Radio!

 
เมื่อไม่นานมานี้อยู่ดีๆใน livejournal ของเฮเซย์ก็มีคนเอาไฟล์รายการวิทยุ Hey! Say! 7 Ultra Power พร้อมคำแปลมาลงเสร็จสรรพ
 
กรี๊ดมากเพราะถึงแม้รายการวิทยุมันจะเป็นอะไรที่มาแต่เสียง ไม่เห็นหน้าค่าตากัน
แต่ด้วยความที่รักเด็ก เอ้ย! ด้วยความที่อยากลองฟังรายการนี้มานานแล้วแต่ไม่เห็นเคยมีใครเอามาให้โหลด
ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ฟังซะที
 
ตอนนี้ฟังไปแล้วสามอัน
 
(ใช้ลักษณนามไม่ถูกอ่ะ ควรจะเรียกว่าอะไรดี รายการก็ไม่ใช่เพราะมันรายการเดียวกันหมด
ขอใช้ว่าอันละกัน พื้นฐานที่สุด ถึงมันจะไม่เข้าก็เถอะ)
 
ยูโตะจิเน็นทั้งสามอันเลย
น้องน่ารักมากกกกกกกกกก ฟังแต่เสียงก็น่ารัก
 
แอร๊ยยยย ฟังแล้วอยากกินเด็ก 55555555
 
จริงๆแล้วไปเจอลิงค์ไฟล์รายการที่ผ่านๆมาหลายครั้งมากกกก
แต่แบบ ไม่มีคนแปล ฟังไม่ทันอ่ะ T T (เรียนภาษาญี่ปุ่นเพื่อ…..)
 
ก็อาจจะโหลดเก็บไว้แล้วว่างๆค่อยมานั่งตั้งใจฟังแปลความเอาอีกที
แต่พอดีช่วงนี้พี่สาวไม่ใคร่จะว่างเท่าไรนักนะคะน้องๆขา รอพี่สาวไปก่อนนะคะน้องงงง
 
 
จบเรื่องเด็ก
กลับมาสู่ความเป็นจริงอันโหดร้าย
 
วันนี้สอบ
 
ชอบเรื่องสั้นภาษาไทยในข้อสอบวันนี้นะ ขำดี
แต่ตอนเขียนตอบลงไปนี่ ขำไม่ออก…
 
อืม… แต่ จะว่าไปแล้วก็ ช่างมันเถอะ อย่าไปพูดถึงเลย ถือว่าจบสิ้นกันไปแล้ว
 
ตอนนี้เอาอังกฤษพรุ่งนี้ให้รอดก่อนดีกว่า จะไหวมั้ยเนี่ย
แกรมมาร์ที่เรียนมาตลอดชีวิตไม่ช่วยอะไรเราเลยจริงๆเมื่อเจอข้อสอบอังกฤษคณะอักษรศาสตร์
พรุ่งนี้คงเป็นวันที่รู้สึกโง่อังกฤษมากที่สุดในชีวิตวันนึงเลยทีเดียว
 
เออใช่! ตอนเช้าก่อนสอบไปนั่งโรงอาหาร
ขณะที่กำลังเล็งๆร้านอาหารว่าจะกินอะไรดี สายตาก็ไปสะดุดอยู่ที่ป้ายสีแดง มีตัวอักษรสีขาวเขียนว่า ข้าวมันไก่ตอน
 
ตกใจมาก!! เพราะเคยคิดมาตลอดว่าโรงอาหารอักษรแปลกตรงที่ไม่มีข้าวมันไก่นี่แหละ
เพิ่งรู้ว่าร้านเวียดนามนั่นมีข้าวมันไก่ขายด้วยอ่ะ แล้วเมื่อไม่กี่วันมานี้เราก็เพิ่งบ่นว่าอยากกินข้าวมันไก่
 
ในที่สุดก็ซื้อมากิน

ข้าวมันไก่จานแรกที่ได้ลิ้มรสในโรงอาหารอักษร ต้องถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกซะหน่อย

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโรงอาหารที่เราเคยคิดมาตลอดว่าไม่มีข้าวมันไก่กลับมีมาตั้งนานแสนนานแล้ว
(เอ๊ะ หรือเพิ่งมีหว่า? ไม่ได้ถามคนขาย ทึกทักเอาเองทั้งหมด 555555555555)
 
แล้วตอนเย็น สอบเสร็จเราหิวมากกกก เพราะไม่ได้กินข้าวเที่ยง ดันกระแดะไปซื้อกาแฟกินแทนข้าวไง
บวกกับเราไม่มีตังค์แล้วเพราะลิขวิดหายเลยต้องเจียดตังค์ที่เอาไปน้อยอยู่แล้วไปซื้อลิขวิดอีก
ก็เลยอยากหาร้านอาหารถูกๆแถวสยาม ซึ่ง โดยปกติถ้าคิดถึงเงื่อนไขว่าราคาถูกแล้วมักจะนึกไม่ค่อยออกหรอก
 
เกือบจะไปลงเอยที่ฮะจิบังแล้วแหละ แต่สุดท้ายสามก็พาไปกินตรง UFM ที่มันเป็นร้านนูดเดิ้ลอะไรซักอย่าง
 
จริงๆแล้วตอนแรกอยากกินข้าวนะ แต่ดูเมนูไม่มีข้าวซักเม็ดเลยเว้ยเฮ้ย
ก็เลยสั่งอุด้งทงคัตสึ…หรือทงคัตสึอุด้งหว่า ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่ามันคืออุด้งที่โปะด้วยทงคัตสึละกัน
 
 รสชาติก็อร่อยดีนะ กินแล้วอิ่มด้วย ไม่แพงเท่าไหร่ ทุกคนสั่งจานละ 45 บาทกันหมดเลย
 

ใช้กล้องมือถือถ่ายเลยไม่ชัดเท่าไหร่
แต่ถ้าเห็นสีจริงๆของน้ำสีชมพูและสีเขียวสองแก้วนั้นจะพบว่าสีมันปลอมมากกกก

ไม่ได้ชิมหรอกนะแต่ข้าวบอกว่าน้ำลิ้นจี่หวานเจี๊ยบเลย หวานจนต้องเติมน้ำเปล่าลงไปผสมเลยแหละ!

เสียดาย อยากกินเอแคลร์ขึ้นมาดื้อๆ แต่ก็หมดดื้อๆเหมือนกัน T T

รักโลกใบนี้

 

editttttt*

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เพิ่งเห็นอาคานิชิในอันอัน ช็อคคคคคคคคคคคคคค

อาคานิชิแรงมว่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

โอยเครียดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

…ว่าแล้วก็เซฟเก็บ ฮา

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s