Flashback

 
คิดถึง
วันเวลาเก่าๆ
เรื่องเดิมๆ
 
คิดถึงช่วงเช้าที่เดินจากรถไฟฟ้า ผ่านถนนที่บางครั้งก็รู้สึกใกล้นิดเดียว บางครั้งก็รู้สึกว่าไกลจัง
บางครั้งก็เดินคนเดียว บางครั้งต้องก็รออยู่ บางครั้งก็บังเอิญเจอกิกับต้อง บางครั้งก็เจอริส บางครั้งเจอพี่แป้ง
 
คิดถึงช่วงเวลาที่ม้าหินใต้ต้นหูกวางตอนเช้า
บางทีก็สั่งกาแฟปั่น บางทีก็สั่งเครื่องดื่มที่คนขายเรียกว่ากาแฟแต่แทบไม่มีรสชาติของกาแฟ แต่อร่อย
นั่งคุยสัพเพเหระกับเพื่อนหน้าเดิมๆขาประจำที่กินข้าวที่เต๊นท์แทบทุกเช้า ต้อง กิ นาถ ข้าว บลิ๊งค์ ปีใหม่ แล้วก็ยังมีคนอื่นๆอีกหลายคนที่มานั่งกินข้าวแป๊ปนึงก็ไปลอกการบ้านที่ตึกก่อน บางคนก็ไปนอนที่ตึกก่อน บางคนก็ไปเข้าส้วมที่ส้วมข้างตึกก่อน บางคนก็มาถึงตอนใกล้ๆจะออด เช่น เอิ๊ด และไอซ์
ถอยกลับไปตอน ม.5 สมัยอยู่ตึก 8 มีขาประจำหูกวางเยอะหน่อยเพราะส่วนใหญ่ก็มักจะโฉบไปแถวนั้นกันอยู่แล้ว
 
นี่คือหนึ่งในช่วงเลาที่เราโปรดปรานที่สุดของทุกๆวัน บางวันเครียดตกค้างก็ยังหัวเราะจนน้ำตาไหลตอนเช้าๆได้
 
พอเสียงเพลงโรงเรียนที่เราไม่เคยร้องได้ทั้งเพลงซักทีดังขึ้นก็พากันลุกเดินไปที่ตึก
เห็นคนนั้นคนนี้เดินสวนทางไปก็ซุบซิบนินทาบ้างในบางครั้งคราว
 
ไปถึงตึกก็โยนกระเป๋าไว้ที่ห้อง แล้วออกไปเข้าแถว
ช่วงสวดมนต์กับแผ่เมตตานี่เป็นช่วงเวลาคุยตลอดกาล แทบไม่เคยสงบอย่างจริงจังเลย
แต่ช่วงที่ตั้งใจมากคือร้องเพลงชาติกับเพลงปิ่นหทัย ร้องทีไรจะต้องมีเพื่อนมองหน้าด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกันไป
คิดว่าคงเป็นคนที่ร้องเพลงปิ่นหทัยดังที่สุดในตึกแล้วล่ะมั้ง
 
เข้าแถวเสร็จก็เข้าห้อง เพราะนั่งแถวหลังสุดก็เลยต้องให้คนอื่นเข้าไปจนหมดก่อน
ที่นั่งตรงนั้นอาจจะโลเคชั่นแย่ไปนิดเพราะอยู่หน้าถังขยะและขวางประตูเลย เวลาใครจะเข้าออกก็ลำบาก
แต่เราชอบมาก เป็นที่นั่งที่ดีมาก ดีใจที่ได้นั่งตรงนั้น
 
เวลาเรียนตอนม.6 นี่ ขอสารภาพว่าแทบไม่เคยตั้งใจจริงจังเลย ที่ยกเว้นก็มีสังคมของป้าขำล่ะมั้งที่ฟังทุกคาบ ถึงจะทำงานอื่นก็ยังคงฟังตลอด 
ถ้าไม่ทำการบ้านก็อ่านหนังสือเอนท์ อ่านมันในคาบเรียนนั่นแหละ บางทีก็อ่านการ์ตูน หรือไม่ก็คุยกับมิก มุก และเพชร
เรื่องที่คุยก็มีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง เกิดมีคำถามอะไรจากการอ่านหนังสือขึ้นมาก็ถามกันเองและอาจกลายเป็นประเด็นอภิปรายในคาบเรียนอย่างสนุกสนานจนถูกอาจารย์ตำหนิติเตียนอยู่บ่อยครั้ง
 
บางทีก็ถามลุกลามไปเป็นสิบคน ถามจนกว่าจะเจอคนที่ให้คำตอบได้ แต่ในบางครั้งก็ไม่ได้คำตอบและลืมปัญหานั้นๆไปจนได้
 
คิดถึงช่วงเวลาพักเที่ยง
ไม่ว่าโรงอาหารไหนก็แออัด แต่รักโรงอาหารตึกหกสิบเพราะมีที่นั่งสบายๆไม่ต้องแย่งกัน แถมบรรยากาศก็ดี
บางทีก็ไปกินที่เต๊นท์ เดินตั้งแต่ร้านป้ากบจนถึงร้านสุดหล่อแล้วก็มักจะตัดสินใจไม่ได้ว่าจะกินอะไรดี สุดท้ายก็จบลงที่ข้าวมันไก่ เป็นแบบนี้เสมอ
 
