มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ

เมื่อเช้า

ขึ้นรถเมล์ คนเยอะ แต่ยังพอมีที่นั่งเหลือบ้าง
เดินไปเกือบสุดคันรถ เห็นว่าที่นั่งเต็มพอดี น้องๆนิสิตชายนั่งเรียงกันเป็นแถว
ชั่วขณะนั้นคิดว่า ยืนก็ได้ อีกแป๊ปเดียวก็ถึงมหาลัยแล้ว
ข้างๆเป็นน้องนิสิตชายอีกคนนึง

ผ่านไปไม่ทันไร
น้องนิสิตชายคนนั้นเดินแทรกเราไปนั่งแถวหลังสุด ซึ่งเหลือที่ว่างอยู่ และเราไม่เห็น
ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องได้นั่ง ไม่ได้อยากนั่ง
ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องมีคนลุกให้นั่ง

ปกติก็ไม่ได้เรียกร้องความเป็นสุภาพบุรุษจากใคร
แต่เจอเหตุการณ์นี้แล้วรู้สึกแปลกๆ
รู้สึกว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างผิดพลาดไปแน่ๆ

ตอนเย็น กลับคอนโด
ถือของหนักมาก พะรุงพะรังเต็มสองมือ
มีน้องเนตรนารีโรงเรียนหญิงล้วนแห่งหนึ่งเดินเข้าคอนโดมาพร้อมกัน
เราเปิดประตูก่อน และดันประตูให้น้องคนนั้นแม้จะของเยอะ

น้องคนนั้นเดินผ่านไปโดยไม่คิดจะยื่นมือมาจับประตูเลยซักนิด

เราเดินเข้าไปในลิฟต์ กดจะลิฟต์ก็ยังลำบาก แต่น้องคนนั้นก็โอ้เอ้ไม่เดินเข้ามา
จนต้องเอ่ยปากถามว่าจะไปมั้ยคะ ถึงเดินเข้ามา และสีหน้าเหวี่ยงมาก
เรากดลิฟต์รอ แต่น้องคนนั้นไม่มองหน้าเรา ไม่มีแม้แต่คำว่าขอบคุณ
รู้สึกว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างผิดพลาดไปแน่ๆ

ไม่ได้คาดหวังให้คนรอบตัวมีน้ำใจช่วยเหลือกันตลอดเวลา
แต่ถามหน่อยว่า บางทีช่วยมีไมตรีจิตกว่านี้ซักนิดนึงได้มั้ย

แต่ก็ขอบคุณนะ
เพราะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเป็นประจำ ทำให้เวลาได้เจอคนมีน้ำใจให้คนแปลกหน้า กลายเป็นเรื่องมหัศจรรย์ในชีวิตไปเลย

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s