記憶に足をとられて♪

วันนี้ไม่มีเรียนตอนบ่ายเพราะอาจารย์ไปญี่ปุ่น ฮู่ฮ่าาา

เนื่องด้วยคิโนะโทรมาตั้งแต่วันก่อนโน้นว่าคอมพลีทบุ๊คของมาครอสที่สั่งไว้มาถึงแล้ว
ดังนั้นแทนที่จะรีบกลับมาปั่นรายงาน ก็เลยต้องไปคิโนะ!

ในที่สุดก็ได้เล่มนี้มาจนได้น้าาา (´▽`)♪

เปิดดูหมดทุกหน้าแล้ว แต่ยังไม่ได้ตั้งใจอ่านเท่าไหร่
รู้สึกคุ้มมากกกกก ภาพเยอะ เนื้อหาแยะ เชริลเด่นกว่ารันกะ (อันนี้คิดไปเอง)

ที่จริงควรจะซื้อหลังจากดูแล้วนะ พอซื้อมาก่อนที่จะได้ดูทำให้เห็นฉากเด็ดๆหมดเลย ถึงจะอ่านสปอยล์จนพรุนหมดแล้ว แต่เพิ่งเคยเห็นภาพหลายๆฉากจากหนังสือเล่มนี้นี่แหละ

ยิ่งไปกว่านั้น ยังทำให้ยิ่งอยากดูมากขึ้นไปอีก
อ๊ากกกกกกกกกก ว๊ากกกกกกกกกก อยากดู๊ววววววววว

ตอนนี้ฉากที่ตั้งหน้าตั้งตารอที่สุดคือไลฟ์ Forbidden Elixia ของเชริล
ไม่ว่าจะชุดเจ้าสาว เจ้าบ่าว หรือคุณพยาบาล เจ๊ก็แซ่บ!

ถ้าดูภาคนี้จบแล้วคงใจหาย (ノД`)ハァ
รู้สึกผูกพันกับมาครอสมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
แต่กว่าจะได้ดูก็ปีหน้าโน่นล่ะมั้ง ทุกวันนี้ยังไม่เลิกฉายในโรงเลย ฉายน๊านนาน

เอ้า! เลิกโอตาคุ กลับมาสู่เรื่องชีวิตของข้าพเจ้า

ช่วงนี้รู้สึกดวงตกเรื่องรองเท้าพิกล ตอนวันรับปริญญาก็รองเท้าขาดไปคู่นึงละ วันนี้รองเท้าคู่ที่เพิ่งซื้อก่อนเปิดเทอมก็พื้นรองเท้าหลุดตอนเดินไปถึงเซ็นทรัลเวิร์ลพอดิบพอดี ก็เลยต้องเดินขาเป๋ไปซื้อกาวที่บีทูเอส

คราวหน้าคราวหลังลองหาซื้อรองเท้าที่คงทนเหมาะสำหรับคนเดินถึกๆบ้างดีกว่า ใส่รองเท้ากิ๊กก๊อกแล้วไม่รู้จักเจียม เดินเยอะทุกวี่ทุกวัน (-*-)

เมื่อวานก็เป็นอีกวันนึงที่เดินเยอะ เดินจากคณะไปยูเซ็นเตอร์ แล้วก็เดินกลับมาฝั่งอังรีเพิ่อไปขึ้นรถไฟฟ้า (ทำไมไม่นั่งรถเมล์กลับฟะ ไม่เข้าใจตัวเอง) ด้วยวิธีการเดินกลับในลักษณะนี้ทำให้รู้สึกว่าตัวเรานี่มันช่างยึดติดกับอะไรเดิมๆเสียเหลือเกิน แม้แต่ทางกลับบ้านยังต้องกลับทางเดิมเลยวุ้ย

เหตุที่ไปยูเซ็นเตอร์เพราะเพื่อนที่สาธิตนัดเลี้ยงน้องกัน เราไปอยู่แป๊ปเดียวแล้วก็กลับ กินสเต๊กไปประมาณห้าคำได้ แต่ต้องจ่าย 160 เท่ากับคนอื่นๆที่กินกันห้าจาน (แพงกว่ากินเหล้าอีกเว้ย) แต่เอาเหอะ คิดในแง่ดีคือเราจ่ายค่าเข้าร่วมสังสรรค์เจอหน้าเพื่อนที่ไม่ได้เจอมาเป็นปีนั่นล่ะ (_ _|||)

でも、友達だといったのに、何で懐かしささえ感じられなかった。何年も別れた友達と会ったのは嬉しいけど、「もう出て行きたい」という思いが止まらなかった。あそこはもうあたしの場所じゃないからかも。

พูดถึงเรื่องเจอเพื่อน ไม่นานมานี้ข้าวเปรยๆว่าอยากรียูเนี่ยนนี่นะ …แต่ทุกคนดูติดสอบ ติดงาน ติดธุระกันตลอดเวลา แล้วเมื่อไหร่จะได้รียูเนี่ยนกันซะที ฮือๆ

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมามีเรื่องชวนให้รำลึกถึงความหลังช่วงม.ปลายเต็มไปหมดจริงๆ

รักเตรียมจัง♥
วันนี้ก็เพิ่งพูดกับเกศแก้วว่า เราไม่เคยนึกเสียใจเลยซักครั้งที่เข้าเตรียม :D

บางทีก็คิดนะว่าถ้าไม่ได้เข้าเตรียมแล้วชีวิตจะเป็นไงว้า แต่ก็ไม่เคยนึกภาพออกเลยจริงๆ ก็ชีวิตมันมาทางนี้แล้วนี่นา

ว่าแต่ ชีวิตจากนี้ไปนี่สิ จะเป็นยังไง นี่ก็นึกภาพไม่ค่อยออกเท่าไหร่

ตั้งแต่ช่วงปีสามนี่ทุกคนดูสนใจเรื่องวางแผนชีวิตหลังเรียนจบกันมากขึ้น อย่างน้อยก็เริ่มถามไถ่กันอย่างจริงจังเกี่ยวกับเรื่องทำงานหรือเรียนต่อ คิดแล้วก็ชักเครียด ชีวิตหลังเรียนจบมันไม่ได้ล็อกทางเดินไว้เหมือนชีวิตวัยเรียนนี่นา เฮ้อ (*´Д`)=3ハァ・・・

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s