อาจบางทีในเมืองกว้างใหญ่♪

วันนี้ไปเตรียมฯเพื่อแจกแบบสอบถามไปทำงานสารคดีญี่ปุ่น
ค้นพบว่าการแจกแบบสอบถามเป็นกิจกรรมไม่น่าพึงประสงค์อย่างยิ่ง

แต่ก็ดี ไม่ได้ไปโรงเรียนช่วงเย็นๆมานานแล้ว (ไม่นับคืนสู่เหย้า!)

ปกติไปกินก๋วยเตี๋ยวลุงตอนเที่ยง บรรยากาศก็จะต่างกับตอนเย็น
ซึ่งเราคิดว่าตอนเย็นมีชีวิตชีวาและน่าโหยหามากกว่ากันเยอะ

ปฏิบัติการตามล่าหมูปิ้งที่ไม่ได้กินมานานนับปีล้มเหลว เนื่องจากร้านหมูปิ้งไม่ปรากฏอยู่ในโรงเรียนอีกต่อไป น้องๆทุกคนบอกว่าร้านหมูปิ้งอยู่นอกโรงเรียน พอถามว่าใช่ร้านเดียวกันกับที่เคยขายที่เต๊นท์รึเปล่า ก็มีแต่คนบอกว่าไม่รู้

อาห์ นี่สินะ คือสิ่งที่เรียกว่า Generation gap

เรามักคิดว่าตัวเองไม่เคยมีความเป็นผู้ใหญ่ซักที
และสงสัยว่า เมื่อไหร่จะรู้สึกว่าตัวเองโตพอจะยืนหยัดด้วยตัวเองได้แล้ว

แต่ให้ตายเหอะ
พอไปเดินวนเวียนในโรงเรียนมัธยมแล้วรู้สึกถึงความชราภาพของตนเองบัดเดี๋ยวนั้น
ยิ่งคิดว่าใกล้เรียนจบแล้วทีไรยิ่งสั่นสะท้าน หนูกลัวววว T_T

ดังนั้น ถ้าไม่อยากเรียนจบไวๆ รีบหาทุนเรียนต่อปริญญาโทกันดีกว่า เฮฮฮฮ!!

 

ป.ล. ขี้เกียจสอบทุนมงแล้ว แค่กรอกใบสมัครยังยุ่งยากสุดๆ แถมสิ้นเปลืองเงินทองอย่างยิ่ง ทั้งค่าขอเอกสาร ค่าถ่ายรูป ไหนจะต้องถ่อไปสอบถึงอโศกอีก โอ๊ย ปวดเศียร!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s