I ❤ Code Geass

 
ดูโค้ดเกียส R2 แบบไล่ตั้งแต่ตอนแรกยันตอนสุดท้ายรวดเดียวจบแล้วจ้า
คราวนี้ดูแล้วก็อดเปรียบเทียบกับตอนตามดูรายสัปดาห์ไม่ได้
 
ว่ากันตรงๆตอนตามรายสัปดาห์มันสนุกกว่ากันมากเลยนะ
ไม่ใช่ว่ามาดูอีกทีแล้วมันไม่สนุก แต่เพราะตอนดูรายสัปดาห์มันลุ้นกว่า
คือดูแบบไม่รู้เลยว่าเรื่องมันจะไปทางไหนกันแน่ ก็ได้แต่เดากันไปต่างๆนานา
 
แล้วซีซั่นหลังนี้ ท้ายตอนจะมีอะไรๆมาให้ช็อคตลอดแทบทุกตอน
แบบพอดูจบตอนปุ๊บจะต้องร้อง เฮือก! แล้วก็สูดหายใจลึกๆก่อนจะนั่งทรมานรอสัปดาห์ต่อไป
พอดูจบไปรอบนึงมันก็เลยไม่ต้องมาช็อคอะไรกับตรงจุดนี้แล้ว
เพราะรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น และสุดท้ายจะจบลงยังไง
 
ไอ้การช็อคเฮือกๆนี่มันเป็นจุดที่เราชอบมากในการดูโค้ดเกียสเลยนะ
ถ้าเป็นไปได้ก็อยากลบความทรงจำเกี่ยวกับเกียสทั้งหมดแล้วดูใหม่อีกรอบ
อยากกลับไปหาความรู้สึกระทึกแบบนั้นอีกซักครั้ง
 
แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ งั้นก็ช่างไอ้ความรู้สึกช็อคเฮือกๆนั่นเถอะ
 
การหยิบมาดูอย่างจริงจังทั้งเรื่องในรอบที่สองนี้เลยกลายเป็นว่า ใส่ใจกับรายละเอียดต่างๆมากขึ้น
คือรอบแรกตามรายสัปดาห์มัวแต่ลุ้นตัวโก่ง หน้าเหน้องี้แทบจะแปะติดกับจออยู่แล้ว
คราวนี้รู้สึกว่าตัวเองมองด้วยมุมมองที่ต่างออกไปจากคราวก่อนด้วยล่ะ โดยเฉพาะในแง่การเมือง
ดูไปก็คิดโน่คิดนี่ไปต่างๆนานา อยากจะพูดถึงหลายเรื่องนะ แต่มันต้องยาวมากแน่ๆ -*-
 
เมื่อก่อนเวลาเราดูเกียสเราจะใส่ใจอารมณ์ความรู้สึกตัวละครมากกว่าอย่างอื่น
ดังนั้นก็เลยอินกับเรื่องนี้มากกกก คือดูแล้วร้องไห้ง่ายมาก ใครเศร้าใครตาย ร้องไห้หมดอ่ะ
ยิ่งเวลาลู่เจอเรื่องลำบากใจแสนสาหัส โดยเฉพาะอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับนานาลี่ เป็นต้องน้ำตาท่วม
ขนาดสุซาคุเหยียบหัวลู่เรายังร้องไห้เลยคิดดู อะไรมันจะอินได้ขนาดนั้น
 
คราวนี้ไม่เซ้นสิทิฟขนาดนั้นแล้ว ร้องไห้อยู่สองสามตอนเอง
ที่จริงไม่คิดว่าดูตอนจบแล้วจะยังร้องไห้อยู่นะ
คือตอนจบโดยเฉพาะตอนท้ายเป็นตอนที่เราดูบ่อยมากกกกก
ดูบ่อยจนเกิดภูมิต้านทานไปแล้ว ได้ยินเสี่ยงนานาลี่กรี๊ดก็แค่ขนลุก
 
