ว่างไปอีกสามเดือน

ปิดเทอมแล้ว!! (≧∇≦)キャー♪

ปีนี้ไม่เรียนซัมเมอร์
ดังนั้นจากนี้ไปสามเดือนกว่าก็จะว่างยาวเลย
นานจนไม่รู้จะทำอะไรดีเลยนะ
แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขน่ะ แป๊ปเดียวก็หมดแล้ว

วันนี้สอบวันสุดท้าย
ไม่เคยเจอวิธีการคิดเกรดแบบสอบไฟนอลครั้งเดียว 100% มาก่อน ดังนั้นที่จริงแล้วเราควรจะแพนิคกับวิชานี้มากๆ แต่บอกแล้วว่าสติแตกกับมาครอสไปหนึ่งวันเต็มๆ ก็เลยเพิ่งได้อ่านจริงๆจังๆเมื่อวานนี้เอง

แล้วการสอบวันนี้ก็ค่อนข้างวิบัติพอสมควร
มีหลายข้อมากที่เรารู้สึกว่าคำตอบมันเป็น subjective สุดๆ ก็ต้องตอบแบบเดาใจอาจารย์ให้ถูก ทั้งๆที่อาจารย์คนไหนสอนเรื่องไหนบ้างยังจำไม่ได้เลยแท้ๆ (ノД`)ハァ

แต่ไม่เป็นไรหรอก มันจบไปแล้วล่ะ
ค่อยไปเครียดอีกทีตอนเกรดออกละกัน
(ซึ่งถ้ามันห่วยมากก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจอยู่ดี)

สอบเสร็จก็ออกเร่ร่อนหาของกินกัน ไปกับต้อง แพ๊ท และมุก
ที่จริงแล้วทั้งสามคนนั้นยังสอบไม่เสร็จเลย
จะเรียกว่าไปกินฉลองสอบเสร็จก็คงไม่ถูกต้องเท่าไหร่

หลังจากตัดสินใจกันนานมากและติดอยู่บนถนนกันนานแสนนาน สุดท้ายก็ลงเอยที่ K-Village ที่เราไม่เคยไปมาก่อนเลย ตื่นเต้น!

กินอาหารญี่ปุ่นกันที่ร้านนางาซากิจัมปง
เพิ่งรู้จักเส้นจัมปงครั้งแรกในชีวิต
แต่เรากินคร็อกเก้นะ ฮ่าฮ่า

กินเสร็จ มุกแวะซื้อไอติมโฮมุ นี่ก็เพิ่งรู้จักเหมือนกัน
ติดใจตรงชื่อนี่แหละ ชวนให้นึกถึงโฮมุโฮมุ♥

แล้วต้องก็แวะกูร์เมต์ รู้สึกว่ากูร์เมต์สาขานี้จัดร้านได้ชวนซื้อมาก ทั้งชั้นวางขนมที่เรียงรายละลานตาและทางเดินที่แคบจนแทบได้ยินเสียงขนมบอกว่าซื้อฉันสิ! แต่ป้ายราคาชวนให้รีบเดินออกสุดๆ เลยได้แต่สงสัยว่าทำไมเราต้องเสียเงินแพงๆให้กับขนมที่ไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรกับสุขภาพร่างกายของเราเลยด้วยนะ (กำลังปลอบใจตัวเอง)

กว่าจะกลับถึงคอนโดก็เกือบทุ่มนึงแน่ะ รถติดสุดๆ
จากที่วันนี้ว่าจะกลับบ้านก็เลยกลับพรุ่งนี้เช้าแทนละกัน

ตอนนี้กำลังดูออสการ์รีรันอยู่
เมื่อเช้าก็แอบดูถ่ายทอดสดนิดนึงก่อนออกไปติวเฮือกสุดท้าย

