ごくせんじゃねぇ!

 
วันอันโหดร้าย (เมื่อมันยังไม่มาถึง) ผ่านไปแล้ว
แต่ตอนนี้มองย้อนกลับไปดูแล้วก็เป็นวันที่โอเคอีกวันนึง
 
ตอนเช้าขณะเดินไปป้ายรถเมล์ เพิ่งเห็นประโยชน์ของการที่รถไฟมาแล้วรถทุกคันจะต้องหยุด
เพราะเราไม่ต้องเดินไปถึงป้ายก็สามารถขึ้นรถเมล์ได้อย่างสบายใจไม่ต้องรีบร้อน
แต่ข้อเสียของการทำเช่นนี้คือเราจะไม่เจอบรรดาตัวละครลึกลับที่ป้ายรถเมล์
เช่น คุณหมอที่ยืนฟังเพลงรอสาวๆเป็นบางวัน, อาจารย์โยโกะที่สวมกระโปรงยาวเสมอ, อาจารย์อิไมที่ร่ำลือกันว่าโหดร้ายนักหนา เป็นต้น
 
ไปถึงมหาลัย ชาวคณะดูคร่ำเคร่งกับการอ่านอิเหนามาก
ตอนเช้าเรียนไทยลิทก่อนที่จะสอบก็ต้องลงมานั่งแถวที่สี่จากหน้าสุด
เป็นเพราะว่าที่ประจำที่เป็นแถวที่สามจากหลังสุดถูกแย่งไปโดยคนที่มักมาแย่งที่เราเป็นประจำ
 
ปัญหาของการถูกแย่งที่ไม่ใช่ความไม่พอใจจากการต้องย้ายที่หรอก
แต่มันอยู่ที่ว่าเราต้องไปแย่งที่คนอื่นอีกที แล้วก็จะมีคนไม่พอใจมากมายก่ายกอง
 
แต่วันนี้นั่งหน้าก็นับว่าเป็นการดีเพราะแพทริออทใส่คอนแทคเลนส์ไปข้างเดียว!
และเป็นโอกาสอันดีที่เราจะตั้งใจเรียนเพราะมันเป็นการเรียนจบสอบทันที
 
แล้วไงล่ะ สุดท้ายก็ฟังมั่งไม่ฟังมั่งอยู่ดี
 
พอถึงเวลาสอบเราก็ไปนั่งแถวหลังสุดของห้อง 503 ซึ่งเป็นโลเคชั่นที่วิลิศมาหราสุดๆ
วิลิศมาหรายังไงไม่ขออธิบายเพราะมันไม่ดีต่อตัวเราและบุคคลที่นั่งถัดไปเบื้องขวา อะแฮ่ม!
 
สอบอิเหนาเสร็จแบบมึนๆงงๆก็ไปเรียนอังกฤษ สอบพารากราฟต่อ
 
คราวนี้เขียน Narrative Paragraph
มีหัวข้อมาให้เลือกคือ เขียนเหตุการณ์เกี่ยวกับเทคโนโลยี, ความกลัว, peer pressure และอะไรอีกข้อนึงลืมไปแล้ว
ชม้ายชายตามองแล้วพบว่าเขียนเรื่องเกี่ยวกับความกลัวนี่แหละดีที่สุด เพราะเรารู้สึกว่าเราฝังใจกับความกลัวของตัวเองมากกว่าคนอื่น
ดังนั้นก็เลยเขียนเรื่อง Fear Revealed Incident เป็นเหตุการณ์ตอนที่ที่บ้านเรารู้ว่าเรากลัวใบไม้ใบใหญ่ๆ
 
อยากรู้ว่าตอนแอนดรูอ่านจะทำหน้าพิศวงงงงวยปานใด
 
ตอนบ่ายโมงไปต่อแถวเซเว่นตามบัญชาเค้กที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มงานญี่ปุ่นของวันนี้ไปแล้ว
กินเสร็จรีบไปแก้บทละครญี่ปุ่นที่ห้องคอมคณะแบบติดเทอร์โบเพราะเพิ่งรู้ว่าต้องปรินท์ส่งด้วย
ได้ความรู้ใหม่ว่าตอนนี้ห้องคอมใช้วินโดว์ 7 ทุกเครื่องเลย
 
สุดท้ายก่อนถึงคาบญี่ปุ่นไปเก็บตัวกันอยู่ในห้องน้ำชั้น 4
เพราะห้องเรียนที่ว่างๆถูกจับจองสำหรับซ้อมอย่างเอาเป็นเอาตายไปหมดแล้ว
ใครเดินผ่านชั้น 4 ตึกบรมวันนี้ตอนช่วงบ่ายสองถึงบ่ายสามคงจะงงว่าคณะนี้มันอะไรกันวะเนี่ย!
 