แต่คราวนี้สงสัยเพราะดูตั้งแต่ตอนแรกเลยเป็นอันต้องมานั่งพรากๆอีกครั้ง
 
ดูจบแล้วก็รู้สึกว่า เราชอบอนิเมเรื่องนี้มากกกกกกกกกกกกกกกกกกจริงๆนั่นแหละ
ขนาดกันดั้มซี้ดที่ดูบ่อยกว่ากันเยอะก็ยังไม่ได้ชอบมากกกกกกกกกกกกขนาดนี้
(แล้วจะดูทำไมบ่อยๆ 55555)
 
ไม่ว่าจะตัวละคร การดำเนินเรื่อง บทพูด เพลง ฉาก ก็ชอบไปซะหมดทุกอย่าง
(โอเค ที่จริงก็มีตัวละครที่เกลียดอยู่บ้าง แต่การได้เกลียดตัวละครเหล่านั้นมันก็สนุกดี ฮ่าๆ)
 
คิดถึงสมัยตามรายสัปดาห์มากจริงๆ ตอนนั้นโคตรจะ obsessed อยู่กับเรื่องนี้
พอแตะคอมเมื่อไหร่เป็นต้องเช็คข่าวเกียสว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง มีสแกนใหม่ๆมั้ย
หรือมีกาชาปอง ฟิกเกอร์อะไรงามๆ ข่าวลือข่าวล่าว่าไง ตอนนั้นตามแบบบ้าคลั่งจริงๆ
(ยกเว้นก็สปอยน่ะนะที่ต้องปิดหูปิดตาหลีกหนีสุดชีวิต)
 
ยิ่งเรื่องนิตยสารนี่แบบว่า อื้อหือ เกียสลงเล่มไหนซื้อแทบทุกเล่มอ่ะ
ยกเว้นบางเดือนลงสี่เล่มงี้ ซื้อหมดก็คงไม่ไหวนะ เล่มนึงสองสามร้อยแน่ะ
 
ดูแล้วก็คิดถึ๊งงงงคิดถึงจริงๆ ไม่รู้จะว่าไงนอกจากคิดถึง
แต่ดูอีกก็สนุก ดูแล้วได้เห็นอะไรแบบที่ครั้งแรกไม่ได้เห็นหรือไม่ก็ลืมไปแล้วหลายอย่าง
(ถึงบางตอนจะดูไปหลายรอบแล้วก็เถอะ)
คิดว่าถ้าคราวหน้าหยิบมาไล่ดูอีกก็คงจะได้ความรู้สึกใหม่ๆอีกแน่ๆ
 
ไปอ่านกระทู้โค้ดเกียสในบอร์ดออลไฟนอลมาด้วยนะ
เห็นที่ตัวเองโพสท์ๆไว้แล้วรู้สึกว่าตอนนั้นเปี่ยมไปด้วยพลังงานมากจริงๆ
คิดถึงดิสคัสชั่นอะเบาท์เกียสจัง อ่านแล้วก็ นั่นแหละ คิดถึง…. T T
 
แปะภาพประกอบซักหน่อย
 

สามตัวละครที่ชอบมาก แต่ที่สุดรึเปล่าไม่แน่ใจ ไม่เคยจัดแรงค์กิ้งจริงจัง
คือชอบลู่ที่หนึ่งกับสุกที่สองนี่ของตาย แต่ยูฟี่นี่ไม่แน่ใจว่าจะให้เป็นที่สามดีมั้ย

จริงๆแล้วปกติคาแรคเตอร์แบบยูฟี่ไม่ใช่แนวที่เราจะชอบได้เลยด้วยซ้ำ
มีแนวโน้มที่จะเกลียดมากกว่าด้วย แต่ทำไมชอบก็ไม่เข้าใจ สงสัยเพราะตายโหดสะใจดี
(ตอนยูฟี่ตายร้องไห้เยอะรองจากตอนจบเลยนะ)

