เอฟวายโอเอฟวายโอเฟี้ยว

 
เมื่อวานรับน้องก้าวใหม่
เป็นวันที่หมดพลังงานไปกับการเดินมากที่สุดในรอบหลายสิบวัน
เพราะช่วงที่อยู่บ้าน ก็อยู่แต่ในบ้านทั้งวันทั้งคืน
 
ตอนเช้าไปถึงที่โลเคชั่นบ้านเฟี้ยวตรงบัญชี ก็ไม่ได้ทำอะไร น้องก็ยังไม่มา
เลยเปลี่ยนเป็นเสื้อบ้านเฟี้ยวที่ให้ความรู้สึกเหมือนเสื้อกีฬาสี แล้วไปแถวๆถาปัตย์ซึ่งเป็นจุดที่น้องจะเข้ามา
 
อยากบอกว่าระบบลงทะเบียนและปล่อยน้องเข้ามาเนี่ยมันห่วยแตกจริงจัง
คือปริมาณน้องก็มหาศาล ปริมาณพี่ก็บานเบอะ แต่มีจุดที่ให้น้องเข้ามาได้แต่ทางเล็กๆทางเดียว
แล้วพอน้องเข้ามาก็จะโดนพี่บ้านโน้นบ้านนี้มะรุมมะตุ้ม จนน้องอาจจะพลัดหลงกับพี่บ้านที่จะเข้าได้ง่ายมาก
และเป็นกระบวนการที่ใช้เวลานานชั่วกัปชั่วกัลป์ คือสิบเอ็ดโมงแล้วยังมีน้องที่ยังไม่ได้เข้างานอยู่เลย
 
ตอนแรกเราคิดว่าจริงๆแล้วรับน้องวันเดียวน่าจะสนุกกว่า เจอแบบนี้เปลี่ยนความคิดเลย
คือถ้าวันเดียวแล้วให้เวลาน้องอยู่กับพี่บ้านทั้งวันอ่ะคงสนุกกว่านี้มาก
 
แต่นี่บังคับกิจกรรมโน่นนี่นั่นมากมาย สุดท้ายเลยดูกร่อยๆหงอยๆชอบกล
 
แต่ถึงจะว่ายังงั้นยังงี้ เราก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรในบ้านเท่าไหร่แฮะ
ที่รู้สึกว่าได้ช่วยก็มีแค่ช่วยพาน้องไปส่งบ้าน ขนาดเต้นยังไม่ค่อยจะได้เต้นอะไรเลย
กลายเป็นว่า ส่วนใหญ่เวลาเมื่อวานของเราหมดไปกับการเดินวนไปวนมาอยู่ในมหาลัย
 
นับว่าปีที่แล้วตอนเป็นน้องใหม่เฟรชชี่สนุกกว่ามากทีเดียว
สาเหตุหลักคงเพราะปีที่แล้วมีสองวัน แถมได้สถานที่ดีๆอย่างลานเกียร์ด้วยล่ะนะ
 
ปีหน้าก็อาจจะไม่ได้ยุ่งเกี่ยวอะไรกับการรับน้องแล้ว ที่จริงปีนี้ยังไม่ค่อยรู้สึกว่ามีส่วนร่วมเลยเนี่ย
แต่ก็ยังอุตส่าห์มีน้องรหัสบ้าน! ที่ไม่รู้จะเจอกันอีกรึเปล่า และถ้าเจออีกจะจำกันได้รึเปล่า ฮ่า ฮ่า
 
ตอนเย็นไปหาต้องที่สยาม
เรื่องน่าประทับใจระหว่างเดินทางไปคือ ได้แชร์เแท็กซี่กับน้องๆวิศวะที่ท่าทางจะมองพี่อักษรสองคน (อันประกอบไปด้วยศรัณยาและชุติภัค) เป็นตัวประหลาดอยู่หน่อยๆ แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะพอแยกกันแล้วน้องก็คงจะลืมหน้าเราสองคนไปแล้ว
 