แล้วก็ถึงเวลาเล่นละครจนได้ รู้สึกจมปลักอยู่กับละครเรื่องนี้มานานมาก
ทั้งๆที่มันยาวแค่ 5 นาทีและบทเราออกจะน้อยกว่าคนอื่น
(แต่อย่างน้อยเราก็เป็นคนเดียวที่ได้โซโล่ตอนจบ *0*!)
 
กลุ่มเราเล่นกลุ่มแรกเลยเพราะเลือกเอง
ถ้าได้เล่นกลุ่มแรกก็จะได้ดูกลุ่มอื่นอย่างสบายใจ
 
เล่นก่อนก็โล่งก่อน
 
กลุ่มเราเล่นเรื่อง ごくせん (….โนะ พาโรดี้ ด้วยนะ)
 
เราเล่นเป็นคุณหนู พยายามแอ๊บแล้วแต่ไม่สำเร็จ
สุดท้ายคิดว่าคงไม่มีใครดูออกว่าเราเป็นคุณหนู แต่เห็นเป็นแค่คนบ้าผู้ชายคนนึง
 
ตอนเล่นเสร็จปัดบอกเราว่า ไม่คิดว่าเราจะกล้าเล่นแบบนี้
ตายละ… จริงๆแล้วเราไม่เหลืออะไรให้เสียอยู่แล้วไง จะให้เล่นอะไรก็มาเหอะ 5555555
 
เวลาต้องมาทำอะไรแบบนี้แล้วรู้สึกว่าเรามันไม่ใช่คนที่จะเล่นละครได้ดีเลยจริงๆ
นอกจากจะมีปัญหาเรื่องจำบทแล้วยังมีปัญหาเรื่องแสดงอารมณ์อีกต่างหาก
 
แต่ละครแบบนี้ก็ไม่ซีเรียสอยู่แล้วเลยออกมาโอเค
 
เล่นเสร็จก็ดูกลุ่มอื่นแสดงต่อ สนุกมาก ชอบหลายกลุ่มเลย เจ๋งๆกันทั้งนั้น
แล้วก็ ทุกๆกลุ่มรักและระลึกถึงยามาโมโต้มากจนต้องใส่ไว้ในละคร!
 
เรื่องน่าเสียดายคือ เวลาที่มีอะไรตลกๆทุกคนก็จะขำ เราก็ขำ
แต่เวลามีอะไรที่เราคิดว่าตลกอยู่คนเดียวแล้วคนอื่นไม่ขำกับเรา ก็รู้สึกไม่อยากขำออกมาเต็มที่
 
เส้นตื้นเกินไปก็เป็นซะยังงี้
 
เลิกแล้วก็ไปห้องคอมอีกรอบเพราะรู้ว่าคะแนนปรัชญาออกแล้ว
ปรากฏว่าเต็ม 40 ได้ 27 …ดีกว่าตอนรีซันนิ่งเยอะ
 
แล้วก็กลับ รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้นั่งรถป๊อบเลย เดินตลอด
ที่จริงเดินกลับก็ดีนะ ไม่ต้องรอรถ ไม่ต้องเบียดเสียดกับคนมากมายหลายหลาก
ตอนเช้าก็เหมือนกัน ที่นั่งรถเมล์บ่อยเพราะไม่อยากไปนั่งรถป๊อบต่อนี่แหละ
 
เออใช่ ก่อนกลับห้องแวะสยามเพราะอยากซื้ออะไรบางอย่าง จะหนังหรือการ์ตูนก็ได้
ปรากฏว่าคอร์ด้าเล่ม 9 ออกแล้ววว!! เล่มนี้ซีเรียสอ่ะ! แล้วก็คิระซังออกมาแล้วววว
 
ซื้อซึบาสะเล่ม 15 มาด้วย
เพิ่งซื้อเล่ม 14 มาเมื่อไม่นานมานี้เองและยังกองไว้แบบยังไม่ได้อ่านอยู่เลย
 
