He’s there, the Phantom of the Opera

ได้ดู Phantom of the Opera ฉบับครบรอบ 25 ปีซักที!
อืม ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดีเพราะมีเรื่องอยากให้เขียนถึงเยอะแยะไปหมด

ก่อนดูรู้สึกข้องใจในแคสติ้ง ว่าทำไมถึงเอานักแสดงนำจาก Love Never Dies มาเล่น แทนที่จะใช้แคสต์แฟนท่อมปัจจุบัน สันนิษฐานเอาเองจากข้อเท็จจริงที่ว่า Love Never Dies กำลังจะเจ๊ง ถ้าเอาแคสต์นี้มาเล่นคงพอมีหนทางชุบชีวิต หรือไม่ก็ถ้ามันเจ๊งไปแล้วจะได้เอาแคสต์นี้มาเล่นแฟนท่อมต่อ (คิดเองเออเองไปไกลมาก)

ไม่ได้เกลียดรามิน&เซียร์ร่าหรอก แต่ที่ขัดใจเรื่องแคสต์เพราะอยากดูคณะเดียวกันกับที่ได้ไปดูสดที่เวสท์เอนด์

และอีกอย่าง เราว่าจอห์น โอเว่น-โจนส์เป็นแฟนท่อมที่ดูเหี้ยมกว่า ดุเดือดกว่า เข้มกว่า ส่วนรามินดูหวานเศร้านัยน์ตาซึ้งเกินไปหน่อย ถึงเสียงร้องเพลงจะเลิศเลอสมศักดิ์ศรีแฟนท่อม แต่ยังไงก็ชอบเสียงพี่จอห์นมากกว่ารามินอยู่ดี

ฝั่งคริสตีนติดขัดเรื่องเดียวคือ ไม่ชอบหน้าตาสไตล์เซียร์ร่า อยากเห็นจีน่า เบ็คมากกว่า ดูหวานน่ารักดี แต่เซียร์ร่าก็เล่นได้เข้าถึงบทบาท ท่าทางสับสนและประสาทสมเป็นคริสตีน ถือว่าผ่าน!

ส่วนพระรอง ราอูล! บางมุมเหมือนแบรดพิทท์ บางมุมเหมือนโรเบิร์ต แพททินสัน แต่ไม่ว่ามุมไหนก็ไม่เห็นจะหล่อเลย อันที่จริงราอูลควรจะเป็นคนที่หล่อที่สุดแต่แฟนท่อมก็ดูดีกว่าเสมอทุกเวอร์ชั่น (-_-)

เรื่องน่าเสียดายประการหนึ่งคือ ระหว่างดูก็คอยจ้องเปรียบเทียบตลอดเวลา ทั้งเปรียบเทียบกับหนัง กับมิวสิคัลฉบับเวสท์เอนด์ กับฉบับออริจินัล(ที่เคยดูบางฉากจากยูทูบ) แทนที่จะปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับเสียงดนตรีและเพลิดเพลินกับเรื่องราว บางทีถ้าไม่นึกเปรียบเทียบอาจจะอินกว่านี้อีก

ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดระหว่างเวอร์ชั่นครบ 25 ปี กับเวอร์ชั่นดั้งเดิมที่ Her Majesty’s Theatre คือขนาดของสถานที่และลักษณะของเวทีที่เปลี่ยนไป ทำให้ลูกเล่นหลายอย่างต่างกันมาก

ของใหม่มีจอภาพอยู่ด้านหลัง ทำให้สร้างสรรค์ฉากได้อิสระมากขึ้น แต่ก็ทำให้ลูกเล่นอนาล็อกแบบเดิมหายไปหมด เช่น ของเดิมมีเชิงเทียนลอยขึ้นมาก็กลายเป็นเชิงเทียนในจอภาพไป หรืออย่างไม้กางเขนกับโลงศพก็เหลือแต่ในจอเหมือนกัน นับว่าความตื่นตาตื่นใจกับเทคนิคบนเวทีหายไปเยอะเชียว

ข้อดีประการสำคัญอย่างหนึ่งของเวทีแบบนี้คือ ยกเอาวงออเครสตร้าขึ้นมาด้านบน บรรเลงให้เห็นกันจะๆตาไปเลย แต่ถ้าเล่นที่เธียเตอร์จะหลบซ่อนกันอยู่ด้านล่างเวที ถ้าไม่ไปชะโงกดูก็ไม่เห็น

ข้อเสียคือฮอลล์มันใหญ่เกินไป คนนั่งไกลคงแทบไม่เห็นอะไรเลย ดูในเธียเตอร์ย่อมได้อรรถรสมากกว่า เดิมที Royal Albert Hall มีไว้เล่นคอนเสิร์ต ไม่ได้มีไว้เล่นละครเวทีอยู่แล้วด้วย

ฉากที่ชอบที่สุดก็ยังคงเป็นฉาก Masquarade เหมือนเดิม ได้เห็นดีเทลเสื้อผ้าอย่างชัดเจนเต็มตาซักที พอเห็นชุดแฟนท่อมใกล้ๆแล้วไม่ค่อยชอบแฮะ มองไกลๆอย่างเท่!