ปีนี้พี่เจมส์ฟรานโก้เป็นพิธีกรกับสาวแอนน์ที่เราประทับใจมาตั้งแต่ปีที่ฮิวจ์แจ็คแมนจัด แต่ดูเหมือนจะมีเสียงด่าในอินเตอร์เน็ตเยอะทีเดียว เราดูแล้วรู้สึกว่าพี่เจมส์แกก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ อาจเพราะเราดูด้วยฉันทาคติก็เป็นได้ ขนาดครอสเดรสได้อุบาทว์มากยังไม่อยากด่าเลย ฮ่าๆ

ปีนี้ลุงฮันส์พลาดรางวัลออริจินัลสกอร์อีกแล้วจ้า
เชียร์รางวัลเดียวนี่แหละ แล้วก็ชวด ฮ่วย!
(เพราะรู้อย่างนี้ก็เลยหนีไปบอลลีวูดสินะลุง)

เมื่อกี้ก่อนดูออสการ์ก็ดูไททานิคที่ทรูมูฟวี่ฮิตส์เอามาฉาย (สงสัยรับกระแสออสการ์)

ดูแล้วรู้สึกว่าในเจเนอเรชั่นเราเนี่ย ไททานิคน่าจะเป็นหนังที่คลาสสิกที่สุดแล้วล่ะมั้ง …จนถึงปัจจุบันนี้น่ะนะ

ที่จริงเราก็ไม่ได้ชอบหนังเรื่องนี้มาก ไม่ได้ผูกพันหรือเป็นหนังที่ทำให้นึกถึงวัยเด็ก แต่ทำไม๊ทำไมหลายฉากมันติดตาจัง ขนาดดูตอนประถมโน่นแน่ะ แถมหลายฉากยังดูเป็นฉากที่คลาสสิกมากจริงๆ(ไม่รู้จะเอาคำว่าอะไรมาบรรยายนอกจากคำว่าคลาสสิก =__=) เช่นฉากโรสกางแขน ฉากแจ๊ควาดรูปโรส (แววตาแจ๊คในฉากนั้นสุดยอดคลาสสิก) ฉากแจ๊ครอโรสที่ตีนบันได ฉากมือแปะกระจก ฯลฯ

คือพอมาดูในปัจจุบันนี้เรารู้สึกว่าหนังมันก็ไม่เห็นมีอะไรมากเลย
ไอ้ฉากที่ว่ามาแต่ละฉากก็ไม่ได้พิเศษน่าตื่นตาหรือทรงพลังจนน่าจดจำ
แต่ทำไมมันถึงเป็นหนังที่คลาสสิกได้ขนาดนี้นะ

คนแทบทุกมุมโลกรู้จักหนังเรื่องนี้
และเพลงประกอบหนังเรื่องนี้ก็ดังสุดๆ
ตอนที่ฉายกระแสก็แรงมากกกกกกกกกก
ขนาดยุคนั้นอินเตอร์เน็ตยังไม่บูมยังรู้สึกเลยว่ากระแสมันแรงจริงๆ

เออนั่นสิ คิดไปคิดมาก็สงสัยขึ้นมาจริงจัง ทำไมมันถึงดังขนาดนี้นะ
ถ้าฉากเรือล่มมันยาวแค่ยี่สิบนาทีมันจะดังขนาดนี้มั้ยนะ

ทั้งนี้ทั้งนั้น ถึงจะบอกว่าไททานิคคลาสสิกที่สุดในเจเนอเรชั่น
แต่สำหรับตัวเราเองเราว่ายังไงสตาร์วอร์สก็คลาสสิกที่สุดนะ!

จะว่าไปเรายังไม่เคยดู Avatar เลยอะ orz

 

ป.ล. วันนี้วันสุดท้ายที่จะอยู่ในวัย teenage แล้ว!!
การขึ้นเลข 2 ดูเป็นการเปลี่ยนแปลงช่วงอายุที่ยิ่งใหญ่อย่างบอกไม่ถูกเลยนะ (´A`。)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s