และเรื่องน่าอิจฉาคือ ต้องบอกว่าเจอ อ.ซ.ห. ด้วย กรี๊ดดดด!!!
เสียดายที่เค้าหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เราเลยอดเจอเลย ฮือๆ
สงสัยต้องรอคืนสู่เหย้าปีหน้าถึงจะได้เจออีก เวรี่นานนะเนี่ย
 
ถึงจะผิดหวังที่ไม่เจอ อ.ซ.ห. แต่เราก็ได้เจอน้องเก้าาา!!!
เป็นการเจอที่ไม่สมควรเรียกว่าเจอเลยเพราะเห็นน้องเก้าอยู่ไกลๆขณะว่ายแหวกฝูงชนที่ลานพารากอน
 
เมื่อวานพารากอนคนเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกอ่ะ
มากกว่าเมื่อวันก่อนที่เราบอกว่าคนเยอะมากกกกกกซะอีก
 
แบบ แถมนั้นมีทั้งรับน้องของมหาลัย มีทั้งปิดถนนอังรีให้ช็อป แล้วยังมีไอ้งานเป๊ปซี่บอลโลกอะไรนี่อีก
แถมยังมีคนที่อัดอั้นไม่ได้เดินพารากอนนานเลยต้องเดินซะหน่อยอีกมากมายก่ายกอง
 
แต่น่าแปลกนะ ทั้งๆที่เป็นอย่างงั้นกลับไม่เจอคนรู้จักโดยบังเอิญซักคน
ปกติเวลาห้างมีคนเยอะๆจะรู้สึกว่า เดี๋ยวต้องเจอคนรู้จัก! แต่กลับไม่เจอเลยจริงๆ
 
เป็นอันว่าวันรับน้องก็จบลงอย่างธรรมดา
คนที่อยากเจอก็ไม่ได้เจอ ฮือๆ (ในที่นี้ไม่ได้หมายถึง อ.ซ.ห. นะ 55555)
 
ส่วนวันนี้ ก็เป็นแฟมิลี่เดย์ตามปกติเหมือนวันอาทิตย์ทั่วไป
ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ อยู่แต่ในคอนโด ออกไปไกลสุดคือไปกินข้าวร้านกะต๊าก
 
ตอนเที่ยงพ่อกับแม่ไปเลี้ยงรุ่นหมอจุฬาอีกแล้ว
จะเลี้ยงรุ่นกันบ่อยไปมั้ยสถาบันนี้ 55555
(แถมวันนี้เลี้ยงกันแบบรวมตั้งแต่รุ่นแรกเลยนะ โอ้โห โซยิ่งใหญ่อ่ะ)
 
ส่วนเราน่ะหรอ รู้สึกเหมือนลืมไปแล้วว่าการอยู่คอนโดมันน่าเบื่อขนาดนี้
 
ไม่มีอะไรให้ทำเลยนอกจากเล่นคอมกับดูทีวี แบบจะดูหนังก็มีดีวีดีดองไว้แค่ไม่กี่เรื่อง
ไม่มีหลากหลายแนวหลายอารมณ์ให้เลือกสรรเหมือนตอนอยู่บ้าน
อยากเล่นเกมก็ไม่มีเกมให้เล่น ไม่ได้เอาพีเอสพีมาด้วยซะอีก
 
อยากให้คอนโดใหม่สร้างเสร็จเร็วๆ แต่ดูท่าทางคงอีกนาน
คือถ้าคอนโดกว้างขึ้น ไม่เป็นห้องสี่เหลี่ยมแคบๆโง่ๆแบบนี้ มันคงลดความรู้สึกแย่ลงไปได้นิดนึงอ่ะ
ห้องที่อยู่ตอนนี้ไม่ได้มีความน่ารื่นรมย์อะไรเลยนอกจากมันเดินทางไปไหนมาไหนสะดวกดี เฮ้อ
 
รักโลกใบนี้
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s