ส่วน Point of No Return เพลงที่โปรดปรานที่สุดในเรื่อง ชอบฉบับดีวีดีมากกว่าไปดูสดอีก มันได้เห็นสีหน้าท่าทางชัดเจนกว่า เซียร์ร่าเป็นคริสตีนที่เหมาะกับฉากนี้มาก เธอดูเจนโลก และสนุกสนานกับการเล่นเกมของแฟนท่อมมากทีเดียว ที่จริงแล้วฉากนี้คริสตีนควรจะดูกล้าหาญและหวาดกลัวไปพร้อมๆกัน แต่เราชอบวิธีการนำเสนอของเซียร์ร่า สมแล้วที่เป็นคริสตีนจาก Love Never Dies (ซึ่งแรดมาก)

ฉากที่ดูแล้วส่ายหัวเบาๆคือ All I Ask of You เพลงนี้ตอนดูสดหวานมากกกกกกกกกกก เผลอหายเกลียดราอูลไปแว้บนึงเลยล่ะ แต่เวอร์ชั่นนี้ทำไม๊ทำไมความหวานหายไปหมด อาจเพราะการตัดต่อด้วย หรืออาจเพราะคนเล่นเป็นราอูลนั่นแหละที่ทำหน้าเซ็งคริสตีนเหลือเกินจนความโรแมนติกหมดเกลี้ยง (ฮา)

อีกฉากที่ชอบมากแต่มันหายไปในฉบับนี้คือตอนที่คริสตีนเห็นตุ๊กตาตัวเองในชุดแต่งงานแล้วล้มลง จังหวะที่แฟนท่อมเข้ามาช้อนแล้วอุ้มไปนอนมันหวีดมากเลยนะ! อยากจะกรี๊ดลั่นเธียเตอร์! แต่เวอร์ชั่นนี้อยู่ดีๆคริสตีนก็เป็นลมล้มลงไปเอง นี่หล่อนสำออยใช่มั้ยยะ!?

ตอนฟินาเล่ตื้นตันสุดๆ นึกถึงตอนตัวเองนั่งตบมือแล้วทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นยืนตบมือแรงๆ เป็นความรู้สึกที่สุดยอดมาก พอเห็นผู้ชมใน Royal Albert Hall แสตนดิ้งโอเวชั่นกันถ้วนหน้าแล้วปลื้ม คนที่อยู่ในฮอลล์วันนั้นคงเก็บแฟนท่อมฉบับนี้ไว้ในความทรงจำไปอีกนานโขเลย ถ้าได้ไปอยู่ในนั้นด้วยตัวเองจะดีขนาดไหนนะ อิจฉาาาา

ที่ร้ายกาจคือหลังฟินาเล่ ท่านเซอร์แอนดรูว์ออกมากล่าวขอบคุณด้วยตัวเอง แถมยังเชิญแคสต์ชุดแรกออกมาด้วย! ไมเคิล ครอฟอร์ดก็มา! อาเจ๊ซาร่าห์ก็มา!!

พอซาร่าห์ร้องเพลง ก็มีแฟนท่อมคนโน้นคนนี้ออกมา ในบรรดาแฟนท่อมเหล่านั้นปรากฏว่ามีพี่จอห์น โอเว่น-โจนส์ด้วย!!

ถ้าเราไม่ได้คิดไปเองเราว่าพี่จอห์นคนนี้แหละที่เรียกเสียงกรี๊ดจากคนดูมากเป็นอันดับสองรองจากลุงไมเคิลผู้เป็นออริจินัล เสียงพี่แกแฟนท๊อมมมแฟนท่อมจริงๆ บอร์นทูบีก็ว่าได้! ไม่น่าเลิกเล่นเลย T_T

แฟนท่อมคนล่าสุดหล่อมั่ก แต่เสียงไม่เวิร์ค ร้องกับแฟนท่อมคนอื่นๆแล้วด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด เดี๋ยวนี้นักแสดงมิวสิคัลเค้าคัดหน้าตากันแล้วเรอะ??

ต่อไปอีกห้าปีสิบปีอาจมีแฟนท่อมฉบับครบรอบอีกก็ได้ เริ่มเก็บเงินตั้งแต่วันนี้เลยดีมั้ยเพื่อจะได้ไปอยู่ในฮอลล์วันนั้น (มองการณ์ไกลมั้ยล่ะ)

ยังไงมิวสิคัลมันก็ต้องดูสดๆถึงจะแหล่มแจ่มแจ๋วที่สุด ดูผ่านดีวีดีหรือดูในโรงได้เห็นสีหน้าท่าทางนักแสดงชัดเจน ระบบเสียงกระหึ่มน่าประทับใจก็จริง แต่มันเทียบกับความรู้สึกถึงตรึงอยู่กับที่เหมือนต้องมนตร์ไม่ได้เลย

ว่าแล้วก็ คิดถึงเวสท์เอนด์จังเลย อยากกลับไปเดินเล่นแล้วนั้นอีกจัง T_T

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s