「コーディネイターのくせに、なれなれしくしないで!」

วันนี้บ่ายเรียนแจ๊ปลิง ทำไมทุกครั้งที่เรียนวิชานี้จะต้องง่วงจนอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะจนสลบให้รู้แล้วรู้รอดทุกทีไป ที่จริงว่าจะหาอะไรไปทำ เช่นเอานิยายไปอ่าน แล้วก็คิดได้ว่า ยังงั้นจะเข้าเรียนไปทำไมฟะ (=_=) สุดท้ายเลยได้แต่ง่วงเหงาหาวนอนต่อไป

เลิกเรียน ไม่รู้จะไปไหนกันดี แต่ก็ยังไม่อยากแยกย้ายกัน หลังจากถกเถียงกันอยู่นานก็ได้ข้อสรุปว่าไปกินกล้วยกล้วยแหละง่ายดี แต่ก่อนจะเดินไปถึงก็เจอร้านนึงที่มีฮันนี่โทสต์ขาย เลยเลี้ยวเข้าไปกินฮันนี่โทสต์แทน

ราคา 90 บาท ถูกสุดในทุกร้านที่เคยกินมาเลยนะเนี่ย!

รสชาติก็โอเค ไม่เลิศรสเท่าอาฟเตอร์ยู แต่ก็อร่อยได้ด้วยส่วนผสมของมันเอง(เนย+น้ำผึ้ง+วิปครีม+ไอติม) เมนูนี้ขอแค่ขนมปังไม่แข็งจนเคี้ยวยากก็ถูกปากแล้วแหละ

ในร้านดูเงียบๆ มีคนนั่งติวภาษาอังกฤษ กับคนนั่งเล่นคอมอีก 1 โต๊ะ แล้วโต๊ะเราก็เข้าไปโหวกเหวก ฮู่ฮี่ๆ

ตอนเดินออกเพิ่งเห็นว่ามีนิตยสารภาษาญี่ปุ่นวางไว้ให้อ่านเต็มเลย! วันหลังถ้าคิดไม่ออกว่าจะไปไหนอาจจะไปใช้บริการอีกนะฮ้า (ว่าแต่ร้านชื่ออะไรเนี่ย)

กลับห้องมานั่งดูกันดั้มซี้ด คิดถึงมากหลังจากดูยามาโต้กู้จักรวาลเมื่อวันก่อน เลยหอบหิ้วดีวีดีมาจากบ้านนอกด้วย ตอนนี้ดูไปสองแผ่น เป็นการดูรอบที่ 4 ในชีวิต

ดูครั้งแรกยังไม่รู้ภาษาญี่ปุ่นเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ฟังบทพูดออกเกือบหมด (ยกเว้นศัพท์เทคนิค) แต่ถึงจะพูดอย่างนี้ ตอนที่ดูครั้งแรกเราดูพากย์ไทยนี่หว่า……

รู้สึกเลยว่ามุมมองที่ดูเรื่องนี้ต่างไปจากสมัยมัธยม ดังนั้นการดูอะไรที่เคยดูมาแล้วเนี่ยก็อาจจะทำให้รู้จักตัวเองมากขึ้นได้เหมือนกันนะ!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s