ฉันจะต้องออกเดินทางไปที่ไหนหรือ 
จึงจะได้นอนทอดกายภายใต้ดวงดาวนับล้านเช่นคืนนั้น

ฉันยังจำได้ดี

ลมหนาวล่องลอยอ้อยอิ่ง
ดวงจันทร์ซ่อนตัวในเงามืด
ดวงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้า

พวกเราหยิบหมอนและผ้าห่มออกมา นอนแผ่บนพื้นไม้
คุยเรื่องสัพเพเหระ พลางจ้องมองการเคลื่อนไหวของดวงดาว

ดาวดวงไหนชื่ออะไร ไม่มีใครบอกได้แน่ชัด
แต่ทุกคนต่างถูกสะกดด้วยแสงระยิบระยับบนผืนฟ้า
กว่าจะรู้สึกตัวอีกที เวลาก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว

ดวงดาวค่อยๆโผล่หน้าออกมามากขึ้น มากขึ้น ตามกาลเวลา

บางดวง อาจดับสูญไปนับล้านปีแล้วก็ได้
แต่แสงที่ส่องมาถึงพวกเราในวันนั้นยังคงเจิดจ้า

และยังคงเจิดจ้าอยู่ในความทรงจำ :) 

เพียงแต่ เพราะได้เห็นท้องฟ้าในคืนนั้น จึงน่าเศร้า
เพราะไม่รู้ว่า เมื่อไรจึงจะได้เห็นความมหัศจรรย์ของจักรวาลเช่นนั้นอีก

ทุกวันนี้เมื่อแหงนมองท้องฟ้า ก็ได้แต่สงสัยว่า
ฉันจะต้องออกเดินทางไปที่ไหนหรือ?

2 comments on “

  1. burinku says:

    จะบอกว่าที่จริงที่นอนอยู่นั่นเป็นแค่กระเบื้องลายไม้ ไม่ใช่ไม้จริงๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ(บล๊อกนี้จบความโรแมนติกด้วยคอมเม้นของฉันนี่เอง ฮ่าๆๆๆ)

    Like

    • chutipuk says:

      เออว่ะ ชั้นลืมไปเลยว่ามันไม่ใช่ไม้จริง

      จบกัน ความทรงจำที่สวยงามของชั้น
      คำว่าพื้นกระเบื้องลายไม้ไม่โรแมนติกเลยให้ตายเถอะ!

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s