โรงอาหารใหญ่ไม่เป็นที่โปรดปรานเท่าไหร่เพราะบรรยากาศทะมึนเกินไปหน่อย
แต่ถ้าไปทีไรก็พลาดไม่ได้ที่จะสั่งไวท์มอลต์เย็นๆซักแก้ว
 
ส่วนใหญ่คนที่จะตัดสินว่าจะกินที่ไหนคือจิงหงิ เพราะตูน ขวัญและเตมักจะบอกว่ากินที่ไหนก็ได้
 
กลับมาเรียนตอนบ่ายต่ออีกสองคาบ แล้วก็เลิกเรียน
การที่เลิกตั้งแต่บ่ายสองทุกวันยกเว้นวันศุกร์ที่เลิกสิบเอ็ดโมงทำให้ชีวิต ม.6 เป็นอะไรที่แสนสบายจริงๆ
ส่วนใหญ่เราก็นั่งอยู่ที่ห้องนั่นแหละ ทำการบ้านบ้าง นั่งคุย นั่งเมาท์บ้าง บางทีก็ไปนั่งเล่นหูกวางหาของกิน หมูปิ้งนี่สินค้าดูดทรัพย์เลยล่ะ
 
บางทีก็ไปเตร็ดเตร่ที่บรรดาห้างสรรพสินค้าแถวนั้น พารากอนกับเซนทรัลเวิร์ลนี่จะไปบ่อยเป็นพิเศษ
ถ้าไปสยามเซนเตอร์ล่ะก็ ไม่มีที่ไปอื่นนอกจากแดรี่ควีนกริลแอนด์ชิล(แอนด์ชิลแอนด์กริล)แล้วล่ะ
 
ไหนจะเหตุการณ์พิเศษอีกหลายๆอย่าง
ไปทัศนศึกษาป้อมพระจุล ไปอยุธยา ไปท่าพระจันทร์ ไปวังน้ำเขียว ไปกินเอ็มเคโกลด์เลี้ยงส่งนาถ ไปกินพิซซ่าฉลองสอบเสร็จ ไปงานโฮม ไปงานพรอม ช่วยกันจัดงานกีฬาสี ลอยกระทง สอบซัมยากนรก และอีกมากมายหลายอย่างที่น่าจดจำ
 
มีรายละเอียดอีกมากมายที่ไม่ได้ร่ายไว้ ณ ที่นี้
ไม่ว่าจะเรื่องดีๆหรือไม่ดีก็ตาม จนถึงตอนนี้นึกย้อนไปก็ยังคงมีหลายเรื่องที่ติดตรึงอยู่ในหัว
 
คิดถึง
วันเวลาที่เหมือนซ้ำซากเหล่านั้น
แต่ก็เป็นช่วงเวลาดีๆที่จะไม่มีวันหวนกลับมาอีก
 
ถึงจะให้ไปทำอะไรซ้ำรอยเดิม แต่ตอนนี้มันก็ไม่รู้สึกเหมือนเดิมแล้ว
เหลือแต่ความทรงจำ
 
รักมาก
 
ช่วงเวลาที่ดีที่สุดนับตั้งแต่เริ่มหายใจมาจนกระทั่งอายุสิบแปดปีห้าเดือนสี่วันสิบสองชั่วโมง
และถึงจำใช้ชีวิตต่อไปในรูปแบบไหน เป็นไปตามที่คิดฝันมั้ย ก็คงไม่มีช่วงเวลาที่ดีเท่านั้นอีกแล้ว
 
รัก
คิดถึง
และโหยหา
 
ความทรงจำที่มีค่าที่สุดในชีวิต
 
 
รักเตรียมอุดม
 
 
 
 
ไม่ว่าฉันหรือเธอจะเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหนก็ตาม
รักเสมอ : )
 
 
 
รักโลกใบนี้
Advertisements

3 comments on “Flashback

  1. Muk says:

    คิดถึงตอน ม 5 ที่ตึกแปดสบายสุดๆโดดไปเล่นสลาฟข้างห้อง นั่งเล่นมอนอพอลี่กัน สนุกมากวันๆแทบจะไม่ได้เรียนเลยม 6 นั่งหน้าเตแล้วแอบฟังเม้าทุกวัน กับเพชร 55555555คิดถึงงานปัจฉิมถึงแม้มันจะห่วยและไม่ซึ้งแต่ก็เป็นงานที่น่าจดจำคิดถึงงานพรอมมากมากมากคิดถึงชุติภัคสมัยอยู่เตรียมคิดถึงเตมุกที่ 666 722 156<3

    Like

  2. ki-iii says:

    อ่านแล้วไม่อยากให้จบเลยยยเตเขียนสั้นไปนะคราวนี้ เคือง!!อ่านแล้วอยากไปเขียนเก็บไว้เองบ้างถึงตอนนั้นความทรงจำคงพรั่งพรูคงมีความสุขและยิ้มออกมาชัวร์เลย : )ไม่อยากเชื่อว่าเราผ่านช่วงเวลาดีๆเหล่านั้นมาแล้วและย้อนกลับให้เป็นเหมือนเก่าไม่ได้ T Tแง๊ แง๊

    Like

  3. BliNk says:

    อ่านแล้วคิดถึงมากไม่อยากให้เวลาเตรียมอุดมจบไปเตรียมอุดมควรจะอยู่ทีเนเวอร์แลนด์นะอ่านแล้วร้องไห้ได้ช่วงนี้มีแต่เรื่องให้ร้องไห้เศร้ามากอะเตเค้าส่งเมลมาด้วยนะเดี๋ยวจะฟอเวิร์ดไปให้อ่าน

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s