ไม่รู้คนวาดรูปนี้คิดอะไร ทำไมให้ยูฟี่มาปรากฏตัวพร้อมกับเสด็จลู่และอัศวินสุซาคุ ทั้งๆที่ยูฟี่ต้องตายไปก่อนหน้านั้นนานแล้ว
แต่ก็ดี ชอบ

……หยุดพล่ามดีกว่า ขืนพล่ามเรื่องเกียสไปเรื่อยๆมันต้องไม่จบไม่สิ้นแน่ๆ
เพราะจะตามมาด้วยการพล่ามถึงความโดดเดี่ยวบัดซบของลู่ ความโง่ไร้เหตุผลของสุก ชีวิตอมตะของซีทู ความน่าเวทนาของน้องโล่ การโกหกของหลายๆคน ความหล่ออำมหิตของคุณพี่ชไนเซล ความโมเอ้ของอาเนียและคางุยะ และโน่นนี่นั่นสารพัดเยอะแยะไปหมด
 
ดังนั้นรีบหยุด ณ จุดนี้เถิด
สรุปก่อนเปลี่ยนเรื่อง เราโคตรจะอินกับซีซั่นสองมากก็จริง แต่รู้สึกว่ายังไงๆซีซั่นแรกก็ดีกว่าแฮะ
 
เอ้า! ออกมาจากโลกสมมติ กลับมาสู่ความเป็นจริง
 
วันนี้ไปเตรียมฯมาแหละ!
 
บลิ๊งค์มาชวนไปงานรับน้องใหญ่ของสายศิลป์ญี่ปุ่น
ก็เลยตกลงไปอย่างง่ายดาย เพราะยังไงอาทิตย์นี้เราก็ไม่ได้กลับบ้านอยู่แล้ว
(แถมโดนภาวิศเบี้ยวดูหนังด้วย…….)
 
ไปถึงประมาณบ่ายสองกว่าๆ น้องกำลังเฮฮาสันทนาการ เราก็นั่งดูอยู่ห่างๆ
 
จนมีน้องมาเรียกม่อนที่นั่งอยู่กับเรานั่นแหละถึงได้เข้าไปสังเกตการณ์ใกล้ๆ
ก็มีพิธีกรรม(ใช้คำว่าพิธีกรรมเนี่ยแหละเหมาะสุดแล้ว)ตามแบบฉบับการรับน้อง
มีรุ่นพี่มาพูด มีเกมสอนใจอย่างเก้าอี้มนุษย์ ร้องเพลงปิ่นหทัย
 
เสร็จเรียบร้อยแล้วก็ยกขบวนไปกินที่ร้านสีฟ้ากัน
ตอนไปกินเลี้ยงกันนี่โหวกเหวกมาก ร้านแทบจะถล่ม
เรากับบลิ๊งค์เลยหนีไปกินโอ้โหคัตสึที่สงบสุขเหมือนอยู่คนละฝั่งชายแดนกับร้านเมื่อกี๊
 
ไปนั่งกินทงคัตสึแบบเอื่อยเฉื่อยซักพักแล้วก็กลับไปที่สีฟ้า
ได้นั่งในห้องกิตติมศักดิ์สำหรับรุ่นพี่ด้วย ว้าวๆ รุ่นเรามีเรา บลิ๊งค์ ม่อน นุ่น และแม็กที่รัก
ก็จีบกับแม็กซิมัสลีเลิศยุทธไปตามเรื่องตามราว ถ่ายรูปนิดหน่อย กินน้ำเปล่าฟรี แล้วก็กลับ
 
สรุปว่าวันนี้ไปเพื่ออะไรก็ยังไม่แน่ใจ 555555
แต่ก็รู้สึกดีนะที่ได้ไป ถึงจะไม่ได้มีส่วนร่วมอะไรนอกจากสังเกตการณ์ก็เถอะ
 
พรุ่งนี้ไปทัศนศึกษาที่อยุธยา!
 
รักโลกใบนี้
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s