542

ในที่สุดก็สอบเสร็จจริงๆแล้ว

การเตรียมตัวสอบวิชาฟิล์มเป็นอะไรที่บ้าบอมาก
ไม่เคยเตรียมตัวสอบด้วยการนั่งหารีวิวอ่าน หาไดอะล็อกในหนัง และท่องชื่อตัวละครมาก่อน สุดท้ายค้นพบว่าทั้งหมดที่ทำไปช่วยให้ทำข้อสอบได้มากขึ้นนี้ดดดดนึงเท่านั้นแหละ

ตั้งแต่เปิดเทอมมาดูหนังไปแปดเรื่อง
ใครจะไปจำรายละเอียดได้ทั้งหมดเนี่ย
แล้วข้อสอบก็แอ๊บเสิร์ดมากกกก

มันไม่ได้แย่แบบที่แพ๊ทริออททำนายว่าเค้าจะถามว่านางนากใช้มือข้างไหนเก็บมะนาวหรอกนะ แต่มันแย่กว่านั้นอีก

อย่างเช่น ให้คำพูดมาแล้วถามว่าใครพูดกับใคร หมายความว่าไง ด้วยความรู้สึกแบบไหน แล้วก็ให้บรรเลงกันคนละห้าบรรทัด จะเว้นที่มาให้ทำไมเยอะแยะ -*- ถามแบบนั้นถ้าจะเอาคำตอบเนื้อๆจริงๆเขียนบรรทัดสองบรรทัดก็จบแล้ว

ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือให้สัญลักษณ์มา
ถามว่ามาจากเรื่องอะไร หมายถึงอะไร

อุบ๊ะ! เห็นแล้วอยากวิ่งไปหักดีวีดีเอามาเชือดคอหอยตัวเองแล้วใช้เลือดทำข้อสอบมันซะเลย แหม่ คำถามพวกนี้ถ้าไม่รู้ก็ได้แต่จบเห่จริงๆ มั่วก็ไม่ได้ เป็นอันว่าเว้นว่างไปสองสามข้อมั้งเพราะทำไม่ทันและมั่วไม่ไหวจริงๆ

นี่เวลาสองชั่วโมงกว่าเชียวนะ
ตอนแรกนึกว่าแป๊ปเดียวก็คงเสร็จ เจอข้อสอบเข้าไปถึงกับผงะ
เขียนเยอะราวข้อสอบอารยธรรมตะวันออกสามฉบับรวมกัน ฮึ้ย

จริงๆแอบสงสัยอยู่ว่ามีกรณีข้อสอบรั่วเกิดขึ้นรึเปล่า
ใช่ว่าจะจินตนาการไปเอง แต่มันพอจะมีอะไรบางอย่างที่ชวนให้คิดได้ว่าข้อสอบรั่วจริงๆ (พี่ทีเอนั่นแหละ ชัดเจน) และถึงจะพิสูจน์ได้ว่าความคิดนี้ถูกต้อง เราก็คงไม่ทำอะไรอย่างการวิ่งโร่ไปฟ้องอาจารย์อยู่ดี ดังนั้นก็ได้แต่สงสัยต่อไป

อีกอย่าง เราว่าวิชาเจ็นเอ็ดการมีคนรู้ข้อสอบมาก่อนมันเป็นเรื่องธรรมดามาก ดังนั้นหากตัดเกรดแล้วเราได้น้อยกว่าคนอื่นแค่เพราะเราทำดีที่สุดแล้วแต่มันยังไม่ได้ดีเท่ากับคนที่รู้ข้อสอบมาก่อน ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ

ที่สำคัญ เราปลงกับเจ็นเอ็ดไปนานแล้ว วิชานี้ก็เรียนสนุกดี สุดท้ายเกรดห่วยก็ช่าง เราทุ่มกับญี่ปุ่นดีกว่า (ทำเป็นพูดดี พอสอบญี่ปุ่นก็ไม่เห็นจะอ่านอะไรนักหนาเลย 555555)

ว่าแต่จะได้รู้คะแนนมั้ยเนี่ย…

สอบเสร็จไปเดินรัดสาดแฟร์กับแพ๊ทและตูนมาด้วยแหละ
ตูนบอกว่าปีนี้งานเล็กกว่าทุกปี แต่เราว่าของกินก็หลากหลายพอสมควร ถึงนมปั่นจะโคตรไม่อร่อยก็ตาม

ตูนเคยบอกว่าตอนแรกมีคนจะเอารถบัมพ์มาลงด้วย =_=
แต่ติดปัญหาเรื่องสถานที่ก็เลยอด
เสียดาย ถ้าเอามาลงได้จริงเรายอมเล่นเป็นสิบรอบเลยเอ้า!

สุดท้าย

もう二度と会えることはないと思ってたのに、
今朝バスの窓の外を眺めながら
あのバスケットマンの姿が目に入ってきた!
そして、同じバスに乗り、大学へ行った

彼にとって私が見知らぬひとだから、
私は彼の世界にいないから、
彼の世界から消されちゃったから、
あいさつなんてしない

いいえ、あいさつなんてできないといったほうが適切だ

何もできないまま、
私はいつもと同じバス停でバスから降りた

何もできなかったのはもったいないけど、
もう一度会ったから、自分の気持ちをもっと理解できるようになった

今日会って本当によかった★

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s