แล้วก็ขึ้นไปเป็นพิธีกรในวันงาน (ซึ่งไม่มีใครอยากทำ รวมทั้งเราด้วย ฮา)

เกิดมาก็เพิ่งเคยเป็นพิธีกรนี่แหละ ดังนั้นก็เลยคิดว่า ถึงจะทำได้ไม่ดีก็คงไม่เป็นไรเนอะ (เป็นความคิดที่ชั่ว) งานนี้ไม่ค่อยซีเรียส มีแค่รุ่นพี่รุ่นน้องในเอกญี่ อาจารย์ก็มากันแค่สองคนเอง ไม่รู้สึกว่ามีแรงกดดันเท่าไหร่ แถมอิไวเซนเซขำมุกพิธีกรด้วยนะ ปลื้มมม (´▽`)

ขอบคุณปูนที่เป็นพิธีกรคู่กัน ช่วยกันได้เยอะมาก ถ้าให้ชุติบรรเลงคนเดียวคงงานล่ม TvT

ตอนเช้าเป็นช่วงรุ่นพี่ที่ไปแลกเปลี่ยนมาเล่าเรื่องงานวิจัยที่ทำตอนไปอยู่ญี่ปุ่น เน้นแนะแนวเรื่องทุนกับแนวทางการวิจัย คิดว่าคงมีประโยชน์กับน้องๆปี1-2 มากกว่า

ส่วนรุ่นป้าอย่างเราได้ประโยชน์เน้นๆจากช่วงบ่าย มีพี่ฝ่าย HR จากโตโยต้ามาแนะนำเรื่องการทำงานในบริษัท ตำแหน่งงานที่เด็กเอกญี่ทำได้ คุณสมบัติที่ต้องการ แนวทางการสมัครงาน อะไรทำนองนี้

แล้วก็มีรุ่นพี่ที่จบจากเอกญี่มาเล่าเรื่องการทำงานให้ฟัง พอฟังแล้วก็เปลี่ยนความคิดหลายๆเรื่องนะ อย่างนึงคือคิดว่าได้ทำงานก่อนเรียนต่อโทก็คงดีเหมือนกัน แล้วก็เริ่มสนใจทำงานองค์กรเอกชนใหญ่ๆขึ้นมาบ้าง หลายๆที่ถึงเงินไม่เยอะแต่สวัสดิการเลิศเลอ ก็น่าสนใจดีนะ

ทั้งนี้ทั้งนั้น ด่านแรกคือ สมัครงานไปจะมีใครรับมั้ย (ฮา) บางทีถึงจะมีเป้าหมายในใจที่อยากทำ แต่สุดท้ายอาจต้องปล่อยให้เป็นไปตามดวงและโอกาสนั่นล่ะ

นอกจากได้แนวทางเรื่องงานแล้วก็ทำให้มีไฟจะพัฒนาภาษาญี่ปุ่นของตัวเองด้วย รู้สึกว่าถ้ายังอ่อนด้อยต่อไปแบบนี้ คงไม่สามารถไปทำงานให้คนอื่นได้อย่างมีประสิทธิภาพหรอกนะ! (มีพี่คนนึงแนะนำว่า แรงบันดาลใจคือ แปะรูปผู้ชาย กร๊าก)

และแล้ว งาน 発表会 ก็จบลงด้วยดี นึกว่าจะไม่มีคนมาร่วมงานซะแล้ว แต่ก็ยังมีคนไปราวๆร้อยคนแน่ะ ฮือ ซาบซึ้ง (TωT) และพี่ๆเพื่อนๆชาวแอ๊ปแจ๊ปลิงก็เหน็ดเหนื่อยกันมามาก ในที่สุดงานใหญ่ก็สำเร็จไปอีกงานจนได้

ส่วนวันนี้มีสอบมงบุโช ไม่ได้สอบภาษาญี่ปุ่นแข่งขันกับคนอื่นมานานแล้ว ครั้งสุดท้ายก็คงเป็นสอบเพชรยอดมงกุฎตอน ม.6 โน่นเลยมั้ง คงเป็นการสอบทุนครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิตมหาลัย ไปสอบขำๆเอาประสบการณ์สนามสอบ

คิดถึงสมัย ม.6 ที่ตระเวนสอบไปทั่ว การสอบที่ตราตรึงใจที่สุดยกให้ทุนคิง เขียนกันมือหัก เป็นข้อสอบอัตนัยที่สะใจที่สุดเท่าที่เคยสอบมา เพราะไม่ซีเรียสด้วย เลยรู้สึกว่าสนุกดี ( ̄▽ ̄)

มงบุโชวันนี้ก็ไม่ซีเรียส ไม่ได้อยากไปแลกเปลี่ยนเท่าไหร่อยู่แล้ว ยังไม่ได้บอกพ่อด้วยว่าไปสอบมา ถึงตกก็ไม่เสียหน้าหรอก (ฮา)

ข้อสอบแบ่งเป็นสามพาร์ท คือพาร์ทง่ายเวอร์ พาร์ทพอไหว และพาร์ทยากชิบหาย อึ้งกับรีดดิ้งของพาร์ทหลังสุดมาก ใช้ภาษาโบราณดุจเป็นบทความในยุคเอโดะ ดีนะที่ดูหนังย้อนยุคมาเยอะเลยอ่านรู้เรื่อง (แต่ก็คงตอบผิดอยู่ดี กรั่กๆๆ)

ที่อึ้งกว่าคือคันจิ เจอเส้นยุ่บยั่บของ 躊躇 เข้าไป แค่คิดจะมั่วก็เหงื่อตกแล้ว เว้นว่างก็ได้! 

สอบเสร็จไปเดินเล่น Terminal21 กับป้าเจ เพิ่งเคยไปนี่แหละ ค่อนข้างผิดหวังเพราะได้ยินมาว่าของกินเยอะ แต่ของกินมันก็เหมือนๆที่อื่นไม่ใช่รึไง (-_-) ไม่มีโรงหนังด้วย ให้ป้าเจพาทัวร์ขึ้นๆลงๆหลายรอบเพราะคงไม่ไปอีกถ้าไม่ได้มีธุระแถวนั้น

ผลสอบออกวันพุธ ไม่ได้คาดหวังว่าจะผ่าน แต่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าตัวเองทำได้มากน้อยขนาดไหน อีกอย่าง ถ้าได้เข้ารอบสัมภาษณ์ก็ได้โดดเรียนภาษาไทยด้วย ดีจะตาย (กร๊าก)

พรุ่งนี้วันจันทร์อีกแล้ว ยังไม่ทันรับรู้ถึงการมาเยือนของสุดสัปดาห์เลยนะเว้ย T_T

Advertisements

3 comments on “Living your life, don’t give up now, keep moving on♪

  1. burinku says:

    :)) ชีวิตแกดูน่าสนุกจัง สอบทุนมงสู้ๆนะ;)

    Like

    • chutipuk says:

      ตรงไหนของชีวิตชั้นที่มันฟังดูน่าสนุกฟะะะ T_T
      ทุนมงนี่ถ้าตกรอบแรกก็คงไม่เหลืออะไรให้สู้แล้วแหละแก ซาโยนาระ 55555

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s