แล้วก็ไปซื้อหนัง! ตอนแรกอยากหาหนังเหลียงเฉาเหว่ยดู แต่ดูไปดูมา สุดท้ายทำไมซื้อหนังลีโอนาร์โดมาก็ไม่รู้
(ถ้าจะให้หาความเกี่ยวข้องของสองคนนี้เราหาได้ด้วยนะเออ!
คือเล่นบทตำรวจปลอมเป็นโจรในหนังเรื่องเดียวกันแต่คนละเวอร์ชั่น)
 
คราวก่อนที่ซื้อก็ซื้อหนังที่ลีโอนาร์โดเล่นเหมือนกัน
คราวนี้ซื้อ Gangs of New York มาล่ะ เดี๋ยวคราวหน้าจะไปหา Catch me if you can บ้าง
 
เก็บซะให้หมด หนังลีโอนาร์โดเนี่ย ที่จริงก็ไม่ได้ชอบเป็นพิเศษนะ
(ขอพูดอีกรอบที่ล้านว่า ยกเว้นตอนเล่น The Man in the Iron Mask)
แต่รู้สึกว่าหนังที่ลีโอนาร์โดเล่นน่าดูหลายเรื่องมากเลยอ่ะ
 
ตอนแรกกะว่ากลับห้องมาแล้วจะดูเลย
แต่เดี๋ยวนี้เหมือนเป็นโรคจิตอะไรบางอย่างอ่ะ พอซื้ออะไรมาแล้วจะยังไม่อยากดู
มันต้องดองให้ได้ที่ก่อนถึงจะอยากหยิบมาเชยชม
 
วันนี้แทนที่จะดูหนังที่ซื้อมาเลยไปนั่งดู Meichan no Shitsuji ที่ยืมดาวมาดองประมาณชาติเศษๆแทน
 
เนื้อเรื่องเฉยๆ ออกแนวเวอร์ เต็มไปด้วยคุณหนูเกิร์ลลี่น่าถีบ แต่ก็ตลกดีในหลายๆตอน (สำหรับคนเส้นตื้น)
 
แต่ว่านะ แต่ว่า…
คย๊าาาาาาาาาาาาาาา!!!! (ซ้อมละครมากไปจนเริ่มอุทานแบบภาษาญี่ปุ่น)
 
ละครเรื่องนี้ทำให้เราตกหลุมรักผู้ชายที่แต่งงานแล้วอีกครั้งหนึ่งงงงงงง!!!!
ก็จะใครล่ะถ้าไม่ใช่พระเอกซึ่งก็คือ มิสุชิมะ ฮิโระ (โระ โระ โอ๊ะ โอ๊ะ …..เอคโค่หน่อยเพื่อเพิ่มฟีล)
 
แถมเรื่องนี้มีทั้งฮิโระทั้งทาเครุเลย!
(กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ มีทั้งคาบูโตะและเดนโอ 5555555)
 
ดูไปใจเต้นระทึกไป พระเอกมันหล่อออออออออออออ
ชอบเวลาฮิโระทำหน้าขรึมๆด้วยแหละ แต่ไม่ชอบเวลายิ้มนิดๆเลยอ่ะ ดูแปลกๆเหมือนไม่เต็มใจยังไงไม่รู้
 
ฮิโระเรื่องนี้ดูดี๊ดูดี ไม่เหมือนในฮานะคิมิเลย อันนั้นรั่วเกินไป แต่ก็ชอบ (ฮา)
 
เดี๋ยวไว้ดูจบแล้วจะมากรี๊ดอีกที
ไม่เกินวันอาทิตย์ดูจบแน่นอน! (ไม่งั้นก็ไม่ต้องอ่านหนังสือกันพอดี)
 
 
 
ป.ล. ค้นพบแล้วว่าเพลงของ FUNKY MONKEY BABYS ที่ชอบที่สุดคือเพลง もう君がいない
 
 
 
รักโลกใบนี้
 
 
Advertisements

3 comments on “ごくせんじゃねぇ!

  1. yvesnoir says:

    คอร์ด้าออกแล้วจริงอ้ะ!? (=[]=)แปดเล่มแรกของเราเอาไปเก็บไว้ไหนยังหาไม่เจอเลยเนี่ย (ฮา)

    Like

  2. Chutipuk says:

    ซื้อใหม่เลย 5555555v

    Like

  3. katekaew says:

    kimi ga kyuu ni tachiagatte 555

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s