“ไม่เห็นต้องพยายามขนาดนั้นก็ได้”

วันนี้มีเรียนคอมตอนสิบโมง แต่ไปถึงแล้วนั่งกินข้าวเช้าเคล้านินทาชาวบ้านกันเพลิดเพลินจนถึงกับโดดเรียนเป็นหมู่คณะ เจริญพร!

รู้สึกเหมือนไปเมาท์ชาวบ้านมากกว่าไปเรียน บางทีการเมาท์กันก็เหมือนการไซโคตัวเองอย่างนึง จากที่เฉยๆกับบางคน พอพูดถึงในทางไม่ดีบ่อยๆเข้าก็เริ่มเกลียดขึ้นเรื่อยๆ รู้ว่าไม่ดีแต่บางทีก็ห้ามตัวเองยาก (-*-)

รู้ดีแก่ใจว่าคนเราควรวางใจเป็นกลาง อย่าฟังความข้างเดียว ฟังหลายๆฝ่ายแล้วค่อยไตร่ตรองหาข้อเท็จจริง อย่าใช้อารมณ์ แต่ช่วยด้วยเถอะ จะหาเหตุผลอะไรจากคนได้รีซันนิ่ง C+ ล่ะ?

(ทั้งหมดที่ว่ามานี่คือกำลังหาความชอบธรรมให้การนินทาสินะ……..)

เป็นวันหนึ่งที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยเกิดการแลกเปลี่ยนข้อมูลมหาศาลและเมามันส์ยิ่ง

มีเรื่องน่าตื่นเต้นตกใจในช่วงท้ายของวันคือไปพารากอนกับต้อง ช่วงที่กำลังจะเดินออกจากคิโนะก็ได้เจอกับ อซห!!! เปรี้ยงงงงง!!!!! เหมือนฟ้าผ่ากลางพารากอน

ไม่ได้เจอเหตุการณ์อันตรายแบบนี้มานานมากทีเดียว!

เดี๋ยวคืนสู่เหย้าก็ได้เจอกันอีกแหละมั้ง
แต่วันนั้นมีคนที่อยากเจอมากกว่าคนนี้อยู่ หวังว่าจะได้เจอกันนะ :)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s